‘Wat onderscheidt jou?’

En ik onderdruk een scheldwoord.

Afgelopen vrijdag heb ik een kennismaking met een bruidspaar bij mij op kantoor. In ‘het hok’, zoals mijn kinderen dat noemen. Een ruimte van zo’n twintig vierkante meter bij ons in de tuin. Gescheiden van het huis. Veel lichtinval. En een vloerverwarming die al bijna een jaar kapot is, waarvan ik sindsdien al elke week een notitie maak voor mezelf – contact opnemen met de warmteboer – maar wat ik pas vorige week heb gedaan en wat totaaaal niet relevant is voor dit verhaal.

Bij mij thuis dus.

Koffie, thee, iets fris? Biertje misschien al, vraag ik? Het is immers vrijdagmiddag.

Wat is er dat voor een, die babs?

Zo’n kennismaking is altijd heel relaxed. We praten wat heen en weer. Beetje snuffelen aan elkaar. Beetje aftasten. Wat is er dat voor een, die babs? Wat is het voor een stel?

Zo gaat het ook nu.

Totdat die ene vraag komt, die ik altijd probeer te vermijden: wat doe jij anders dan een andere trouwambtenaar?

Ik praat makkelijk, maar dan weet ik het dus even niet meer.

Of nee, dat vind ik dus lastig om te vertellen. Zo zeg ik het beter.

Want ik ken de andere trouwambtenaren niet. Ik weet niet hoe zij optreden, welke sfeer zij neerzetten tijdens een ceremonie, hoe luchtig, hoe formeel of hoe romantisch zij zijn.

En al zou ik het weten: ik wil me helemaal niet vergelijken met een andere trouwambtenaar. Mijn ceremonies zijn persoonlijk, losjes en met wat humor er in verweven. Zo heb ik dat onlangs op mijn kaartje laten zetten. Maar bezoek alle sites en profielen van alle honderdduuzend trouwambtenaren in Nederland maar eens. Ik wed dat je in 99,99% van de babsen deze woorden tegenkomt.

Wat maakt mij anders als babs?

Schiet mij maar lek.

Ik maak er iets moois van. Iets onvergetelijks.

(Zoals iedere babs dat ongetwijfeld probeert te doen)

Mijn ceremonies zijn liefdevol. Warm.

(Zoals de meeste ceremonies dat wel zullen zijn)

Het stel kijkt mij intussen aan. Het verwacht natuurlijk wel een antwoord. De man is een ondernemer. Dat zijn vaak mensen die nadenken over hun USP’s, over wat hen onderscheidt in de markt.

Ik probeer wat tijd te rekken.

‘Nog wat drinken?’

En intussen denk ik na.

Misschien is het feit dat ik geen echte babs ben wel wat mij dan per se anders maakt. Ik heb altijd het gevoel dat veel babsen zwijmeltypes zijn, tenminste als ik op hun berichtjes en foto’s afga. Met teksten als dat ze toch zo’n heerlijk stel hebben mogen trouwen. Dat ze zo veel liefde hebben mogen ervaren bij een stel.

Neem deze:

‘Wat een schatten. Wat een lieve leukerds! Wat een knapperds! Wat een geluk!’

Dat lees ik bij een foto van een stel, op Instagram gepost door een trouwambtenaar.

Echt, al zou ik het willen: mijn toetsenbord zou spontaan op slot schieten als ik dit zou willen intikken.

Of wat dacht je van deze:

‘Als trouwambtenaar leer ik mijn bruidsparen zó goed kennen dat afscheid nemen na de ceremonie bijna onmogelijk is.’

Ik krijg hier de kriebels van.

Zo’n tekstje smaakt toch naar egotripperij! Alsof een bruidspaar in tranen zou schieten als jij na de ceremonie vertrekt. ‘Nee, nee … niet gaan! Doe ons dat niet aan!’

Ik vind dat ik totaal ondergeschikt ben aan jullie als stel en al helemaal ondergeschikt ben aan de dag. Echt, ik doe er niet toe.

