Nou doe ik zo’n kennismakingen tegenwoordig meestal telefonisch of online. Dat is puur om praktische redenen. Mijn stellen wonen gemiddeld verder weg dan enkele jaren terug.

Bovendien: intussen heb ik – en dat klinkt heel decadent, zo bedoel ik het echt niet – iets van status. Ik hóef niet. Ik hóef me niet te verkopen. Het is ja of nee. Mijn agenda loopt – en dat is opnieuw niet arrogant bedoeld – toch wel vol. Dus superleuk als een stel voor mij kiest. Echt, dat meen ik. Dat voelt nog steeds als een eer. Maar ik kan het ook accepteren als ze met een andere babs een betere klik hebben!

(Al blijft dat wel even slikken, hoor -)

In ieder geval, daarom zijn kennismakingen meestal telefonisch of online.

Meestal.

Want het trouwseizoen loopt op zijn einde. Er is weer wat ruimte in mijn avondagenda gekomen. En dit stel woonde ook nog eens in een dorp verderop. Een klein half uurtje fietsen. Ik kom wel even langs. Geen probleem.

Het zou later op de avond gaan miezeren, zag ik.

Ik had de auto kunnen pakken. Maar ach, als ik met natte kleren thuis kom, dan is dat maar zo. Dus hop, ik spring op mijn fiets … om al snel te constateren dat buienradar het mis had: het miezerde nu al stevig. Zo stevig dat ik aardig ‘beneveld’ en een tikkeltje chagrijnig bij het bruidspaar aanbel. Ai, verkeerde keuze, dacht ik, om met de fiets te komen.

Het gesprek was gezellig.

Beiden waren al eens getrouwd geweest. Beiden hadden kinderen uit dat eerste huwelijk, die intussen volwassen zijn. Ja, toch weer trouwen. Een tweede keer. Met alles erop en eraan.

Ik kan daar wel respect voor hebben.

Want elke dag maak je keuzes. En nee, dat zijn niet altijd de juiste. Met de kennis die je nu hebt, had je misschien andere keuzes gemaakt. Maar heel simpel: die kennis had je toen nog niet.

Dus kun je keuzes betreuren? Ja.

Moet je daar spijt van hebben? Nee.

En met dat inzicht stap ik na een uurtje bijna fluitend op mijn fietsje, dwars door de miezerbui heen die ze wat mij betreft ook gewoon een regenbui hadden mogen noemen. Verkeerde keuze om met de fiets te komen. Maar spijt? Nee. Doe ik niet aan.

Al snel volgt ook het mailtje van het bruidspaar: ‘Wij kiezen heel graag voor jou!’

Top!

Altijd fijn als je voelt dat het klikt en dat dit gevoel van de andere kant wordt bevestigd.

En ik weet één ding zeker: daar gaan ze geen spijt van krijgen -)

The post Over de keuze voor je trouwambtenaar en spijt … appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Maar: nee!

Echt niet?

Nee! Als jij morgen trouwambtenaar wilt zijn, dan bén jij morgen trouwambtenaar. Je mag vandaag nog een website maken of account maken op je socials met babs + jouw naam. Je mag je vanaf nu presenteren als degene die stellen trouwt!

Echt waar!

En natuurlijk: als je een officieel huwelijk voltrekt, dan moet je aan een aantal voorwaarden voldoen. En nee, niet in iedere gemeente mag je als zelfstandig trouwambtenaar huwelijken voltrekken. Maar het hoeft je niet tegen te houden om misschien wel het mooiste vak ter wereld te beoefenen.

Geen training dus, maar hoe word je dan trouwambtenaar?

Eerst dit: je mág natuurlijk wel een training volgen. Er zijn genoeg trouwambtenaren die een dagcursus geven. Ook trouwambtenaren – en dat verrast me wel eens – die zelf nog maar net droog achter de babsenoren zijn. Meld je gerust aan, tik minimaal een paar honderd euro af en je weet een beetje van de hoed en de rand.

Vaak krijg je dan nog een hand-out mee, met daarin een samenvatting van de dag.

Dat is een optie.

