Ze trouwden afgelopen vrijdagavond, op de langste dag van het jaar. Op de golfclub. Met mij als trouwambtenaar. Tenminste … dat was het plan.
Maar: daar stak de gemeente een stokje voor.
‘Sorry, maar Jeroen mag bij ons geen officieel huwelijk voltrekken.’
Dat gebeurt vaker. Komt omdat ik volledig zelfstandig trouwambtenaar ben. Ik heb dus geen vaste aanstelling bij een gemeente. Wil ik ook niet. En als je wilt weten waarom, lees dan deze blog ook eens:
Feit is: er zijn nog steeds gemeentes die vasthouden aan hun eigen trouwambtenaren of het heft niet uit handen willen geven. Prima. Dat is hun goed recht. Stellen die in zo’n gemeente dan toch door mij getrouwd willen worden, gaan daar vaak creatief mee om. Dan trouwen ze op een andere dag voor de gemeente: naar het gemeentehuis, vlug handtekening zetten, klaar, weer door en op naar de ‘echte’ ceremonie. Vaak is dat gratis.
Ik heb ook al verschillende keren meegemaakt dat er dan twee trouwambtenaren bij een ceremonie aanwezig zijn. Ik doe het woord, de ‘echte’ trouwambtenaar neemt het dan bij het jawoord van mij over. Dat klinkt wat afstandelijk. Geloof me: dat loopt altijd heel naturel.
(Overigens: in de meeste gemeenten in Nederland mag ik wel gewoon officieel het huwelijk voltrekken!)
Terug naar de ceremonie van vrijdag
Dit stelde wilde dus door mij worden getrouwd op de golfclub. Toen dat niet mocht, hadden ze direct een oplossing: ‘Oh, maar dan kom je toch gewoon ’s morgens eerst bij ons thuis. Trouwen we daar eerst, met jou als babs. Doen we ’s avonds de ceremonie …’
Ja. Natuurlijk, zo kan het ook!
In hun woonplaats mocht ik hen wel officieel trouwen, de feestlocatie bevond zich in een andere gemeente.
Tegen half elf ’s ochtends ben ik bij het bruidspaar thuis. De bruidegom is al klaar. De bretels staan strak, het jasje hangt ergens over een stoel. De drie volwassen kinderen komen een voor een van hun kamers. En als laatste maakt ook de bruid haar ‘entree’: prachtig opgemaakt al, maar de kapster kon pas iets later en dus heeft ze nog even haar casual kleding aan in plaats van haar trouwjurk. Mooi detail: ze draagt wel al de sluier -)
Superrelaxed.
De ceremonie is kort, maar gezellig. De bubbels komen al op tafel. En ja hoor, ik eet nog wel een taartje mee!
’s Avonds om iets over zeven ben ik op de golfclub, waar blijkt dat het programma toch allemaal wat uitgelopen is. Geen probleem. Ik wacht wel even. Om half negen maak ik alsnog mijn opwachting, met zo’n vijftig uitbuikende gasten.
Heerlijke ceremonie.
En ja hoor, ik doe daarna nog wel even een drankje mee.
Ja hoor, ik blijf nog wel even, om ook naar het woordje van de kinderen te luisteren.
En nee, ik moet nu echt gaan, zeg ik uiteindelijk tegen een van de kinderen, die die ochtend aan de bubbels is gegaan en volgens mij in een straf tempo door is gegaan -)
Ik hou daar van: het relaxte. We trouwen, maar laat het alsjeblieft voor iedereen een heerlijk ontspannen dag zijn!
‘Kijk maar hoe laat je komt’, had het bruidspaar gezegd. ‘Wil je mee-eten? Gezellig. Schuif maar aan!’
Heb ik niet gedaan. Dat voelt dan toch niet helemaal fijn. Maar het gaat om de woorden en het vertrouwen die eronder liggen: Jeroen, het is ons feest, maar die ceremonie is ook jouw feestje, maak er iets moois van!
En dat werd het, vond ik: keimooi!
En zo ontfutselde ik dus twee keer een ja aan hetzelfde bruidspaar, op één dag. Twee mooie, intieme momenten. Eerst heel klein, daarna wat groter. Want als het niet zus kan, dan doen we het zo! Dit is nu eenmaal zoals wij het willen. Punt! En ook daar … houd ik van!