En dat is misschien wat mij dan onderscheidt als babs.

Serieus, ik ben een heel zachtaardige vent. Zie graag het mooie in de mensen. Ik houd ervan als iets puur is. En kan oprecht genieten van een mooie, intense kus of knuffel tijdens een ceremonie. Maar het kwijl loopt dan niet uit mijn mond.

En ik wil graag jullie babs zijn, maar als jullie op zoek zijn naar een nieuwe bestie met wie jullie voortaan elke maand een keer willen afspreken? Dan moet je toch echt verder zoeken.

Het stel wil een antwoord, zie ik.

En dus stamel ik een antwoord bij elkaar.

Dat ik misschien wel helemaal geen babs ben. Of nee, jawel, ik ben wel een babs. Natuurlijk. Maar geen typische babs. Tenminste, niet iemand die het doet zoals iedereen het doet. Nou ja, ik vertel wel ook jullie verhaal, maar … Nou ja, dat ik niet precies weet wat mij onderscheidt.

Dat er ongetwijfeld heel veel trouwambtenaren zijn die er iets moois van willen maken, iets moois van kunnen maken ook.

Dat het gaat om de klik.

Dat ze nu toevallig dan hier zitten. Maar dat ze ook bij een andere babs hadden kunnen zitten. En dat het dan …

Ik voel dat ik nu stil moet houden. Het moet niet overkomen alsof ik ze niet wil trouwen. Want jawel, dat wil ik. Zeker. Leuk stel.

‘Dus …’, zeg ik. ‘Zoiets …’

‘Ah oké’, zegt de bruidegom, die nu ook even niet zo goed weet wat hij moet zeggen. ‘Nou ja’, zegt hij, ‘ik wist anders ook niet zo goed wat ik moest vragen …’

Dus … willen jullie kennismaken met mij als babs?

Leuk. Keileuk. Doen we koffie, thee, fris of een biertje! Maar zullen we één ding afspreken: als het klikt, dan klikt het. Maar vraag me niet wat mij onderscheidt van al die andere trouwambtenaren …

Deal?

The post Vraag me alsjeblieft niet wat mij als babs onderscheidt van alle andere trouwambtenaren, oké? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik laat een kleine stilte vallen.

Terechte vraag, zeg ik, en ik zie mezelf voorover buigen, de ellebogen op tafel planten en de vingertoppen tegen elkaar vouwen.

‘Wisten jullie’, zeg ik, terwijl ik het bruidspaar strak aankijk, ‘dat ik al bij vier of vijf ceremonies met een glas bier in de hand heb gestaan in plaats van een glas water? Maar dat er dus nog steeds relatief meer ceremonies zijn waar ik water drink?’

Het meisje schuift wat op haar stoel en kijkt haar vriend zonder haar hoofd te bewegen vlug vanuit de ooghoeken aan.

Ik vervolg, met een felle blik in de ogen nu. ‘En wisten jullie dat André Hazes mijn favoriete zanger is? De ouwe bedoel ik dan hè! De jonge, daar heb ik niet veel mee. Dat ik dit jaar aan een dansshow mee heb gedaan in het theater? Dat ik ooit prins carnaval ben geweest en elke carnavalskraker van voor tot achter mee kan lallen? Dat ik laatst bij een concert van Sepultura ben geweest en binnenkort met mijn kinderen naar Nick & Simon ga? Dat ik afgelopen winter 5,5 weken een baard heb gehad, daar verrassend veel lovende kritieken op heb gekregen, maar een foto van mezelf terugzag en die baard dezelfde dag nog van schaamte af heb geschoren … Wisten jullie niet hè?’

Ik laat even een stilte vallen en leun achterover.

‘En dát’, zeg ik, weer iets ontspannen, ‘maakt mij zo bijzonder. Want sla er de gemiddelde website van een trouwambtenaar maar op na: ze schrijven allemaal dat ze leuk zijn, ze hebben allemaal humor, ze maken een ceremonie allemaal op en top persoonlijk. Maar er is er geen een zoals ik. Want ik … ben trouwambtenaar Jeroen!”

