‘Ik ken jou ergens van’, zegt hij, ‘maar ik kan je even niet thuis brengen …’
Mijn vrouw heeft haar renfiets verkocht. Al een paar jaar verhuisde die iedere keer naar een ander plekje in de schuur waar hij op dat moment het minst in de weg stond. Het zal zeker vijf jaar geleden zijn dat er voor het laatst op is gefietst. En dus verhuisde hij van de schuur naar Marktplaats.
Gisteren kwam een kijker: een man van mijn leeftijd met zijn volwassen dochter die op slag verkocht was toen ze de fiets zag. De fiets zelf alleen nog even niet. Of we iets met de prijs konden zakken? Tuurlijk, zeiden wij, zakelijk als we allebei zijn. Dat je iemand blij kunt maken met een fiets die bij haar past is meer waard dan vijftig euro extra op zak.
Mooi. Deal.
En toen keek de man mij dus nog even aan. ‘Ik ken jou ergens van’, zegt hij.
We kwamen er niet uit.
‘Dat is het nadeel als je een raar hoof hebt’, lach ik. ‘Dat vergeten mensen niet snel …’
(Eigenlijk zei ik: ‘Dat is ‘t nadeel als ge een aorig köpke hèt’. Maar ik weet dat er hier ook lezers komen uit minder ontwikkelde gebieden dan Brabant. Dus houd ik het maar even in ABN.)
Maar het was al de tweede keer in een week tijd dat me dit gebeurde.
Afgelopen maandag slenteren we wat door Den Bosch, willen we de Hema inschieten om nieuwe handschoenen te kopen als ik word aangeklampt door een man.
Hij excuseert zich. Wil ons vooral niet storen. Maar hij had mij een half jaar daarvoor zien optreden als babs bij vrienden van hem, was onder de indruk, vond dat ik de perfecte balans had gevonden tussen humor en liefde, was nu zelf gevraagd om een bevriend stel te trouwen en vroeg of hij mij eens mocht bellen voor wat antwoorden op vragen die hij had.
‘Ja natuurlijk’, zeg ik. En ik geef hem mijn nummer.
Hij bedankt me, excuseert zich nog eens voor het feit dat hij ons stoorde en wenst ons een fijne dag.
Ik hoor wel eens dat stellen er heel bewust voor kiezen om door een bekende Nederlander te worden getrouwd. Waarom, denk ik dan altijd? Wat voegt bekendheid toe aan je talenten?
Dat wil ik graag zo blijven zeggen.
Maar ja, dan moet ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik zelf geen bekende Nederlander ga worden. Misschien moest ik in ieder geval al eens wat anoniemer over straat gaan. Handschoenen heb ik alvast -)
