Het bruidspaar was leuk. Ik had er ongelofelijk veel zin in. Voorafgaand aan de ceremonie kletste ik nog even met de live muzikant, die hetzelfde kleedlokaal (?) deelde als ik. Het was gezellig. Het zou een topceremonie worden.
Het bruidspaar komt oplopen, gejuich, ik ga achter mijn desk staan en … ben mijn tekst kwijt. Ik blader, zoek, verontschuldig me richting de gasten, blader tussen alle mappen en dossiers die op mijn desk liggen, ren naar het kleedlokaal, kom terug met andere stapels papieren, de muzikant helpt zoeken, ik verontschuldig me nog eens, er klinkt al wat ontevreden gemompel en na een half uur tillen een paar ooms van de bruid me vanachter mijn desk vandaan, terwijl ik hevig tegenstribbel, want ik weet zeker dat ik mijn tekst nog ga vinden.
En op dat moment word ik wakker.
Meestal herinner ik me mijn dromen niet. Nu wel.
En als ik ze al herinner, dan laat ik ze snel weer los. Nu niet. Dat beeld van mij die tussen alle papieren aan het zoeken is naar het juiste woordje blijft me maar achtervolgen. Terwijl ik me maar afvraag: betekent dat iets?
Is het een angst van mij dat ik mijn tekst kwijt raak?
Nee, niet per se, volgens mij. Sterker nog: ik check dubbelcheck altijd alles voor ik van huis vertrek. Mijn tekst heb ik geprint en geringd. Ik loop altijd nog even de paginanummers na.
Voor ik thuis de deur achter me dicht trek, loop ik in gedachten nog even het lijstje na.
Heb ik mijn toga bij me? Check.
Hamer? Check.
Tekst? Check.
Een tweede hard copy leg ik in de auto, zodat ik – mocht mijn tas om wat voor reden dan ook kwijt raken op de trouwlocatie – altijd een tweede versie bij me heb. En dan heb ik de tekst altijd ook nog eens integraal in de cloud gezet.
Het kan niet fout gaan.
Dus waar die droom vandaan komt?
Een paar jaar geleden had ik een ceremonie in het noorden van het land. Het was warm. In de auto droeg ik mijn zonnebril. Bij aankomst wil ik die vervangen door mijn gewone bril, maar kan die niet vinden. Paniek slaat toe. Heb ik die thuis laten liggen? Dat zal toch niet! Zonder bril kan ik mijn tekst niet lezen. Ik zoek nog eens. Terugrijden is geen optie meer. Ik heb een rit van dik twee uur achter de rug. Ik bel naar huis: ligt mijn bril op de inrit? Nee. Ik zoek nog eens. Waarna de bril diep onder mijn stoel blijkt te liggen. Wat een opluchting.
Sindsdien ben ik wat checkeriger geworden. Misschien dat daar de droom vandaan komt, als een angstprikkel die jaren door mijn hoofd zwierf maar nu eindelijk de uitgang heeft gevonden, via een droom.
Het houdt me bezig.
Komend weekend twee ceremonies te gaan. Allebei: keileuke stellen. Dus voor de zekerheid toch maar even gegoogeld: is een droom een waarschuwing?
Wat een opluchting: want nee, een droom blijkt geen letterlijke voorspelling of waarschuwing te zijn voor de toekomst. Wetenschappers denken dat dromen vooral helpen om emoties te verwerken, stress los te laten en informatie uit je dag te ordenen, zo lees ik.
Mooi zo!
Ik lees wel eens dat trouwambtenaren een bijdrage willen leveren aan ‘het realiseren van jullie droombruiloft’. Je zult mij dat niet meer horen zeggen -)