#slaatzichzelfopdeborst

(#enraakteentikkeltjeontroerd)

…

Zo zie ik het voor me dat ik antwoord.

In werkelijkheid antwoord ik dat ik een errug leuke trouwambtenaar ben, die de liefde voorop stelt, maar vindt dat de liefde best gepaard mag gaan met een glimlach. Dat ik die babs ben die het heel persoonlijk maakt, de kinderen erbij betrekt en die wil dat alle gasten van de ceremonie genieten.

Tot nu toe werkt dat antwoord nog altijd.

Maar er komt een keer dat ik dat andere antwoord ga proberen! Dus mocht je een afspraak willen plannen om kennis te maken: wees alvast voorbereid!

The post Jeroen, wat maakt jou zo bijzonder als babs? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Dat wil zeggen: er was een groot feest, omdat hij veertig werd. Onder dat motto waren zo’n tweehonderd gasten uitgenodigd, in een feesttent aan huis.

Het eerste contact met het bruidspaar

Het bruidspaar was het feest vorig jaar al aan het plannen.

In mei 2018 kreeg ik al een mailtje: “We houden van ‘gewoon is al gek genoeg’, niet van standaard en traditioneel, maar wel weer van een goeie dosis humor. We kwamen jou als trouwambtenaar tegen op internet. Heb je tijd?”

We belden, er was een klik en de ‘deal was gesloten’. Ik zou hen gaan trouwen. Niet standaard. Niet traditioneel. Met humor.

Ideale ingrediënten wat mij betreft!

De afspraak met het bruidspaar

Een paar weken voor het feest hadden we onze eerste afspraak, in het café aan huis. Wat een leuk stel. En wat een leuke opdracht vervolgens voor mij als trouwambtenaar: vang dat verhaal dat zij mij aan de toog hadden verteld in een unieke ceremonie van een half uurtje.

Ook bij mij groeit de spanning vervolgens.

Het bruidspaar verwacht immers wat van je. Je wilt die verwachtingen waarmaken, liefst overtreffen.

De dag van de bruiloft

Om 20.00 uur pik ik de gemeentebode op met de auto: “Ik heb van mijn collega’s gehoord dat jij er altijd iets bijzonders van maakt.”

Spanning stijgt nog iets meer nu

Om 20.30 uur staan de bode en ik verdekt opgesteld op de parkeerplaats. In de tent start het filmpje dat het bruidspaar zelf heeft gemaakt. Supergrappig. Een levensloop is het. Tenminste, dat denken alle gasten. Totdat in het laatste shot bruid en bruidegom onthullen dat ze gaan trouwen.

‘Trouw niet voor je veertig bent’, knalt uit de boxen.

Het zeil van de tent gaat open.

En daar kom ik binnen, de babs, met de bode. Gejuich stijgt op. Wat een topsfeertje hangt er. Al komt dat ongetwijfeld ook omdat de eerste biertjes al om zes uur zijn getapt

De spanning glijdt na de eerste woorden van mijn toga af.

Vroeg ik me in de auto op de heenweg nog af: waarom doe ik dit ook alweer? Tijdens de ceremonie wordt me weer eens duidelijk waarom ik hier zo veel plezier aan beleef. Het bruidspaar geniet, de zaal lacht!

Het blijft gaaf om dat voor elkaar te krijgen.

Dus trouwseizoen 2019: ik heb er weer ongelofelijk veel zin in!!!

Oh … en wil je zelf jouw gasten verrassen door jouw partner het jawoord te geven op jullie feest? Bel of mail. Ik denk heel graag met jullie mee om er een onvergetelijke ceremonie van te maken! Intussen heb ik al verschillende stellen zo mogen trouwen. Ik weet dus ook hoe je een geheim moet bewaren

The post Niemand weet, niemand weet … dat ik straks anders heet! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Wat een ongelofelijk leuk stel.

Hij 85, zij 86.