Maar je kunt natuurlijk ook gewoon het Grote Babsen Boek lezen. Daarin staat alles wat je moet weten om trouwambtenaar te worden. Alles? Ja. Alles.

Geen stijf boek vol regeltjes.

Geen opsommingen.

Nee, gewoon een boek dat lekker wegleest, vol tips en trucs, vol handvaten en vol verhalen uit eigen ervaring. Eén alomvattend boek over het vak van trouwambtenaar.

Dus overweeg je om trouwambtenaar te worden?

Ga op training

Of lees het Grote Babsen Boek

En maak er iets van dat bij jou past!

The post Moet je een training volgen om trouwambtenaar te worden? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik heb een stel aan de lijn dat volgend jaar gaat trouwen. Ze wonen in Noord-Brabant, maar hebben hun trouwdag in de provincie Utrecht. Daar stuitten ze ooit eens op een prachtige locatie. Als we ooit trouwen, dan hier, spraken ze toen af.

#sticktotheplan

Het is zover.

Maar ja, dan ga je dus trouwen in een vreemde gemeente, ver van huis. Dan komt er misschien een trouwambtenaar die je niet kent, met wie je geen klik hebt en onderteken je een akte van een gemeente waar je niks mee hebt.

Dus kwam het idee bij hen op om officieel in de eigen gemeente te trouwen, dus om de handtekening op een doordeweekse dag onder de akte te zetten, en de ceremonie op hun trouwdag te houden op de trouwlocatie. Briljant idee, vonden ze zelf. Bespaarde ze nog een hoop geld ook.

‘Of is dat raar?’

Nee, dat is helemaal niet raar!

Even dit eerst: als je trouwt, wil je dat op een manier doen die bij jullie past, toch? Dus voelt het niet fijn om die officiële handeling te splitsen van de ceremonie? Vooral niet doen.

Maar weet ook: ik had dit jaar maar een paar officiële huwelijksvoltrekkingen. De meeste waren ceremonieel. Dus dan had het bruidspaar de handtekening al een paar dagen eerder op het gemeentehuis gezet.

En nee, dat is niet iets nieuws of hips of trendy en al helemaal niet raar.

Afgelopen week ben ik op bezoek bij een stel dat binnenkort 65 jaar is getrouwd. Ik ben er om een fotootje te maken en een kort verhaaltje te kunnen schrijven.

Op 4 oktober was de burgemeester al op bezoek geweest, maar het feest hebben ze op 25 oktober. Dat is de dag die ze als hun trouwdag beschouwen. Want, zo vertellen ze: “Voor de wet trouwen was vroeger iets wat er nu eenmaal bij hoorde. Dan ging je met je ouders naar het gemeentehuis om dat ‘even’ te regelen. Je was voor je gevoel pas écht getrouwd als je elkaar ook in de kerk het jawoord had gegeven.”

Het wettelijk huwelijk hadden ze op 4 oktober, het ‘echte’ huwelijk op 25 oktober.

Zo ging dat toen.

Zo gaat het tegenwoordig dus ook weer vaak. Of in mijn geval: bijna altijd.

Maar is het dan geen nepceremonie?

Nee. Zo willen officiële trouwambtenaren dat wel eens duiden. Maar die praten dan vooral in hun eigen straatje. Want hoe meer mensen kiezen voor hun eigen trouwambtenaar – of ceremoniespreker is dan misschien een beter woord – hoe minder huwelijken zij straks zelf te voltrekken hebben. Het is niet voor niets dat al die officiële trouwambtenaren zich buiten hun eigen werkgemeente ook aanbieden als ceremoniespreker …

Nepceremonie is een misplaatst woord, vind ik.

Je zet je handtekening op het gemeentehuis, je hebt je ceremonie op je trouwdag. Zo simpel is het.

Dat heeft voordelen:

• Je bespaart je flink wat kosten (in veel gemeentes kun je zelfs gratis trouwen)
• Je hebt op je trouwdag zelf niks meer met de gemeente te maken, wat je een stuk flexibeler maakt
• Je mag het helemaal op je eigen manier doen

En toch wordt het kennelijk nog als ‘raar’ gezien …

‘Of is dat raar?’

