‘Bedankt voor het lachen!’

&

‘Jij lijkt op Mark Rutte!’

De ceremonie is afgelopen. De laatste voor mij dit jaar. Heel tof stel. Met heel relaxte daggasten. Van wie er eentje naar mij toe komt gelopen, als de rest van de gasten het bruidspaar al aan het feliciteren is.

‘Ik ga nooit naar ceremonies toe’, vertelt ze. ‘Ik heb er echt een hekel aan. Het past totaal niet bij mij.’

Ik kijk haar aan.

Een vrouw van middelbare leeftijd. Geen sjieke jurk voor haar. Maar een soort van Afrikaanse jurk. Kleurrijk. Tot op de enkels. Slippers daaronder. En een sjaal op, om of in – ik weet niet hoe je dat zegt – de lange blonde haren gevlochten.

Ik lach. Kan het me helemaal bij haar voorstellen.

‘Al dat stijve gedoe altijd. Ik heb daar echt niks mee’, zegt ze. ‘Ik kan me er dan ook niet toe zetten om een half uur naar zo’n trouwambtenaar te zitten luisteren.’

Maar nu, zo vertelt ze, kon ze er niet onderuit. Een van haar beste vriendinnen trouwde. En hij was ook nog eens een heel goede vriend van de bruidegom. Ze was erbij. Moest erbij zijn. Met lichte tegenzin dus, gezien haar aversie voor ceremonies.

‘Mijn’ ceremonie had drie kwartier geduurd. Veel langer dus dan haar spanningsboog. ‘Maar wat was het ontzettend leuk’, vertelt ze, ook tot mijn opluchting 😉 ‘Als ze altijd zo leuk waren, ging ik altijd … Doe je goed’, zegt ze en ze draait zich weer om.

Hoe leuk, zo’n reactie.

Als ik de borrel op heb die me door de ceremoniemeester in de hand werd gedrukt, verlaat ik de ruimte waar de ceremonie plaatsvond. ‘Weet je op wie jij sprekend lijkt’, zegt een vriend van de bruidegom die ik bij de deur tegenkom. ‘Mark Rutte. Echt, ik zweer het je. Toen ik je zag staan … ‘

Ik glimlach. Misschien een beetje ongemakkelijk. Want zijn vriendin reageert direct: ‘Heeft niks met politieke kleur te maken of zo, hoor. Maar ik kan me er wel iets voorstellen. Misschien die lach van je …’

Ik kijk nu een tikkeltje ontstemd.

‘Ik bedoel ehm … Hij is niet perse mijn type, hoor. Maar er komt wel iemand binnen. Dat heb jij ook. Maar dan op een leuke manier … Ehm …’

Ik zal het ze maar niet lastiger maken.

‘Dan wordt het tijd voor mij voor een andere bril’, knipoog ik.

De laatste van dit jaar.

Altijd leuk, die nasleep van een ceremonie. De reacties van mensen. Maar dan wordt dit dus de uitsmijter, glimlach ik in mezelf als ik naar de auto loop. De allerlaatste reactie. Dat ik een look-a-like ben van een van de meest populaire en tegelijk misschien ook wel meest omstreden politici van het land.

Maar gelukkig …

Op de parkeerplaats kom ik nog een stel tegen, dat het cadeau uit de auto is gaan halen.

Ze groeten me.

‘En bedankt voor het lachen’, zeggen ze!

Ik stap vlug in. Voordat ik nog iemand zie. Want ja, die is mooi. Daar doe ik het allemaal voor. De liefde en de lach! ‘Bedankt voor het lachen!’ Ja, daar kan ik wel een tijdje op teren.

De ceremonie was in Het Cachot in Geertruidenberg. Foto komt ook van hen. Zie www.hetcachot.nl
Share

Reageren? Ga je gang!