Allebei in een fauteuil. Naast elkaar. Hij zwijgzaam, maar een fijne glimlach continu op de mond; zij onafgebroken pratend.

Zij die moeilijk ter been is en zelfs al een maand niet meer buiten is geweest, nadat ze op 1 januari was gevallen. Hij die nu vol liefde en heel vanzelfsprekend voor haar zorgt, nadat het meer dan zestig jaar andersom was geweest.

Eén ding trouwens waar ik volgende keer zelf rekening mee moet houden: mijn ouders vragen hoe de familiestamboom er ook al weer uitziet. Want of Tinus Vissers een achterovergrootbetoom van mij is? Ik zou het niet weten

Cor en Anneke kenden elkaar al als jonge tieners. Toch duurde het tot halverwege de twintig voor zij verliefd werden op elkaar. Cor had namelijk een te zware dronk, vond Anneke. En daar hield Anneke niet van. ‘Kom maar terug als je niet meer zo veel drinkt’, had ze Cor gezegd.

Tip 1: Als je verliefd bent op de vrouw van je dromen, laat de drank dan staan!

[Dit is pas een bonustip. De échte tip, die de basis onder jouw huwelijk wordt, volgt zo. Niet zo ongeduldig. Laat mij gewoon even dit liefdesverhaal vertellen!]

Op de kermis, in de schommels, gaven ze elkaar voor het eerst een kus. Anderhalf jaar later, in 1958, trouwden ze.

Vorig jaar vierden ze dat ze zestig jaar waren getrouwd. Een huwelijk dat nu als heel traditioneel zou worden omschreven: hij werkte, dag en nacht, zij deed het huishouden en de opvoeding.

Een huwelijk met ups en downs, vertrouwden ze me toe. Waarin ze elkaar het beste hebben gegund, maar waarin ook woorden zijn gevallen en waarin ze hebben moeten dealen met het verongelukken van een van hun vier kinderen.

Twee mooie, pure mensen.

Maar wat is nu het geheim van de liefde, vraag ik?

Hoe blijf je zo lang verliefd op elkaar?

‘We zijn altijd samen naar bed gegaan’, vertelt Anneke. ‘Hoe laat Cor ook thuis kwam van het werk, al was het na middernacht, we zijn altijd tegelijkertijd onder de dekens gekropen. Misschien is dat het.’

Tip 2: Ga tegelijk met elkaar naar bed!

[Eerlijk gezegd, houd ik me daar ook niet aan. Wist ik ook niet dat dit hét geheim zou zijn – is het ook niet, denk ik – maar als een stel het zegt dat na meer dan zestig jaar nog steeds gek op elkaar is, wie ben ik dan om dat tegen te spreken!]

Oké, dit was ook een bonustip.

Nu dan dé tip!

‘Als je ouder wordt, ben je met een kus tevreden …’, laat Anneke zich tijdens ons gesprek ontvallen, met een knipoog, waarna ze heel even een stilte laat vallen.

Die paar woorden, die knipoog en die stilte … daar zit het geheim, voel ik. Alsof ze me daarmee dé tip wilde geven, zonder het uit te hoeven te spreken.

Onderweg naar huis, valt het kwartje.

Tip 3: Heb elkaar lief. Zo veel en zo vaak mogelijk. Kus elkaar. Kruip tegen elkaar aan. Vrij met elkaar. ’s Morgens. ’s Middags. ’s Avonds. Zo vaak als je kunt.

Want voor je het weet, ben je zestig jaar getrouwd, heeft de geest zich er bij neergelegd dat het lijf niet meer wil en ben je tevreden met een kus …

Kun je het je voorstellen?

The post Hoe blijf je verliefd? Dé tip van een stel dat al meer dan 60 jaar bij elkaar is! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Alles bij elkaar op één online plek.

Doen ze wel slim daar, hoor. Je kunt daar als bruidspaar je eigen leveranciers beoordelen, zodat andere bruidsparen dan weer kunnen zien wie er goed scoort. Dat zou moeten helpen om keuzes te maken tussen de een en de ander.