Nee, helemaal niet, zeg ik. En ik leg uit waarom juist veel stellen er voor kiezen om ceremonieel te trouwen. ‘Maar … het moet wel goed voelen.’

Het is een opluchting, merk ik. Ze dachten dat ze iets wilden wat misschien lastig te regelen was. Niet dus. Sterker nog: juist omdat veel gemeentes zich zo stug opstellen, verwacht ik dat die trend alleen maar doorzet. Of nou ja, trend … Terug naar hoe het vroeger ook ging eigenlijk!

Weet je wat pas raar zou zijn?

Je hebt één dag. Doe het dan vooral zoals dat bij jullie past! Het zou raar zijn als je dat niet deed …

The post Is het raar als je je handtekening op een andere dag al onder de trouwakte zet? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik schrijf al dik twintig jaar columns, kleine verhalen uit het leven gegrepen. Vaak met een knipoog. Die verschijnen elke week in de krant. Het schrijven van deze verhalen is pure liefde. Het is het zoeken naar kleine dingen die in mijn leven gebeuren en die vergroten.

Intussen heb ik meer dan zeshonderd van die verhalen geschreven.

Een aantal ervan heb ik dik tien jaar geleden gebundeld, als selectie van mijn beste columns tot dan toe. Zo schreef ik dat op de cover. Kleine Dingen heet de bundel. Omdat ik het over kleine dingen heb. Omdat ik juist die kleine dingen zo mooi en belangrijk vind. Omdat vaak ook kleine dingen het verschil maken.

Dat idee voor dat boek ontstond spontaan: laat ik eens een aantal verhalen bundelen en zelf uitgeven. Gewoon, omdat het kan. En zeg nou zelf: hoe leuk is het om jezelf bij mensen terug te zien in een boekenkast of op het toilet; althans het boek.

Ik liet er 500 drukken en verkocht ze bijna allemaal. Er staat hier nog één doosje onverkochte boeken in de kast.

En door.

Het is nooit mijn ambitie geweest om schrijver te worden; althans niet in de betekenis van iemand die maanden of jaren werkt aan een boek. Daar heb ik het geduld niet voor. De focus ook niet. Dat past niet bij me, om me zo lange tijd op één ding te concentreren.

Bovendien: het lijkt me eenzaam.

Want: ik moet mensen kunnen zien. Ik wil ontmoeten. Elke dag een ander verhaal ophalen en dat delen. Dat past beter bij me.

Maar goed, nou is er toch weer een boek.

Een boek, maar … heel anders.

In een rustige periode heb ik alles eens op papier gezet wat er bij komt kijken om trouwambtenaar te worden en trouwambtenaar te zijn. Alle tips & tricks. Omdat ik geloof dat mensen die een ander stel mogen trouwen, als babs-voor-één-dag of omdat ze zelfstandig trouwambtenaar willen worden, daar baat bij hebben: één document waarin je alles leest wat je moet weten.

Ik had het zelf ook willen hebben toen ik mijn eerste ceremonie had. Want uiteindelijk stap je toch een onbekende wereld binnen. Het is fijn om dan wat houvast te hebben.

Het is een boek geworden.

Iets dikker en completer dan ik voor ogen had.

Een boek, maar toch anders.

Geen papieren editie deze keer. Nee, ik ga voor digitaal. Zo’n verhalenbundel wil je in je hand kunnen houden, vond ik toen. Die moet in de kast kunnen staan. Een boek dat je op weg helpt om trouwambtenaar te worden, moet vooral functioneel zijn.

En heel eerlijk: ik verwacht niet dat ook dit boek in dezelfde getalen verkocht gaat worden als mijn bundel destijds. Ik heb geen idee hoeveel mensen er trouwambtenaar of ceremoniespreker willen worden. Want voor hen is het boek bedoeld, als alternatief voor een dure training.

Zijn dat er tien?

Of worden dat er honderd?

Geen idee!

Dus digitaal. Want één doosje onverkochte boeken kan ik hier op kantoor nog wel zien staan, maar …

The post Mijn tweede boek appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Dat laatste is sowieso waar: het is eervol, het is liefdevol, het is warm, het is alles en meer wat je er van verwacht.

