Ik had half om half gehakt al een verhaal klaar staan over hoe je kinderen kunt betrekken bij je ceremonie, toen ik vanmorgen een afspraak had bij de tandarts.

Om half tien.

Ik moest vijf minuutjes wachten. In een wachtkamer die verder leeg was. Met twee lelijke schilderijen aan de muur van een vrouw die friet eet – inderdaad, het is friet, geen patat – met een tijdschrift in het rek dat al zo oud was dat ik Linda de Mol op de cover zonder botox niet eens herkende en … met speelgoed op het tafeltje in de hoek.

En toen was ie daar: de brain flash.

Jeroen jongen, je moet hier toch geen serieuze verhalen gaan schrijven over hoe je kinderen gaat betrekken bij de ceremonie! Al die info staat overal op internet. Alle clichés zijn al lang en breed uitgeperst, het onderwerp is compleet afgedroogd en opgedroogd, niet meer interessant.

Dus waarom zou je zo’n verhaal willen schrijven? Voor de vindbaarheid, om mee te doen met de mainstream babsen en sites, om bezoekers toch het idee te geven dat je ook serieus kunt zijn?

Jongen, kom op!

Want op het tafeltje voor de kinderen lag een draak, zo eentje waar je de tanden van moet trekken en als je dan net de verkeerde trekt dan klapt zijn bek dicht, lagen drie dinosaurussen en lag een hoopje Lego.

Meer niet.

Datzelfde speelgoed lag er vorige keer.

Lag er vijf jaar geleden.

Lag er vijftien jaar geleden.

Het kan zomaar zijn dat ik er zelf nog mee heb gespeeld!

Weet je, kinderen vermaken zich wel tijdens de ceremonie. Meestal zijn ze onder de indruk van wat er allemaal gebeurt, horen ze maar al te graag de smeuïge verhalen van de trouwambtenaar over papa en mama en anders … lopen ze gewoon wat rond. Prima toch?

Niks om je zorgen over te maken.

En ja, er zijn keiveel leuke manieren om je kinderen een rol te geven tijdens de ceremonie. Vaak komen ze de ringen brengen, tekenen ze een akte en zelf laat ik ze vaak met mijn hamer slaan als ze dat willen, zodat zij papa en mama écht hebben getrouwd!

Maar weet je, uiteindelijk zijn kinderen van nu niet anders dan vroeger: ze spelen in de wachtruimte nog steeds met de draak, met drie dinosaurussen en met Logo.

Dus …

Dankjewel tandarts voor je inzichten!

En wil je weten of ik een gaatje heb – in mijn agenda hè – bel of mail me gerust!

The post Over de tandarts, een draak en een belangrijk inzicht appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Afgelopen donderdag zit ik aan tafel bij twee ondernemers, van twee verschillende bedrijven. Ik was gevraagd om hen te interviewen voor een artikel. En ik schreef al eerder dat ik me tegenwoordig niet meer zo uitgebreid voorbereid als in mijn begindagen als schrijver. Dat had ik ook deze keer niet gedaan.

‘Waar zullen we het over hebben’, is dan ook mijn eerste vraag?

Want de opdracht die ik mee had gekregen was niet gekaderd. ‘Interview hen.’ Veel langer was de briefing niet.

Dat vind ik eigenlijk ook het leukste: aan tafel gaan zitten, koffie er bij, vragen stellen uit interesse en dan maar zien waar het gesprek heen gaat. Geen verschil tussen ondernemers en een bruidspaar dus.

Wel leuk …

(Ik moet in mijn verhalen toch ook telkens de link met het trouwen zien te maken -)

… een van de twee ondernemers was vorig jaar bij een ‘optreden’ van mij, toen ik trouwambtenaar mocht zijn van een van zijn vrienden. Ook hij zelf was getrouwd, aantal jaartjes daarvoor al, maar de ceremonie was toen niet meer dan het vertellen van het geijkte verhaal; een opsomming. Wat ik deed, was anders, dat was leuk, zei hij, het was luchtig, ik had er de randjes van het formele wat afgehaald. Daarmee had ik een heel andere ambiance geschept dan tijdens zijn eigen ceremonie.

Nou ja, altijd leuk om te horen, toch?

terug naar het interview

De twee ondernemers kenden elkaar door en door, waren jarenlang collega’s geweest, maar leidden nu ieder hun eigen bedrijf, wel nog als buren van elkaar. Het ging van de hak op de tak, ze vertelden dingen die niet geschikt waren voor publicatie, pakten er pen en papier bij om wat punten met een tekening toe te lichten en … we lachten veel. Ook hier: het was geen interview, het was een gesprek.