Maar: om als leverancier een beoordeling te kunnen krijgen, moet je wel een jaarbedrag van een paar honderd euro betalen.

Intussen vermelden ze wel alvast je naam, ongeacht of je betaalt. Als gunst, zeggen ze. Maar je snapt natuurlijk wel wat daar achter schuilgaat: er zullen genoeg leveranciers zijn die het niet kunnen velen dat zij geen beoordelingen hebben, terwijl hun concurrenten die wel krijgen. En dus betalen ze die fee.

Niks mis mee. Zo verdient de site zijn geld. Prima.

Maar wat ik wilde vertellen: een tijdje terug had ik een styled shoot: een vintage bruiloft in een prachtige orangerie van Blooming Style. Dat was in maart. En juist die ochtend – kan geen toeval zijn – was er wat sneeuw gevallen. Kun je je voorstellen: een ‘kas’, die vroeger werd gebruikt om exotische bomen en planten te showen, tegen de rand van het bos; en dan de wereld die wit is! Serieus: ongelofelijk mooi!

Wat die styled shoot inhield: het was de gelegenheid voor een groep trouwfotografen om een portfolio op te bouwen; een gezamenlijk initiatief van Carin Deben Fotografie en Blooming Style. De hele dag leek het alsof er ‘om het echie’ werd getrouwd. De orangerie was gestyled, er waren professionele modellen aanwezig, een bruidstaart, enz. En dus ook een trouwambtenaar, om het huwelijk zogenaamd te voltrekken.

Al met al een erg leuke dag.

Op The Perfect Wedding verscheen een kort verslag van de dag. En dat wilde ik ook hier graag even delen. Toch leuk dat een ‘onafhankelijke’ partij oordeelt dat ik er als trouwambtenaar met mooie woorden de sfeer in wist te brengen.

En dan neem ik maar voor lief dat het bruidspaar als knap wordt omschreven en dat er van mij verder niks over mijn uiterlijk wordt verteld ?

(Credits voor de foto zijn voor Kim Vulders Fotografie, die ook een blog schreef over de Greenhouse Wedding.)

The post Hoe ik met mooie woorden op The Perfect Wedding belandde! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Het afgelopen jaar was mijn start als trouwambtenaar. Wat mij betreft: een droomstart. Nooit had ik kunnen denken dat dit zo’n gave job zou zijn. Nooit had ik kunnen hopen dat ik daar zulke toffe reacties op zou krijgen. En dat van de ene bruiloft inderdaad de andere komt.

Vorige week nog kreeg ik een kaartje van een stel dat ik in september heb mogen trouwen. Zo vol liefde. Zo vol dankbaarheid. Hoe mooi dat je voor twee superlieve mensen op de mooiste dag van hun leven iets heb mogen betekenen.

Dat smaakt naar meer.

In de agenda zijn al verschillende data in 2018 gemarkeerd. Yes!

Maar … er zijn ook nog data waarop niets staat. Grrrrrr!

En nu ik eenmaal weet wat een voorrecht het is om mensen in de echt te mogen verbinden en hoe supermooi het is om daar iets unieks van te maken, zou ik het liefst niets anders doen dan dat. En ja, ik weet dat er geen betere reclame is dan mond-tot-mond-reclame en dat je geduld moet hebben. Maar dat is het probleem: dat geduld heb ik niet. Nou ja, niet altijd even veel. Laten we het daar maar op houden …

Gelukkig werkt de tamtam al goed en tippen mensen mij al volop bij trouwlustige stellen. Maar: ik zal ook zelf aan de trouwweg moeten gaan timmeren om wat publiciteit te geven aan mijn ambities als babs.

Te beginnen maar eens op het voetbalveld:

Zou het helpen, denk je ?