Maar goed: hoe vlieg je dat aan?

Hoe word je trouwambtenaar?

De afgelopen jaren krijg ik bijna wekelijks wel vragen via de mail van mensen die trouwambtenaar willen worden. De ene keer heel specifiek, de andere keer heel algemeen: heb je nog tips?

Want ja, er zijn trainingen, die vaak door een trouwambtenaar worden gegeven. Dan leer je in een dag alle kneepjes van het vak. Keimooi! Maar je zit dan in een groep van vaak minimaal 10 mensen en krijgt dan in een dag tijd alle theorie over je heen gestort.

Terwijl … eigenlijk is die theorie helemaal niet zo heel ingewikkeld.

Maar: je betaalt voor zo’n dag wel gewoon de volle mep. Logisch. Je hebt een trainer, een locatie, een lunch, misschien nog wat apparaten zoals een laptop. En heel simpel: dat moet allemaal gewoon worden betaald.

Heb ik zelf een cursus tot trouwambtenaar gevolgd?

Ja, toen ik tien jaar geleden gevraagd ben of ik de trouwambtenaar wilde zijn van mijn zus was dat het eerste wat ik dacht: help, hoe ga ik dat doen? Waar begin ik? Wat komt er op me af? Waar moet ik me aan houden?

Je begint iets nieuws. Je hebt gewoon wat houvast nodig.

En dan had ik toch al ervaring in het schrijven en presenteren. Dat geluk had ik al. Misschien jij nog niet …

Ik volgde een cursus van een dag à 495,- euro ex btw en dacht: tja … dit had ook wel wat efficiënter gekund volgens mij.

Deze gedachte is altijd in mijn hoofd rond blijven spoken.

Intussen treed ik al tien jaar op als trouwambtenaar of ceremoniespreker. In de zomermaanden is het zelfs mijn beroep geworden. Ik ben een zelfstandig trouwambtenaar. Niet in dienst van een gemeente dus. Bruidsparen kunnen mij boeken als hun ceremoniespreker.

Ik heb zo veel meegemaakt.

Zo veel gezien.

Zo veel geleerd.

Kan ik dat niet eens gaan vangen in een boek, zo bedacht ik? Als alternatief voor al die trainingen die je als startend trouwambtenaar kunt volgen. Ik ging er mee aan de slag en nu is het er dan: het Grote Babsen Boek!

Het Grote Babsen Boek?

Ja, zo heb ik het genoemd. Omdat er álles in staat wat je moet weten om trouwambtenaar voor één dag te worden:

• Wat moet je kunnen als trouwambtenaar of ceremoniespreker?
• Waar moet je je aan houden?
• Hoe regel je dat met de gemeente?
• Hoe interview je je bruidspaar?
• Hoe bouw je zo’n speech op?
• Hoe bereid je je voor?
• Hoe ziet zo’n ceremonie eruit?
• Enz.

Heb je de smaak van het babsen te pakken en wil je na je eerste ceremonie wel vaker trouwambtenaar ‘spelen’, dan helpt het Grote Babsen Boek je ook nog eens verder:

• Welke stappen kun je zetten om dit als hobby of nevenbaan te gaan doen?
• Hoe vind je nieuwe bruidsparen?
• Wat kun je er mee verdienen?
• Enz.

Het heet niet voor niets het Grote Babsen Boek

Het is een e-book geworden van 80 pagina’s dik. Ik heb echt ál jouw vragen proberen te beantwoorden voor als jij trouwambtenaar voor één dag wil worden of overweegt om babs te worden.

Het is geen studieboek.

Er staan geen opdrachten in.

Nee, het is gewoon een boek dat vlot wegleest. Met één doel: jou dat houvast te geven om met vertrouwen die ceremonie in te gaan!

Hoe kom je aan dat Grote Babsen Boek?

Heel eenvoudig. Je hoeft er geen dag vrij voor te pakken. Je hoeft niet op reis. En het e-book is nog aantrekkelijk geprijsd ook nog: 59,- euro inclusief btw.

Je bestelt het boek gewoon via mail.