En ik kan daar intussen prima mee dealen.

Het is een soort van mikado wat ik speel als interviewer: voor me ligt een wirwar aan info, anekdotes en zijsprongetjes, waar ik dan de knalrode draad uit tevoorschijn moet halen, waarbij de minder relevante ‘stokjes’ netjes op hun plek mogen blijven liggen.

Die gesprekken zijn per definitie leuker dan een saai vraag-antwoord-gesprek. Zulke gesprekken leiden per definitie ook tot mooiere, oprechtere verhalen. Omdat je als geïnterviewde jezelf kunt zijn. Je hoeft niet te zoeken naar antwoorden, maar vertelt, je praat.

Zo interview ik ondernemers, zo interview ik straks ook jullie, als jullie voor mij als jullie babs kiezen. Ik wil alles weten. Dus: laat los, geef mij de regie maar in handen en vertel maar!

Zodat het gesprek een rotzooi aan woorden wordt. Niet erg. Laat maar liggen. Ik ruim wel op.

Zo’n gesprekken.

Ik houd daar van.

En dan hoop ik dat jullie aan het einde, als we een paar uurtjes gezellig gekletst hebben, hetzelfde zeggen als die twee ondernemers:

‘Heel benieuwd naar wat je hier van gaat maken …’

The post Ons gesprek is als een spelletje mikado appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Maar goed, honderd verhalen dus over hoe het is om trouwambtenaar te zijn.

Tijd voor een reflectie.

Want waarom ben ik eigenlijk gaan bloggen?

Wat heeft het bloggen mij opgeleverd?

En waarom blog ik nog steeds?

Waarom ik ben gaan bloggen en waarom doe ik dat nog steeds?

In 2017 had ik mijn eerste ceremonie als trouwambtenaar. En meteen wist ik: ja, dit is mooi! Dit is wat ik wil blijven doen. Ik bouwde een website en wist ook direct: daar hoort een blog op. Om verschillende redenen:

1. Als trouwambtenaar ben je een verteller van verhalen
   Dan moet je juist op je website laten zien dat dit je vak is, vind ik. Of in ieder geval op de plek waar jij jezelf presenteert. Dat kunnen uiteraard ook je social media zijn. Maar ik heb zelf dan weer wat minder met TikTok, Instagram, Facebook en zo. Dus werd het voor mij de website.
   
   Als babs ben je niet alleen degene die het verhaal tijdens de ceremonie vertelt, je bent vooral ook degene die het verhaal ophaalt bij een bruidspaar en opschrijft. De grote lijn ophalen bij een stel, is niet zo moeilijk. De schoonheid en kracht van een verhaal zit hem wat mij betreft juist in de details. In alles wat je met al je zintuigen waarneemt tijdens een gesprek. Daar wil je op inzoomen. Die wil je uitvergroten. Want die geven vaak extra schwung aan een verhaal.
   
   Dat doe ik als babs. Dat wil ik dus ook doen in mijn blog. In elke ontmoeting, in elk gesprek, in elk relevant nieuwsbericht zit wel een aanknopingspunt voor een verhaal. Dat verhaal zien, aandikken, inkleuren, versieren en delen is de truc. Met mijn blog wil ik laten zien dat ik dat trucje beheers.
   
   
   
2. Een blog vergroot de vindbaarheid van mijn website
   Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet bijhoud hoe slecht of hoe goed mijn website scoort in Google. Ik heb daar ook geen zin in. Ik schrijf voor jou als menselijke bezoeker, niet voor een machine. Wil er niet mee bezig zijn met wat voor berichten ik zou moeten schrijven om te worden gevonden. Want dan word ik zo’n doorsnee schrijver die er zo veel mogelijk clichés uitperst om er maar toe te doen voor Google.
   
   En toch … merk ik wel dat ik word gevonden. Laatst belde een beginnende collega-trouwambtenaar me met de vraag hoe ik het voor elkaar had gekregen om zo hoog in Google te staan. Tja. Dat is niet iets wat je even fikst. Er zijn geen kant-en-klare ingrediënten voor. Ik wil zelf graag geloven dat het door mijn blogs komt -)
   
   Maar, wat ik je dus al zei: ik word gevonden. Mijn meeste ceremonies heb ik in het zuiden van het land, maar intussen heb ik prachtige uitstapjes gehad naar het hoge noorden, naar zee en meerdere keren al naar het buitenland. Die heb ik niet te danken aan mond-tot-mond-reclame, maar puur aan mijn website en – dat wil ik wederom heel graag zelf geloven – aan mijn blogs.
   
