‘Ik vraag me dan toch af hoe ze bij jou terecht zijn gekomen …’
Gisteren sta ik op een feestje en praat met een vriendin van wie ik binnenkort de neef ga trouwen. Ook al wel grappig: dat ik bij het bruidspaar ben, al 3,5 uur, dat we aan het afronden zijn, nog even wat nakeuvelen en het er op uitdraait dat we een gezamenlijke kennis blijken te hebben.
Zoals ik ook zondag een feestje had, met een tante van mijn vrouw praat, die vertelt dat ik binnenkort de broer van haar schoondochter ga trouwen (volg je hem nog -)
Wat ik maar wil zeggen: het wereldje is maar klein.
Maar allebei stellen ze me dezelfde vraag: hoe een bruidspaar mij weet te vinden? Dat verbaast ze. Want allebei de bruidsparen in dit geval wonen wat verder weg van waar ik woon.
Hoe vinden bruidsparen mij?
Veel stellen komen via via bij mij. Dat een vriendin zegt: ‘Hebben jullie al een babs? Nee? Moet je echt eens met Jeroen contact opnemen …’
Of dat een trouwlocatie mij tipt. Want als bruidspaar weet je vaak ook niet waar je het moet zoeken. ‘Kennen jullie toevallig nog een leuke ceremoniespreker’, vragen ze dan aan de locatie?
En toch … verbaast het me hoeveel toekomstige bruidsparen mij niet kennen, gaan zoeken, op deze site terechtkomen, enthousiast worden en contact opnemen.
In dit geval vonden beide bruidsparen mij via de site. Waar ze dan op hebben gezocht? Ik heb geen idee. Dat houd ik niet bij. Het enige wat ik doe, is verhalen schrijven, proberen te blijven bloggen dus, om te zorgen dat Google mij aardig vindt.
Ik betaal niet om bovenaan te staan.
Ik sta niet op verzamelsites.
Ik verzamel geen recensies in Google.
En ik doe niks aan personal branding.
Heb ik allemaal geen zin in. In schrijven wel. Dat vind ik leuk. En dat is ook de essentie van mijn vak als ceremoniespreker, vind ik: je maakt uitgebreid kennis met een stel en verwerkt al die input die je in zo’n gesprek ophaalt tot een luchtig, persoonlijk verhaal waar de liefde vanaf spat maar waar zeker af en toe ook om gelachen gaat worden. Dat is de kunst.
En die ‘kunst’ probeer ik ook hier op deze site te beoefenen, via mijn verhalen. Ik wil doen wat ik leuk vind, schrijven, en op die manier zorgen dat stellen mij weten te vinden. En ja, dat lukt. Ik krijg steeds meer aanvragen uit heel het land. En dus ook nog eens zonder dat ik hoef te schreeuwen, te roeptoeteren, te overstemmen of foto’s van mezelf of van bruidsparen moet gaan delen met teksten daaronder over hoe ongelofelijk leuk een stel toch wel niet is. Ik kan hier gewoon lekker mezelf zijn.
Worden deze verhalen ook gelezen?
Niet zo veel, hoor. Dat zie ik dan weer wel als ik inlog.
En dat is dan nog wel een dingetje: ik schrijf, maar deel die verhalen daarna niet. Niet op socials, niet via een nieuwsbrief, nergens. Vind ik prima. Als Google me leest en er iets mee doet, ben ik al blij. Maar ja, dan krijg je dus wel twee dagen op rij die vraag, van een tante en een vriendin: ‘Ik vraag me dan toch af hoe ze bij jou terecht zijn gekomen …’