Dus ben jij gevraagd als trouwambtenaar of ceremoniespreker? Of overweeg je om babs te worden? Bestel dan direct nog het e-book!

The post Hoe word je trouwambtenaar of ceremoniespreker? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Achteraf een goede beslissing: het regende.

Gelukkig zag het er ook binnen prachtig uit.

Maar mede door de regen komt het bruidspaar iets later aan bij de locatie dan gepland. Tien minuten maar, hoor. Maar goed: daardoor begint de ceremonie wel een kwartiertje later. Prima voor mij. Ik heb geen haast.

Maar … het humeur van de gemeentebode wordt er niet beter op.

De geloftes van het bruidspaar duren ook net wat langer dan gemiddeld. De ringen zijn verstopt onder de stoelen. Ook dat zoeken kost tijd. En ja, dan duurt zo’n ceremonie gewoon net wat langer dan standaard.

‘Let er op dat de ceremonie niet langer dan drie kwartier duurt’, had de bode me van tevoren laten beloven.

‘Doe ik’, had ik geantwoord!

Maar: dat lukt dus niet. Bode behoorlijk pissed. En ik wil dat begrijpen: hij wordt ingepland en heeft zijn agenda. Ik moet me daar in schikken. Doe ik ook altijd. Nu lukte dat alleen niet.

Plus …

De man was al wat ouder en had deze dag maar één ceremonie staan als bode. Na afloop kon hij weer naar huis. Ik kon niet nalaten om te denken: zeur toch niet zo! Het gaat niet om ons, het gaat om het bruidspaar. Ze kenden elkaar al dertig jaar, maar wilden dat gewoon nog eens bezegelen. Eén dag. Dan moet je toch een beetje mee kunnen bewegen als dat nodig is!?

Het kon zomaar zijn, zei de bode nog, dat er een narekening vanuit de gemeente komt …

Okéeeeee

Geen trouwambtenaar, wel ceremoniespreker

Dit jaar mag ik zo’n 25 ceremonies leiden als zelfstandig trouwambtenaar. Ik heb het even teruggekeken: daar zitten maar een paar officiële huwelijken tussen, de andere zijn ceremonieel. Oftewel: het stel kiest ervoor om een paar dagen eerder de handtekening op het gemeentehuis te zetten en de ceremonie vervolgens op hun trouwdag te laten plaatsvinden. En ja, dat moet goed voelen. Maar één groot voordeel: je bent op de dag zelf niet meer afhankelijk van de gemeente.

Nog een voorbeeld

Deze week heb ik contact met een andere gemeente. Voor een ceremonie in 2027. Een stel dat op deze dag officieel wil trouwen.

Ik heb in deze gemeente de afgelopen jaren al veel officiële huwelijken mogen voltrekken. Al die keren ben ik benoemd voor één dag op basis van een eerdere beëdiging bij de rechtbank. Maar ineens stelt deze gemeente dat ik opnieuw moet worden beëdigd en dat het bruidspaar daar eventjes een kleine tweehonderd extra voor af moet tikken!

Ik heb een vriendelijk mailtje gestuurd.

Ik heb gebeld.

Ze moeten me nog steeds terugbellen.

Ophef vanuit de traditionele babsenwereld

Een paar weken terug was er wat ophef vanuit Limburg: de verzamelde babsen uitten op de jaarlijkse babsendag kritiek op de wildgroei aan zelfstandige trouwambtenaren. Ze zetten wel wat vraagtekens bij die ontwikkeling en de kwaliteit van sommige van die babsen.

Dat mag.

En tegelijkertijd denk ik: juist dit geneuzel en de stugge houding, het vasthouden aan ‘zoals het altijd ging’ zorgt er mede voor dat steeds meer bruidsparen er voor kiezen om hun handtekening in het gemeentehuis te zetten en voor de ceremonie een ceremoniespreker in te huren die bij hen past …

Lang heb ik gedacht dat ik min of meer aan de kant van de gemeente zou moeten staan. Want ook ik vind: trouwen is een bezegeling, een bewuste keuze, een belangrijk moment in je leven. Dat vraagt om een stukje waardigheid en oprechtheid. En of die dan van de ambtenaar van de gemeente komt of van een zelfstandig babs doet er niet toe!

