En toen kwam die vraag van een van de daggasten …

Sommige mensen kunnen toch ook wat vragen hè!?

Het is zaterdag. Halverwege de middag.

De ceremonie is klaar. Het bruidspaar proost, zie ik van een klein afstandje. De champagne wordt gehesen. Ik drink een kleintje bier.

Die heb ik wel verdiend, vind ik, en ik mijmer terug over de aanloop naar deze dag.

Het gesprek met het bruidspaar vond al ruim een maand geleden plaats. Drie tot vier weken van tevoren is redelijk normaal voor mij, maar nu had ik daar iets langer voor uitgetrokken, omdat de vakantie er tussen zat.

Leuk gesprek geweest. Ik was er op het fietsje naar toe gegaan, zodat ik niet op een spaatje hoefde te gaan zitten als het bruidspaar een mooi glas bier of wijn aan zou snijden.

Hoe lang zo’n gesprek duurt? Dat varieert. Soms twee uur, maar vaak met gemak ook drie of zelfs vier uur.

Daarna, op de terugweg naar huis, begint het naborrelen al. De ideeën, bedoel ik dan 😉

Eenmaal thuis, leg ik die eerste ingevingen meteen vast, zodat ik ze niet vergeet.

Naar bed ga ik nog niet. Slapen doe ik het eerste uur toch nog niet. In één avond heb ik een bruidspaar moeten doorgronden. Ik heb zo’n avond zoveel verhalen gehoord, zo veel indrukken opgedaan, dat mijn hoofd nog even tot rust moet komen. Soms – als me dan toch een spaatje was geserveerd – met een borrel erbij.

Daarna – op een van de dagen na de afspraak – volgt het schrijven van het woordje.

Daar trek ik minimaal een dag voor uit. Maar meestal red ik het daar niet mee. Dat komt mede omdat ik alles persoonlijk wil maken, van voor tot achter. Maar ook omdat het slot van mijn ceremonies nogal bewerkelijk is. Waarom? Dat is my best kept secret.

En dan komt de weken daarna het schaven, aanscherpen en oefenen.

Tot de grote dag daar is: de ceremonie.

Heel eerlijk: ik ben die dag volgens mij minstens zo gespannen als het bruidspaar. Ik leef naar het moment toe waarop ik moet pieken. Waarop er niks fout mag gaan. Waarop ik hoop dat de woorden die ik op papier heb staan ook hun gewenste effect zullen hebben op het bruidspaar en de gasten.

Klinkt stom, maar op zulke dagen ligt het gemiddelde waterverbruik in huize Vissers relatief hoog. En dat is mijn schuld: het toilet wordt net iets vaker doorgespoeld dan op andere dagen.

Kortom: een heel traject!

En dan dus die zaterdag dat ik met het kleintje bier in mijn hand sta.

Nogmaals: het is halverwege de middag, de opgebouwde spanning is van me af aan het glijden als een van de gasten op me afstapt:

‘Keileuk gedaan’, zegt hij. ‘Ik heb ervan genoten!’

‘Dankjewel’, antwoord ik.

En dan komt dus die vraag.

‘En ehm … heb je nou dadelijk nog een ceremonie?’

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *