Het trouwseizoen is in volle gang. Leuk. Leuk.
En waar ik me ooit had voorgenomen om hier te schrijven over mijn ‘avonturen’ als ceremoniespreker, merk ik dat het me in de ‘droge’ maanden prima afgaat, maar dat het er nu een beetje bij inschiet.
De agenda is gevuld met afspraken met bruidsparen en met rode kruizen, die aangeven dat ik die dagen vrijhoud om woordjes uit te werken.
Maar toch … dit verhaal, even tussendoor.
Om even te noteren dat ik het zo bijzonder vind, er van geniet ook oprecht, hoeveel verschillende mensen ik mag ontmoeten. Hoe mooi al die verhalen zijn ook die je krijgt te horen en waar je mee aan de slag mag.
Dat hij haar, om haar hart te veroveren, een cadeau meebrengt van de vakantie van 6 weken: een opener in de vorm van een piemel!
Dat zij aangeeft, direct bij het begin van ons gesprek, ik zit nog niet eens, dat hun relatie is gebouwd op alcohol. Zo dankbaar voor mij als babs -)
Dat hij al 8,5 jaar in zijn huis woont, maar dat de plinten nog steeds tegen de muur gemaakt moeten worden. En dat voor iemand die een perfectionist is!
Dat zij wedstrijdjes wie-het-snelst-een-Van-Haalsteren-puzzel-kan-maken doet met haar beste vriendin.
Dat hij miniatuurauto’s verzamelt, er intussen al zo’n 10.000 heeft, maar geen speelgoedwinkel over kan slaan zonder even in de bak te graaien, om te kijken of er niet nog eentje ligt die hij niet heeft.
Dat zij elke avond, voor het slapen gaan, standaard, samen met hem, een aflevering van Love Boat kijkt op dvd.
En zo waren er nog veel meer ‘eigenaardigheden’. En dan heb ik het alleen maar over de stellen die intussen getrouwd zijn!
Ik vind dat heerlijk, al die kleine, typische dingen. Zo mooi om die te gebruiken. Want natuurlijk vertel ook ik als ceremoniespreker het ‘liefdesverhaal’, zoals dat dan zo mooi heet. Maar ik weef er alle details, alles wat me opvalt aan een stel doorheen. Dat vind ik de uitdaging. Dat maakt mijn werk als trouwambtenaar zo mooi, vind ik. Dat maakt een verhaal juist zo bijzonder.
En hoe mooi is het dat om dat dan na afloop ook terug te horen van een van de ouders: ‘Jij kunt echt goed luisteren. Dat is echt een talent van je.’
Ik wist even niet zo goed wat te zeggen. Altijd lastig, een compliment.
Maar inderdaad, het zit hem in het luisteren. Maar dat niet alleen. Het zit hem ook in het kijken, in het tussen de regels door luisteren, in het ervaren van een bruidspaar. De input voor mijn woordje zit niet alleen in wat een bruidspaar vertelt, maar in alles daaromheen.
Maar al die kleinigheden komen alleen los, denk ik, als het ook gewoon gezellig is met de babs. Dat je niet het gevoel hebt dat je een interview aan het afleggen bent, maar dat je gewoon relaxed aan het kletsen bent met elkaar over jullie levens samen. En ja, dat is ook de valkuil -)
Dat is het mooie aan mijn werk als ceremoniespreker: dat ik een bruidspaar mag leren kennen, maar ook mag ontdekken!
Gaan jullie trouwen? Bel, mail of app me gerust. Ik ben heel benieuwd wat er aan jullie te ontdekken is -)