Maar trouwen vergt ook een stukje inlevingsvermogen en meebewegen vanuit de gemeente. Dat mis ik. Steeds meer misschien wel. En ik heb altijd al een hekel gehad aan protocollen. Vandaar ook dat ik nooit in dienst heb willen gaan als babs bij een gemeente. Dat ga ik ook nooit doen. Past niet bij me.

En misschien stop ik wel of moet ik stoppen.

Want als aan de ene kant de hakken steeds dieper in het zand worden gezet en het aan de andere kant steeds vrijer word, ben ik benieuwd hoe het trouwen er over pakweg tien, twintig jaar uitziet …

The post Officieel trouwen of ceremonieel trouwen? Waarom ik vaker optreed als ceremoniespreker dan als trouwambtenaar! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Zondag bijvoorbeeld …

De geluidsman belt mij, een paar uurtjes voordat de ceremonie gaat beginnen. Hij wil wat dingen doornemen. Hij heeft namelijk altijd wat muziek onder bepaalde onderdelen van de ceremonie lopen, als achtergrond.

‘Jij zult eerst iedereen welkom heten’, zegt hij. ‘Eerst het bruidspaar. En dan heet je waarschijnlijk de getuigen welkom. En dan …’

En zo somt hij het riedeltje op, zoals hij dat kennelijk altijd ervaart. En, zo vertelt hij niet zonder trots, hij doet toch zo’n 150 bruiloften per jaar.

Intussen haal ik mijn tekst voor die middag er in gedachten bij.

‘Sorry’, zeg ik, ‘maar ik vlieg er eigenlijk direct al lekker in. Dat welkom heten volgt later …’

Natuurlijk heet ook ik iedereen welkom. Maar ik volg niet het riedeltje. Er moet eerst altijd al wel een keer gelachen worden, vind ik. Wel zo fijn ook voor het bruidspaar. Dat heeft net zijn entree gemaakt, het moment vaak dat gasten hen voor het eerst zien, het moment ook dat er nog wat spanning op zit. Als ik die eerste paar minuten ga gebruiken om de mensen welkom te heten, dan blijft die spanning er op zitten. En die moet er af. Zo snel mogelijk.

En dan nog iets: juist met je opening kun je de mensen verrassen. Je wilt de gasten het gevoel geven dat ze er eens even lekker voor moeten gaan zitten. Want: dit is anders. Dit wordt leuk!

Nou ja, zo sta ik er in …

De dag ervoor ben ik de ceremoniespreker op een bruiloft in de krochten van België. Een mannetje of 60 zijn bij de ceremonie aanwezig. Een paar weken eerder was ik bij het stel op bezoek en … wat een heerlijke chaoten. Dan past het niet om de ceremonie strak te houden. Nee, ook daar mag een lichte chaos in zitten. Of in ieder geval: die illusie van chaos.

Ik vind dat mooi: een ceremonie afstemmen op hoe het bruidspaar is; op hoe ze in het leven staan. Het persoonlijk maken van zo’n woordje, van a tot z.

Is dat anders dan dat andere ceremoniesprekers dat doen? Echt, ik sprak dat nooit zo uit. Want nogmaals: iedere babs doet het ongetwijfeld mooi. Maar aan de dj te oordelen doe ik het misschien toch net een tikkeltje anders. En aan de vader van de bruid te oordelen ook. Hij kwam zaterdag naar mij toe gelopen om me te bedanken en sprak woorden die mij dan weer goed deden: ‘Blijf dit werk doen zoals je dat nu doet!’

Doe ik! Beloofd!

The post ‘Blijf dit werk doen zoals je dat nu doet’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Het bruidspaar komt oplopen, gejuich, ik ga achter mijn desk staan en … ben mijn tekst kwijt. Ik blader, zoek, verontschuldig me richting de gasten, blader tussen alle mappen en dossiers die op mijn desk liggen, ren naar het kleedlokaal, kom terug met andere stapels papieren, de muzikant helpt zoeken, ik verontschuldig me nog eens, er klinkt al wat ontevreden gemompel en na een half uur tillen een paar ooms van de bruid me vanachter mijn desk vandaan, terwijl ik hevig tegenstribbel, want ik weet zeker dat ik mijn tekst nog ga vinden.

