Het weer zat wat tegen. Het stel wilde aan het water trouwen, op een steiger. Prachtige plek. Maar de weersvoorspellingen waren wat wispelturig. En dus werd besloten de ceremonie binnen te houden.
Achteraf een goede beslissing: het regende.
Gelukkig zag het er ook binnen prachtig uit.
Maar mede door de regen komt het bruidspaar iets later aan bij de locatie dan gepland. Tien minuten maar, hoor. Maar goed: daardoor begint de ceremonie wel een kwartiertje later. Prima voor mij. Ik heb geen haast.
Maar … het humeur van de gemeentebode wordt er niet beter op.
De geloftes van het bruidspaar duren ook net wat langer dan gemiddeld. De ringen zijn verstopt onder de stoelen. Ook dat zoeken kost tijd. En ja, dan duurt zo’n ceremonie gewoon net wat langer dan standaard.
‘Let er op dat de ceremonie niet langer dan drie kwartier duurt’, had de bode me van tevoren laten beloven.
‘Doe ik’, had ik geantwoord!
Maar: dat lukt dus niet. Bode behoorlijk pissed. En ik wil dat begrijpen: hij wordt ingepland en heeft zijn agenda. Ik moet me daar in schikken. Doe ik ook altijd. Nu lukte dat alleen niet.
Plus …
De man was al wat ouder en had deze dag maar één ceremonie staan als bode. Na afloop kon hij weer naar huis. Ik kon niet nalaten om te denken: zeur toch niet zo! Het gaat niet om ons, het gaat om het bruidspaar. Ze kenden elkaar al dertig jaar, maar wilden dat gewoon nog eens bezegelen. Eén dag. Dan moet je toch een beetje mee kunnen bewegen als dat nodig is!?
Het kon zomaar zijn, zei de bode nog, dat er een narekening vanuit de gemeente komt …
Okéeeeee
Geen trouwambtenaar, wel ceremoniespreker
Dit jaar mag ik zo’n 25 ceremonies leiden als zelfstandig trouwambtenaar. Ik heb het even teruggekeken: daar zitten maar een paar officiële huwelijken tussen, de andere zijn ceremonieel. Oftewel: het stel kiest ervoor om een paar dagen eerder de handtekening op het gemeentehuis te zetten en de ceremonie vervolgens op hun trouwdag te laten plaatsvinden. En ja, dat moet goed voelen. Maar één groot voordeel: je bent op de dag zelf niet meer afhankelijk van de gemeente.
Nog een voorbeeld
Deze week heb ik contact met een andere gemeente. Voor een ceremonie in 2027. Een stel dat op deze dag officieel wil trouwen.
Ik heb in deze gemeente de afgelopen jaren al veel officiële huwelijken mogen voltrekken. Al die keren ben ik benoemd voor één dag op basis van een eerdere beëdiging bij de rechtbank. Maar ineens stelt deze gemeente dat ik opnieuw moet worden beëdigd en dat het bruidspaar daar eventjes een kleine tweehonderd extra voor af moet tikken!
Ik heb een vriendelijk mailtje gestuurd.
Ik heb gebeld.
Ze moeten me nog steeds terugbellen.
Ophef vanuit de traditionele babsenwereld
Een paar weken terug was er wat ophef vanuit Limburg: de verzamelde babsen uitten op de jaarlijkse babsendag kritiek op de wildgroei aan zelfstandige trouwambtenaren. Ze zetten wel wat vraagtekens bij die ontwikkeling en de kwaliteit van sommige van die babsen.
Dat mag.
En tegelijkertijd denk ik: juist dit geneuzel en de stugge houding, het vasthouden aan ‘zoals het altijd ging’ zorgt er mede voor dat steeds meer bruidsparen er voor kiezen om hun handtekening in het gemeentehuis te zetten en voor de ceremonie een ceremoniespreker in te huren die bij hen past …
Lang heb ik gedacht dat ik min of meer aan de kant van de gemeente zou moeten staan. Want ook ik vind: trouwen is een bezegeling, een bewuste keuze, een belangrijk moment in je leven. Dat vraagt om een stukje waardigheid en oprechtheid. En of die dan van de ambtenaar van de gemeente komt of van een zelfstandig babs doet er niet toe!
Maar trouwen vergt ook een stukje inlevingsvermogen en meebewegen vanuit de gemeente. Dat mis ik. Steeds meer misschien wel. En ik heb altijd al een hekel gehad aan protocollen. Vandaar ook dat ik nooit in dienst heb willen gaan als babs bij een gemeente. Dat ga ik ook nooit doen. Past niet bij me.
En misschien stop ik wel of moet ik stoppen.
Want als aan de ene kant de hakken steeds dieper in het zand worden gezet en het aan de andere kant steeds vrijer word, ben ik benieuwd hoe het trouwen er over pakweg tien, twintig jaar uitziet …
