‘Veel over jou gehoord. Heb er zin in …’
Alleen zo’n zinnetje al. Van een fotograaf die afgelopen weekend bij een van de ceremonies aanwezig was die ik mocht leiden. Vlak voor een ceremonie hebben we dan altijd even contact. Moet ik ergens rekening mee houden? Hoe kunnen we er samen voor zorgen dat alles loopt zoals het moet lopen?
En dan dat zinnetje horen:
‘Veel over jou gehoord. Heb er zin in …’
Dat vind ik zó mooi!
Want ik wil het trouwen niet per se anders doen dan anderen. Tenminste, dat is niet het doel. Ik wil het goed doen. Punt. En ‘goed’ betekent: op een manier die bij het bruidspaar past. Want het gaat niet om mij. Het gaat om het bruidspaar, om de gasten, om de dag.
Afgelopen weekend heb ik drie ceremonies mogen leiden. Voor drie heel verschillende stellen.
Bij de ene is ongelofelijk veel gelachen. ‘Ik kwam niet meer bij’, zei een man na afloop van me. De moeder van de bruid hikte van het lachen, kuste me na afloop. Ze had genoten. Echt genoten! Is dat mijn verdienste? Nou ja, deels wel natuurlijk. Maar ik blijf er bij: uiteindelijk lach je om het bruidspaar, om hun verhaal. Ik dik dat wat aan, haal er details bij en blaas die wat op, waardoor het verhaal wat smeuïger wordt, maar de lach is en blijft voor het bruidspaar.
Het andere stel wilde elkaar een gelofte doen. Tenminste: zij wilde dat heel graag. Hij ook. Maar, zei hij, ik ben bang dat ik dan ga huilen. Tot het laatst heeft hij getwijfeld. Vlak voor de ceremonie heb ik hem nog even gesproken. ‘Niet te hard huilen’, zei ik hem, ‘anders ga ik mee doen …’ Wat denk je? Hij deed hem. Feilloos. Met een kleine snik. Maar dat maakte het juist extra mooi. Je mag kwetsbaar zijn.
Het derde stel had wat vertraging. Is het goed als we iets later beginnen? Ja natuurlijk. Het is jullie dag. Ik wacht wel. De ceremonie begon uiteindelijk een half uur later dan gepland. Prima. Veel gelachen ook weer. De kinderen zorgden voor een vrolijke chaos, zoals vooraf al ‘gevreesd’. Helemaal goed. Lekker zichzelf laten zijn. “Het was precies zoals we hoopten”, zei de bruid na afloop.
Ik zit er vol in op dit moment.
In het schrijven.
In het trouwen.
En ik geniet er met volle teugen van. Van alles wat er op me afkomt.
Afgelopen week bijvoorbeeld word ik gebeld door een man die me vorig jaar op had zien treden. Hij mocht nu zelf een ceremonie leiden en wilde graag mijn ‘geheim’ weten. Want dat ik humor en diepgang wist te combineren, vond hij vrij briljant, zoals hij dat zelf verwoordde. “En ik heb één geluk”, vertelde hij me, “de gasten die bij de ceremonie aanwezig zijn, hebben jou nog niet op zien treden …”
Vandaag een akkoord gekregen van een stel uit de provincie Zeeland.
We hebben vorige week gebeld om kennis te maken. Het gevoel was direct goed, zeiden ze al. “We kregen gewoon een vriendelijke vent aan de telefoon.”
Hoe ze bij mij uit waren gekomen? Via hun fotograaf. “Uw naam viel met veel enthousiasme”, hadden ze me geschreven.
Dat ‘uw’ had dan niet per se gehoeven -)
Maar de essentie doet me wel iets: het is al een voorrecht om een ceremonie te mogen leiden. En als je dat dan kennelijk op een manier doet waar over wordt gesproken, dan voelt dat toch fijn …