En op dat moment word ik wakker.

Meestal herinner ik me mijn dromen niet. Nu wel.

En als ik ze al herinner, dan laat ik ze snel weer los. Nu niet. Dat beeld van mij die tussen alle papieren aan het zoeken is naar het juiste woordje blijft me maar achtervolgen. Terwijl ik me maar afvraag: betekent dat iets?

Is het een angst van mij dat ik mijn tekst kwijt raak?

Nee, niet per se, volgens mij. Sterker nog: ik check dubbelcheck altijd alles voor ik van huis vertrek. Mijn tekst heb ik geprint en geringd. Ik loop altijd nog even de paginanummers na.

Voor ik thuis de deur achter me dicht trek, loop ik in gedachten nog even het lijstje na.

Heb ik mijn toga bij me? Check.

Hamer? Check.

Tekst? Check.

Een tweede hard copy leg ik in de auto, zodat ik – mocht mijn tas om wat voor reden dan ook kwijt raken op de trouwlocatie – altijd een tweede versie bij me heb. En dan heb ik de tekst altijd ook nog eens integraal in de cloud gezet.

Het kan niet fout gaan.

Dus waar die droom vandaan komt?

Een paar jaar geleden had ik een ceremonie in het noorden van het land. Het was warm. In de auto droeg ik mijn zonnebril. Bij aankomst wil ik die vervangen door mijn gewone bril, maar kan die niet vinden. Paniek slaat toe. Heb ik die thuis laten liggen? Dat zal toch niet! Zonder bril kan ik mijn tekst niet lezen. Ik zoek nog eens. Terugrijden is geen optie meer. Ik heb een rit van dik twee uur achter de rug. Ik bel naar huis: ligt mijn bril op de inrit? Nee. Ik zoek nog eens. Waarna de bril diep onder mijn stoel blijkt te liggen. Wat een opluchting.

Sindsdien ben ik wat checkeriger geworden. Misschien dat daar de droom vandaan komt, als een angstprikkel die jaren door mijn hoofd zwierf maar nu eindelijk de uitgang heeft gevonden, via een droom.

Het houdt me bezig.

Komend weekend twee ceremonies te gaan. Allebei: keileuke stellen. Dus voor de zekerheid toch maar even gegoogeld: is een droom een waarschuwing?

Wat een opluchting: want nee, een droom blijkt geen letterlijke voorspelling of waarschuwing te zijn voor de toekomst. Wetenschappers denken dat dromen vooral helpen om emoties te verwerken, stress los te laten en informatie uit je dag te ordenen, zo lees ik.

Mooi zo!

Ik lees wel eens dat trouwambtenaren een bijdrage willen leveren aan ‘het realiseren van jullie droombruiloft’. Je zult mij dat niet meer horen zeggen -)

The post De trouwambtenaar en zijn droombruiloft … appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

‘Wat jij doet, is zo leuk’, zegt hij, als hij me na de ceremonie aanspreekt. ‘Hoe word je trouwambtenaar?’

‘Dat is niet moeilijk’, antwoord ik. ‘Als jij morgen trouwambtenaar wilt zijn, dan ben jij dat morgen.’ Ik schreef zelfs al eens wat je moet doen om trouwambtenaar te worden.

Zo simpel als dat is het echt. Iedereen kan trouwambtenaar worden. En ja, er zitten wat voorwaarden aan vast. Maar je hoeft er bijvoorbeeld geen opleiding voor te volgen.

Dat verbaast de man.

Hij is gemeend enthousiast als ik hem vertel dat hij er gewoon voor moet gaan als hem dat leuk lijkt. Want dat is het ook echt. ‘Het enige wat je écht nodig hebt’, zeg ik, ‘is een bruidspaar …’

En volgens mij is dat waar veel mensen zich op verkijken. Het is niet zo dat de bruidsparen morgen voor jou in de rij staan als jij vandaag besluit om trouwambtenaar te worden. Want dat jij een mensen-mens bent, zoals ik zo vaak lees in profielen van babsen, volstaat niet …

Je moet kunnen voelen en aanvoelen.

