Van het hele schrijven van verhalen is de afgelopen weken maar bar weinig gekomen … Te druk vind ik geen excuus. Maar dit wel: want feit is dat ik de laatste tijd aardig wat aanvragen krijg via mijn website. En daarmee verdween een beetje de noodzaak om verhalen te schrijven.
Verkeerde gedachte. Weet ik.
Want ik ben hier destijds verhalen gaan schrijven, omdat ik geen zin had om mezelf op de socials te presenteren. Tegelijkertijd wilde ik natuurlijk wel worden gezien. Wel worden gevonden. En dus, zo besloot, ga ik bloggen. Schrijven dus.
Dat loont.
Echt, de aanvragen komen tegenwoordig uit heel Nederland. Blij mee. Trots op.
Maar het maakte me ook een tikje lui, merk ik.
De afgelopen weken heb ik weer zo veel leuke dingen mee mogen maken. Tijdens de ceremonies zelf, maar ook tijdens kennismakingsgesprekken met bruidsparen. Daar zitten zo veel leuke verhalen in. Belt een vrouw me bijvoorbeeld. Ze was op zoek naar een ceremoniespreker en had mijn naam doorgekregen van een vriendin.
‘Die vriendin was laaiend enthousiast’, vertelt ze.
‘Oh … nou, wat fijn om te horen.’
Dus had ze mij gegoogeld, had de reacties gelezen, was zelf ook enthousiast geworden, maar had toch nog even contact opgenomen met haar vriendin.
‘Want’, zo vertelde ze, ‘toen ik je foto zag, kon ik me niet voorstellen dat jij die leuke babs was …’
De halfbakken uitleg die ik daarna kreeg, was maar net genoeg om mijn zelfbeeld weer wat op te krikken -)
Maar heerlijk toch! Lekker eerlijk. Ze wilde geen stijve ceremonie, zocht een vlotte, grappige babs, zag mij en dacht: hmmm, die ziet er in zijn toga anders tamelijk stijfjes uit …
Ik kan daar om lachen.
En dat is direct waarom ik dit werk zo leuk vind. Het contact met de mensen. En het ‘trucje’ om uit al die contacten de verhalen te halen die een ceremonie heel anders maken dan je verwacht. Veel origineler. Veel grappiger. Veel persoonlijker. Veel losser. En … ondanks de foto’s dus … veel minder stijf!!!