The post Was januari nu ook maar een populaire trouwmaand … appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Het bruidspaar van zaterdag wilde een niet-traditionele bruiloft. Sterker nog: niemand van de gasten, met uitzondering van de getuigen, wist er van dat er die avond getrouwd zou gaan worden. Een feestje was het. Omdat ze elkaar vijftien jaar kenden. Een feestje met band weliswaar. Maar verder: gewoon een feestje.

Dat dachten de gasten dus.

Totdat het bruidspaar zich tegen half tien stiekem terugtrok om tien minuten later – de jurk was een instapmodelletje – in trouwkostuum en met hun twee stralende kinderen voor de tweede keer die avond hun opwachting te maken.

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe groot de verrassing was.

‘Aaaaaah, zijn jullie getrouwd?’

‘Nee, dat gaan we nu doen!’

En daar kwam de volgende verrassing binnen: de trouwambtenaar.

Ook de ceremonie zelf mocht, nee moest, niet-traditioneel zijn, had het bruidspaar me als opdracht meegegeven. Wat ze dan onder niet-traditioneel verstonden? “Vooral niet te stijf. Geen liflafjes. Geen gebazel. Geen platgetreden woordjes. Hadden we dat al gezegd: vooral niet te stijf. En wel: humor! Alsjeblieft, laat de mensen maar lachen!”

Daar ben ik maar eens mee aan de slag gegaan …

En hoe gaaf is het dan om een paar dagen na de bruiloft van de bruid een berichtje te krijgen: “Wat was je geweldig. Mijn wangen deden gewoon zeer van het lachen.”

Ik heb mijn excuses maar aangeboden. Want het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn om een bruid, op een van de mooiste dagen van haar leven, pijn te doen

(En eh … als je zelf gaat trouwen en je wilt geen traditionele of stijve ceremonie: dan bel of mail me maar. Ook als dat dit jaar nog is, hoor. Dan heropen ik het trouwseizoen gewoon

The post Hoe ik de bruid pijn deed. Met opzet ook nog eens! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Precies zoals voorspeld.

Ruim een uur eerder. Ik zit nog thuis. Spullen klaar gelegd. Pak al aan. Maar de stropdas hangt losjes over de stoel heen. Ik heb nog tijd genoeg.

Denk ik.

Totdat de telefoon gaat. De ceremoniemeester.

‘Jeroen, in verband met de weersvoorspellingen willen we de ceremonie naar voren halen. Kun jij snel komen?’

‘Ehm ja, wat is snel?’

‘Nu?’

‘Oké!’

En terwijl ik mijn stropdas soepeltjes strik, denk ik aan die eerste keer dat ik mijn dubbele Windsor legde. Youtube moest het mij leren. Filmpjes genoeg daar van mannen die het uitlegden. Maar de een praatte te snel, de ander vloog met zijn handen over het scherm en bij weer een ander had ik het gevoel dat ik mijn handen in een knoop aan het leggen was in plaats van mijn stropdas.

Grrrrr. Hmffffpppspspfspspf. Krrrrrrrr. Ik vervloekte de kerel die het me uitlegde. Vervloekte de stropdas. Vervloekte de dubbele Windsor. Vervloekte YouTube.

Totdat ik na een klein uur toch nog iemand vond die in mijn taal en mijn tempo uit kon leggen hoe je de perfecte dubbele Windsor legt. En zowaar: mijn dubbele Windsor leek ook gewoon op een dubbele Windsor.

Ik haalde hem er direct weer uit en legde hem er weer in. En nog een keer. De eerste keren nog met YouTube aan, de laatste keer met mijn ogen dicht (nou ja, soort van).

Vandaag pak ik mijn stropdas, fluit ik hem in een dubbele Windsor en vertrek naar de ceremonie.

‘Fijn dat je meteen kon komen’, zegt de ceremoniemeester na afloop. ‘Anders waren we nat geworden.’

‘Je hoeft mij niet te bedanken’, zeg ik. ‘Bedank Youtube maar …’

[Wil je ook de dubbele Windsor leren strikken? Deze kan ik aanraden. Als het mij is gelukt …]

The post Hoe YouTube de trouwceremonie redde appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.