Doe ik het anders dan veel andere babsen? Weet ik niet. Eerlijk: ik zie nooit andere babsen optreden. Geen idee hoe zij hun ceremonie leiden. Ongetwijfeld ook mooi … Toch heb ik dit weekend wel het gevoel gekregen dat ik van andere ceremoniesprekers verschil.
Zondag bijvoorbeeld …
De geluidsman belt mij, een paar uurtjes voordat de ceremonie gaat beginnen. Hij wil wat dingen doornemen. Hij heeft namelijk altijd wat muziek onder bepaalde onderdelen van de ceremonie lopen, als achtergrond.
‘Jij zult eerst iedereen welkom heten’, zegt hij. ‘Eerst het bruidspaar. En dan heet je waarschijnlijk de getuigen welkom. En dan …’
En zo somt hij het riedeltje op, zoals hij dat kennelijk altijd ervaart. En, zo vertelt hij niet zonder trots, hij doet toch zo’n 150 bruiloften per jaar.
Intussen haal ik mijn tekst voor die middag er in gedachten bij.
‘Sorry’, zeg ik, ‘maar ik vlieg er eigenlijk direct al lekker in. Dat welkom heten volgt later …’
Natuurlijk heet ook ik iedereen welkom. Maar ik volg niet het riedeltje. Er moet eerst altijd al wel een keer gelachen worden, vind ik. Wel zo fijn ook voor het bruidspaar. Dat heeft net zijn entree gemaakt, het moment vaak dat gasten hen voor het eerst zien, het moment ook dat er nog wat spanning op zit. Als ik die eerste paar minuten ga gebruiken om de mensen welkom te heten, dan blijft die spanning er op zitten. En die moet er af. Zo snel mogelijk.
En dan nog iets: juist met je opening kun je de mensen verrassen. Je wilt de gasten het gevoel geven dat ze er eens even lekker voor moeten gaan zitten. Want: dit is anders. Dit wordt leuk!
Nou ja, zo sta ik er in …
De dag ervoor ben ik de ceremoniespreker op een bruiloft in de krochten van België. Een mannetje of 60 zijn bij de ceremonie aanwezig. Een paar weken eerder was ik bij het stel op bezoek en … wat een heerlijke chaoten. Dan past het niet om de ceremonie strak te houden. Nee, ook daar mag een lichte chaos in zitten. Of in ieder geval: die illusie van chaos.
Ik vind dat mooi: een ceremonie afstemmen op hoe het bruidspaar is; op hoe ze in het leven staan. Het persoonlijk maken van zo’n woordje, van a tot z.
Is dat anders dan dat andere ceremoniesprekers dat doen? Echt, ik sprak dat nooit zo uit. Want nogmaals: iedere babs doet het ongetwijfeld mooi. Maar aan de dj te oordelen doe ik het misschien toch net een tikkeltje anders. En aan de vader van de bruid te oordelen ook. Hij kwam zaterdag naar mij toe gelopen om me te bedanken en sprak woorden die mij dan weer goed deden: ‘Blijf dit werk doen zoals je dat nu doet!’
Doe ik! Beloofd!
