Zo’n leuk stel! En ik laat ze zo de deur uitgaan …

Ze waren op zoek naar een zelfstandig trouwambtenaar die de ceremonie met de nodige humor zou kunnen brengen. Ze hadden zich al een slag in de rondte gesurft op internet en een aantal ceremoniesprekers gevonden die hen wel aanspraken.

Ik was een van hen.

Gisteren hadden we onze kennismaking. Via Teams. Om 13.00 uur zat ik gewassen en geschoren klaar achter mijn scherm. Ik heb tien minuten in de online vergaderzaal gezeten. Wachtend. Maar geen bruidspaar te bekennen.

Zouden ze het vergeten zijn?

Net toen ik in de mail wilde klimmen, belde het stel me op. Ze waren al tien minuten ingelogd, maar: geen trouwambtenaar te bekennen in Teams.

Waarschijnlijk had ik iets verkeerd gedaan.

Eerste blunder!

Via Whatsapp beeldbellen hebben we alsnog kennis gemaakt. Het gesprek vloog daarna van links naar rechts en terug. Het was keigezellig, tenminste dat vond ik, zonder dat er een echte lijn in te trekken was; geen rechte lijn in ieder geval. Het was hak op de tak. Totaal onvoorbereid, van beide kanten. Alsof we stom toeval naast elkaar in de kroeg waren beland en met elkaar in gesprek waren geraakt.

Na een half uur kenden we elkaar zo’n beetje.

‘Ehm … nou ja, succes met jullie keuze’, zei ik. ‘Elke trouwambtenaar die jullie spreken, is denk ik wel leuk. Dus ik zou zeggen: volg vooral je gevoel.’

En dat was de tweede!

Nadat ik ophing, sloeg ik me tegen het hoofd.

Wat heb ik nu toch gedaan!?

Ik had mezelf toch moeten verkopen zojuist?! Niet alleen gezellig buurten. Want een goede verkoper zou een geïnteresseerde klant bij het verlaten van zijn winkel toch niet na hebben geroepen:

‘Geniet ervan hè, van jullie bezoekjes bij mijn concurrenten!’

En zo had ik me gedragen.

‘En volg vooral je gevoel!’

Yeah richt! Hoe knullig! Hoe stom.

Natuurlijk zal elke trouwambtenaar wel leuk zijn.

Maar ik ben leuker, toch? Ik ben anders. Ik ben Jeroen.

Kies voor mij, had ik moeten zeggen, terwijl ik de knip op de deur draaide, zodat ze mijn ‘winkel’ niet hadden kunnen verlaten voor ze hadden getekend. Want ik ben zelfstandig trouwambtenaar Jeroen. Niemand is zoals ik ben. Kies voor mij. En je krijgt de ceremonie die je wilt. Nee, wat zeg ik!? Je krijgt een ceremonie die mooier is dan je je voor kunt stellen. Leuker. Vlotter. Grappiger. Persoonlijker. Gedenkwaardiger. Enz.

Zoiets.

Ja. Die kant moet ik op. Niet buurten, maar verkopen. Want als je écht carrière wilt maken als zelfstandig trouwambtenaar, Jeroen, zoals je dat laatst schreef, dan moet je wervelen in je praatje. Dan moet je stormen. Donderen en overdonderen. Dan moet je met argumenten komen waar geen enkel stel nee tegen kan zeggen!

Eenmaal … Andermaal … Verkocht. Mijn trouwhamer kan ik natuurlijk voor veel meer doeleinden gebruiken dan alleen voor het bezegelen van een huwelijk.

De dju!

Zo’n leuk stel!

En je laat ze zó de deur uitgaan. Zwaaiend totdat ze de bocht om zijn, op weg naar de concurrent.

‘Gaperd’, schold ik mezelf uit, ‘Je zou nog geen fles water in de woestijn kunnen verkopen!’

En terwijl ik aan het Googelen ben naar een cursus ‘verkopen voor sukkels’, gaat de mail. Het stel dat ik die middag had leren kennen, meldt zich. Ze hadden het even laten bezinken, schrijven ze, maar eigenlijk was het voor hen allebei snel duidelijk: ‘wij zouden het leuk vinden als jij ons wil trouwen!’

Ik overweeg nu om ook de handel in te gaan 😉

Share

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *