Een bruidspaar. Allebei rond de vijftig. Kennen elkaar een jaar of tien nu. En gaan volgend jaar trouwen. Of ze een keer kennis met mij mogen maken? Ja natuurlijk.
Nou doe ik zo’n kennismakingen tegenwoordig meestal telefonisch of online. Dat is puur om praktische redenen. Mijn stellen wonen gemiddeld verder weg dan enkele jaren terug.
Bovendien: intussen heb ik – en dat klinkt heel decadent, zo bedoel ik het echt niet – iets van status. Ik hóef niet. Ik hóef me niet te verkopen. Het is ja of nee. Mijn agenda loopt – en dat is opnieuw niet arrogant bedoeld – toch wel vol. Dus superleuk als een stel voor mij kiest. Echt, dat meen ik. Dat voelt nog steeds als een eer. Maar ik kan het ook accepteren als ze met een andere babs een betere klik hebben!
(Al blijft dat wel even slikken, hoor -)
In ieder geval, daarom zijn kennismakingen meestal telefonisch of online.
Meestal.
Want het trouwseizoen loopt op zijn einde. Er is weer wat ruimte in mijn avondagenda gekomen. En dit stel woonde ook nog eens in een dorp verderop. Een klein half uurtje fietsen. Ik kom wel even langs. Geen probleem.
Het zou later op de avond gaan miezeren, zag ik.
Ik had de auto kunnen pakken. Maar ach, als ik met natte kleren thuis kom, dan is dat maar zo. Dus hop, ik spring op mijn fiets … om al snel te constateren dat buienradar het mis had: het miezerde nu al stevig. Zo stevig dat ik aardig ‘beneveld’ en een tikkeltje chagrijnig bij het bruidspaar aanbel. Ai, verkeerde keuze, dacht ik, om met de fiets te komen.
Het gesprek was gezellig.
Beiden waren al eens getrouwd geweest. Beiden hadden kinderen uit dat eerste huwelijk, die intussen volwassen zijn. Ja, toch weer trouwen. Een tweede keer. Met alles erop en eraan.
Ik kan daar wel respect voor hebben.
Want elke dag maak je keuzes. En nee, dat zijn niet altijd de juiste. Met de kennis die je nu hebt, had je misschien andere keuzes gemaakt. Maar heel simpel: die kennis had je toen nog niet.
Dus kun je keuzes betreuren? Ja.
Moet je daar spijt van hebben? Nee.
En met dat inzicht stap ik na een uurtje bijna fluitend op mijn fietsje, dwars door de miezerbui heen die ze wat mij betreft ook gewoon een regenbui hadden mogen noemen. Verkeerde keuze om met de fiets te komen. Maar spijt? Nee. Doe ik niet aan.
Al snel volgt ook het mailtje van het bruidspaar: ‘Wij kiezen heel graag voor jou!’
Top!
Altijd fijn als je voelt dat het klikt en dat dit gevoel van de andere kant wordt bevestigd.
En ik weet één ding zeker: daar gaan ze geen spijt van krijgen -)