   
3. Het schrijven wakkert mijn enthousiasme aan voor wat ik doe
   Ik heb ooit op een tweesprong gestaan: ga ik vol voor het trouwen? Of blijft het iets dat ik er bij doe, als hobby? In dat laatste geval, zou ik niet zo veel moeite en tijd in mijn website hoeven te steken. Want de meeste stellen vinden mij nog steeds via via. Maar het is gewoon te leuk om er niet alles uit te halen wat er in zit. Ik ontmoet te veel leuke mensen dankzij mijn werk als trouwambtenaar. Door te schrijven over mijn ‘avonturen’ als babs blijf ik die ambitie om te ‘groeien’ voeden.
   
   Dat klinkt wat abstract misschien, maar waar het op neerkomt: schrijven is voor mij een manier om mijn gedachten, mijn kronkels en mijn ideeën en opvattingen te ordenen. Het helpt mij om het hele jaar door bewust met mijn werk als babs bezig te zijn.
   
   
4. Bloggen om te archiveren
   Ik heb al twintig jaar een column in de Erpse Krant. Daarin schrijf ik, met een kwinkslag vaak, wat ik meemaak en wat me bezighoudt. Hele kleine dingen. Hele kleine avonturen. Doordat ik dat al zo lang doe, heb ik een soort van boek gecreëerd van mijn leven. Hoe mooi is het om dat later, als ik groot ben, allemaal nog eens terug te lezen. En hoe mooi is het voor de mensen om mij heen, mijn kinderen met name, of misschien mijn toekomstige kleinkinderen wel, om later nog eens terug te lezen wat voor iemand ik nu eigenlijk was.
   
   Met dit blog doe ik min of meer hetzelfde: ik leg voor mezelf een ‘dagboek’ aan van mijn leven als babs.
   
   
5. Bloggen om sfeer te geven aan mijn website
   Een blog geeft dynamiek aan een website. Een blog brengt wat leven in de brouwerij. Dat als je hier bent als bezoeker, je eens wat gaat lezen en misschien even blijft hangen, omdat het interessant is of gewoon ‘gezellig’.
   
   Die verhalen zijn de slingers en ballonnen van jullie trouwlocatie, de styling tijdens de ceremonie. Zonder kan ook. Maar mét geeft meer sfeer!
   
   
   
   En ook nu weer: ik meet niet hoeveel bezoekers ik heb en hoe lang zij hier blijven. Dat boeit me ook niet zo. Toch wil Google maar al te graag dat me dat wel interesseert. Want regelmatig krijg ik berichtjes dat ik weer meer bezoekers heb gehad, dat mijn site groeit en dat Google mijn volgende ‘target’ voor mij al heeft bepaald. Go for it! Maar weet je: ik kan toch niet veel meer trouwen dan ik nu al doe. Maar dat zal Google op zijn beurt dan weer niet zo veel interesseren -)
   
   
6. Je leert mij beter kennen via mijn blogs
   Dat is maar ten dele waar natuurlijk. Want ik blog vooral over mijn ‘carrière’ als trouwambtenaar. Maar ik ben nog meer dan dat. Gelukkig wel -) Ik ben getrouwd, vader van twee, sport, maak muziek, enz. Ik heb hobby’s en interesses. Heb mijn werk naast het babsen. Daar schrijf ik allemaal amper over hier. Dus ja, je leert me beter kennen via mijn blogs, maar je leert me vooral beter kennen hoe ik ben als babs, denk ik.
   
   
7. Ik schrijf graag
   Geen toelichting nodig, toch?

Blijf ik bloggen?

Als ik zo nu en dan mijn oor te luister leg bij marketingmensen, dan hoor ik dat bloggen uit is, dat je content op andere manieren en op andere kanalen moet delen. Nou ja, prima. Ik wil dat graag geloven.

Maar zolang ik plezier heb in het schrijven van verhalen op deze website, blijf ik dat doen. En misschien raakt het een keer op, val ik in herhaling, moet ik een andere koers inslaan. Maar dat zien we dan wel weer.

The post Waarom ik als trouwambtenaar blog? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Jullie hebben besloten te gaan trouwen en willen de dingen dus ook zo snel mogelijk geregeld hebben. Datum, trouwlocatie, fotograaf, jullie eigen trouwambtenaar, de band of dj …

Het kan allemaal maar vast liggen.

Dus met het aanzoek net achter de rug, overbelast je Google, leg je tig Pinterestbordjes aan, speel je Instagram uit … op zoek naar zo veel mogelijk inspiratie. Gewoon, omdat het keileuk is om te doen.

Toch?

