Hoe ik de bruid pijn deed. Met opzet ook nog eens!

H

Mijn eerste trouwseizoen zit er op. Jammer. Te vroeg wat mij betreft. Maar wat gingen we er knallend uit, zeg!

Het bruidspaar van zaterdag wilde een niet-traditionele bruiloft. Sterker nog: niemand van de gasten, met uitzondering van de getuigen, wist er van dat er die avond getrouwd zou gaan worden. Een feestje was het. Omdat ze elkaar vijftien jaar kenden. Een feestje met band weliswaar. Maar verder: gewoon een feestje.

Dat dachten de gasten dus.

Totdat het bruidspaar zich tegen half tien stiekem terugtrok om tien minuten later – de jurk was een instapmodelletje – in trouwkostuum en met hun twee stralende kinderen voor de tweede keer die avond hun opwachting te maken.

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe groot de verrassing was.

‘Aaaaaah, zijn jullie getrouwd?’

‘Nee, dat gaan we nu doen!’

En daar kwam de volgende verrassing binnen: de trouwambtenaar.

Ook de ceremonie zelf mocht, nee moest, niet-traditioneel zijn, had het bruidspaar me als opdracht meegegeven. Wat ze dan onder niet-traditioneel verstonden? “Vooral niet te stijf. Geen liflafjes. Geen gebazel. Geen platgetreden woordjes. Hadden we dat al gezegd: vooral niet te stijf. En wel: humor! Alsjeblieft, laat de mensen maar lachen!”

Daar ben ik maar eens mee aan de slag gegaan …

En hoe gaaf is het dan om een paar dagen na de bruiloft van de bruid een berichtje te krijgen: “Wat was je geweldig. Mijn wangen deden gewoon zeer van het lachen.”

Ik heb mijn excuses maar aangeboden. Want het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn om een bruid, op een van de mooiste dagen van haar leven, pijn te doen 😉

(En eh … als je zelf gaat trouwen en je wilt geen traditionele of stijve ceremonie: dan bel of mail me maar. Ook als dat dit jaar nog is, hoor. Dan heropen ik het trouwseizoen gewoon 😉

Share

Reageren? Ga je gang!