Je moet kunnen interviewen.

Kunnen presenteren.

Groepen mensen, klein en groot, bij jouw verhaal kunnen betrekken.

Zorgen dat ze aan je lippen hangen.

Je moet kunnen improviseren.

Je moet durven. Soms scherp durven zijn. Gevat. Tegen het randje aan, als dat past bij een bruidspaar.

Je moet kunnen spelen met woorden.

Kun je dat allemaal? Dan schuilt er misschien inderdaad wel een goede trouwambtenaar in jou. Maar dan nog ben je er niet direct een. Want dan nog moeten bruidsparen jou weten te vinden. Je moet je stempel op de trouwmarkt weten te drukken, zodat er over je wordt gepraat. Zodat bruidsparen jou als hun trouwambtenaar willen hebben. En alleen jou!

Als je wilt ben je morgen trouwambtenaar en ik taartenbakker

‘Ik overweeg een carrièreswitch’, schrijft een vrouw me afgelopen week. Want ChatGTP is haar vak als tekstschrijver aan het uithollen. Ze heeft wat vragen. Of ik die wil beantwoorden.

Ja natuurlijk.

Maar ik druk haar ook op het hart dat er ongetwijfeld een leuke trouwambtenaar in haar schuilt, maar dat je dan nog niet direct trouwambtenaar bent. Dat kost tijd, veel tijd, die je moet steken in het jezelf ‘verkopen’ aan de trouwmarkt.

Het is niet moeilijk om een trouwambtenaar te worden.

Morgen ben je het, als je het wilt.

Net zoals ik mezelf vanaf morgen officieel taartenbakker zou kunnen noemen, met zelfs een eigen site. Gewoon, omdat ik altijd al een echt taartenmens ben geweest! Maar of ik er dan ook echt iets van weet te bakken …

The post Kan echt iedereen trouwambtenaar worden? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Na een paar weken vakantie heb ik het babsen afgelopen zaterdag weer opgepakt. Met direct weer een voltreffer.

Want eigenlijk doe ik dat niet: trouwen in mijn vakantie. Maar ik voelde al aan alles dat dit bijzonder ging worden toen ik het stel eerder dit jaar aan de telefoon had. En dat werd nog eens bevestigd toen ze me de uitnodiging stuurden die zij naar hun 140 daggasten hadden verstuurd: een filmpje van 1,5 minuut waarin het stel telkens wisselende personages aannam. Dat paste helemaal bij het thema van de bruiloft: Idols.

Met een oproep aan alle gasten: kom gekleed als jouw idool!

Het zag er fantastisch uit. Ik heb K3 gezien, topsporters, een uitgeklede versie van Elvis, vitale zeventigers in een dirndl-jurk, een moeder met jonge dochter in dezelfde glitterjurk … Het was briljant, hilarisch en verfrissend.

Tel daarbij een bruidspaar dat heerlijk relaxed was en de korreltjes zout die ik over hen uitstrooide smakelijk verwerkte.

En dat alles ook nog eens bij de Brabantse Hoeve, een van de meest ontspannen trouwlocaties die ik ken.

Ik heb ervan genoten.

En gelukkig … was ik niet de enige.

Na afloop komt een jonge gast naar me toegelopen, in zijn Hawaï-shirt met daarop een boa van bloemen. “Ik hoop dat je dit mooie werk over tien jaar nog steeds doet”, zegt hij. “Want dan bel ik je!”

Zijn moeder stond bij hem en lacht: “Datzelfde vertelde hij me binnen enkele minuten nadat jij was begonnen …”

Mooi vind ik dat. Om te horen dat mensen zich hebben laten verrassen door de ceremonie. Dat vind ik telkens weer mijn uitdaging: het moet niet alleen niet stijf zijn, het moet ook verrassen. In een stijl bovendien die past bij het bruidspaar.

Komend weekend weer twee ceremonies op de rol. Je begrijpt: ik kijk er alweer naar uit!

The post ‘Ik hoop dat je dit mooie werk over tien jaar nog steeds doet’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.