‘Of is dat raar’, vragen ze me?
Ik heb een stel aan de lijn dat volgend jaar gaat trouwen. Ze wonen in Noord-Brabant, maar hebben hun trouwdag in de provincie Utrecht. Daar stuitten ze ooit eens op een prachtige locatie. Als we ooit trouwen, dan hier, spraken ze toen af.
#sticktotheplan
Het is zover.
Maar ja, dan ga je dus trouwen in een vreemde gemeente, ver van huis. Dan komt er misschien een trouwambtenaar die je niet kent, met wie je geen klik hebt en onderteken je een akte van een gemeente waar je niks mee hebt.
Dus kwam het idee bij hen op om officieel in de eigen gemeente te trouwen, dus om de handtekening op een doordeweekse dag onder de akte te zetten, en de ceremonie op hun trouwdag te houden op de trouwlocatie. Briljant idee, vonden ze zelf. Bespaarde ze nog een hoop geld ook.
‘Of is dat raar?’
Nee, dat is helemaal niet raar!
Even dit eerst: als je trouwt, wil je dat op een manier doen die bij jullie past, toch? Dus voelt het niet fijn om die officiële handeling te splitsen van de ceremonie? Vooral niet doen.
Maar weet ook: ik had dit jaar maar een paar officiële huwelijksvoltrekkingen. De meeste waren ceremonieel. Dus dan had het bruidspaar de handtekening al een paar dagen eerder op het gemeentehuis gezet.
En nee, dat is niet iets nieuws of hips of trendy en al helemaal niet raar.
Afgelopen week ben ik op bezoek bij een stel dat binnenkort 65 jaar is getrouwd. Ik ben er om een fotootje te maken en een kort verhaaltje te kunnen schrijven.
Op 4 oktober was de burgemeester al op bezoek geweest, maar het feest hebben ze op 25 oktober. Dat is de dag die ze als hun trouwdag beschouwen. Want, zo vertellen ze: “Voor de wet trouwen was vroeger iets wat er nu eenmaal bij hoorde. Dan ging je met je ouders naar het gemeentehuis om dat ‘even’ te regelen. Je was voor je gevoel pas écht getrouwd als je elkaar ook in de kerk het jawoord had gegeven.”
Het wettelijk huwelijk hadden ze op 4 oktober, het ‘echte’ huwelijk op 25 oktober.
Zo ging dat toen.
Zo gaat het tegenwoordig dus ook weer vaak. Of in mijn geval: bijna altijd.
Maar is het dan geen nepceremonie?
Nee. Zo willen officiële trouwambtenaren dat wel eens duiden. Maar die praten dan vooral in hun eigen straatje. Want hoe meer mensen kiezen voor hun eigen trouwambtenaar – of ceremoniespreker is dan misschien een beter woord – hoe minder huwelijken zij straks zelf te voltrekken hebben. Het is niet voor niets dat al die officiële trouwambtenaren zich buiten hun eigen werkgemeente ook aanbieden als ceremoniespreker …
Nepceremonie is een misplaatst woord, vind ik.
Je zet je handtekening op het gemeentehuis, je hebt je ceremonie op je trouwdag. Zo simpel is het.
Dat heeft voordelen:
- Je bespaart je flink wat kosten (in veel gemeentes kun je zelfs gratis trouwen)
- Je hebt op je trouwdag zelf niks meer met de gemeente te maken, wat je een stuk flexibeler maakt
- Je mag het helemaal op je eigen manier doen
En toch wordt het kennelijk nog als ‘raar’ gezien …
‘Of is dat raar?’
Nee, helemaal niet, zeg ik. En ik leg uit waarom juist veel stellen er voor kiezen om ceremonieel te trouwen. ‘Maar … het moet wel goed voelen.’
Het is een opluchting, merk ik. Ze dachten dat ze iets wilden wat misschien lastig te regelen was. Niet dus. Sterker nog: juist omdat veel gemeentes zich zo stug opstellen, verwacht ik dat die trend alleen maar doorzet. Of nou ja, trend … Terug naar hoe het vroeger ook ging eigenlijk!
Weet je wat pas raar zou zijn?
Je hebt één dag. Doe het dan vooral zoals dat bij jullie past! Het zou raar zijn als je dat niet deed …
