Ik heb het zwaar te pakken vandaag.
Komt misschien omdat de voorbereidingen op het nieuwe trouwseizoen weer van start zijn gegaan. De afgelopen weken heb ik weer een paar kennismakingsgesprekken gehad, de eerste ceremonies voor 2027 staan al gepland en ik ben gestart met het inplannen van de afspraken met bruidsparen voor dit jaar.
Leuk! Nee, keileuk.
Het kriebelt weer.
En dan gaat het als vanzelf ook weer borrelen in mijn hoofd. Want een tijdje terug heb ik een verkorte ceremonie in de avond gedaan. Het bruidspaar wilde geen openingsdans, had geen zin om de handen te schudden van alle ruim 200 gasten, maar wilde dat het direct bal was op de dansvloer. En dus stond ik er om 20.00 uur, maakte het bruidspaar onder gejuich zijn entree, deed ik een verkorte ceremonie, werd er al volop gelachen, klonk nog eens het jawoord, was er confetti, trok de dj van leer en was de dansvloer direct gevuld.
Supermooi!
Maar … als dit bruidspaar hier al zo van genoot, zouden er dan niet meer bruidsparen zijn die er mee dubben hoe ze de avond moeten openen? En kan ik dan iets voor hen betekenen? Dus dat je misschien overdag een ambtenaar van de gemeente hebt en ’s avonds nog een verkorte ceremonie waar de energie van afspat?
Kan heeeeel vet zijn!
Nog zoiets:
Het trouwseizoen loopt ruwweg van april tot en met september. Maar ook in de wintermaanden wordt volop getrouwd. Kan ik mijn seizoen oprekken?
En het gros van ‘mijn’ stellen komt uit het zuiden van het land. Aanvragen van boven heb ik vaak nog wat afgehouden. Maar waarom eigenlijk?
Ik heb verschillende keren stellen ‘opnieuw’ getrouwd. Die waren dan 25, 50 of zelfs 60 jaar geleden getrouwd en wilden dat nog een keer over doen. Met liefde, maar vooral met een hele dikke knipoog.
Ook weer: zo veel gelachen!
Het borrelt. Het bruist.
En eigenlijk zit mijn agenda voor dit trouwseizoen al mooi gevuld. Maar toch … dan komt er afgelopen week nog een aanvraag voor juni dit jaar. Gewoon via app. Had over mij gehoord. Heb je tijd? En dan is het toch verrekte lastig kan ik je zeggen om nee te zeggen. Want: dit is wat ik moet doen. Het trouwen. Het optreden. Het mensen blij maken. Vooral dat laatste. Ken je het nummer Kleine Jongen van André Hazes? Daar zit die ene regel in, die ik voor mezelf als leidraad in mijn leven heb gepakt: ‘Maak de mensen blij, dan zul je echt gelukkig zijn!’
Ik geloof daar in.
Zoals ik ook in de titel van dit snelle blogje geloof.
Die komt van de Franse clown Rémi Gaillard, die jarenlang viral ging met stunts en grappen die hij uithaalde. C’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui. Dat is zijn leus.
Ik vind hem fantastisch. Vrij vertaald: Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand!
Dat is het. Toch?
Dat geldt voor alles wat je doet. Thuis, naar je partner toen, in het opvoeden van je kinderen, in het werk, in je sport … Als je zomaar wat doet, dan maak je geen verschil. En dat is wat je wilt, toch? Iedereen. Je wilt er toe doen.
Dat zit hem niet in grote daden. Niet iedereen kan een Nobelprijs winnen. Maar gewoon: in het kleine. Gewoon: thuis al. Dat je er bent, aandacht schenkt, liefde geeft, zorgt, houdt van, oprecht houdt van!
Je wilt er toe doen.
Maar … dat gaat niet vanzelf. Dat gebeurt niet zomaar. Daar moet je moeite voor doen.
Nou ja … ehm, ieder zijn eigen leuze natuurlijk. Ik ga hier niet de hippe coach uit lopen hangen die precies weet hoe het allemaal in elkaar steekt. Dus veel wijzer word je niet van dit verhaal. Behalve dat je weet dat ik weer ontzettend uitkijk naar het nieuwe seizoen. En dat als je me inschakelt als babs, ik niet zomaar iets doe …