Want jullie trouwdag, daar kijk je zo ontzettend naar uit … Er valt zo veel te bespreken samen, zo veel te regelen, zo veel afspraken met zo veel verschillende mensen … Leukleuk!

Herkenbaar?

Mooi, dan mogen jullie eens aan onze hond uitleggen hoe dat werkt.

Want echt!

Ik werk van huis uit, vanuit mijn ‘werkplaats’ in de tuin. Dus als ik even vast zit in mijn werk of gewoon tijd over heb, dan ga ik er op uit. Want ik zit al zo veel binnen. Veel te veel naar mijn zin eigenlijk. Dus hop, in de beentjes.

Ik kom deze ochtend binnengelopen, waar Cato – onze boxer – op haar poef ligt. Even voor het beeld: die poef is een kratje met een kussentje erop, dat tegen de verwarming aan staat en van waaraf ze buiten alles in de gaten kan houden.

‘Kom’, zeg ik, in al mijn enthousiasme. ‘Ga je mee? Gaan we wandelen.’

Ze kijkt op, maar laat direct haar kop ook weer vallen. Het is duidelijk, ze heeft er geen zin in. Maar ik heb weer geen zin om alleen te gaan wandelen. Dus houd ik aan, komt ze na wat aandringen tergend langzaam naar me toe gesjokt, kop op onweer, riem ik haar aan en gaan we op pad.

Dit is serieus waar: het eerste stuk moet ik haar wel eens vaker met me mee trekken. Vandaag is het helemaal erg. Ze blijft strak een meter achter me lopen. Ik word boos. Zij trekt zich er niks van aan. Verwend kind!

Totdat …

Na een kilometer bereiken we het zandpad, waar ik haar los laat. En dan … is ze ineens weer die vrolijke hond!

We doen een rondje van zo’n 6, 7 kilometer. Door paadjes, langs rivier de Aa, over het voetpad, langs het kabouterbos terug naar de straat. En al die tijd loopt ze los. Ze rent, ze plonst, ze spettert, ze sjouwt met stokken … Ze heeft de tijd van haar leven.

Dus willen jullie kennis maken met mij als trouwambtenaar?

Zullen we dat dan bij mij op kantoor doen? Kunnen jullie Cato eens uitleggen dat je er gewoon meteen vol enthousiasme in moet stappen als je iets leuks voor de boeg hebt!

The post Willen jullie alsjeblieft onze hond vertellen over jullie bruiloft? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik verras mijn vrouw regelmatig, soms, heel af en toe, te weinig volgens haar, met een bos bloemen. Maar dat doe ik op een willekeurig moment. Als ik vind dat ze het weer eens verdient. Of als ik me weer eens dankbaar voel voor dat ik haar nog steeds elke dag zie.

Maar nooit, per definitie niet, op Valentijnsdag.

Dat is me te commercieel. Te geforceerd. Alle oprechte intenties zijn door alle winkels en shops uit deze dag geslagen.

misschien heeft die afkeer voor dit commerciële Festival der Liebe ook wel met vroeger te maken

De jonge Jeroen was nou niet bepaald een ‘womanizer’. Ik was sowieso wat laat met mijn belangstelling voor meisjes. Laat in alles, als ik er zo eens over nadenk. Maar toen die belangstelling eenmaal op gang begon te komen, bleek dat die nog niet wederzijds was, nog lang niet zelfs.

En toch … hoopte ik elke 14^e februari van het jaar, diep van binnen, dat ik verrast zou worden als ik thuis kwam uit school en dat mijn moeder zou zeggen: ‘Jeroen, er is post voor jou.’

Nooit gebeurd.

Nooit een geheime aanbidder gehad. Tenminste, niet dat ik weet.

Zelf een brief of een kaartje sturen aan het meisje op wie ik heimelijk verliefd was, deed ik niet. Dat durfde ik niet.

Misschien daarom dat Valentijnsdag mij volstrekt koud laat en dat de dag elk jaar aan me voorbij gaat, zoals elke dag dat doet. Ik mocht toen niet meedoen aan de liefde. Dus dan zou ik nu warm moeten worden van een dag van de liefde? Mooi niet hè!

Tot dit jaar.

Dat begon eigenlijk vorige week al. Mijn nichtje op de basisschool had het uitgemaakt met haar vriendje. Even voor de duidelijkheid: dat was een ‘relatie’ op papier. Ze spraken elkaar nooit. Zagen elkaar nooit buiten schooltijd. Het was gewoon ‘aan’.

Maar ja, Valentijn kwam er aan.

‘Ze was nog maar het enige meisje in haar klas dat een relatie had’, zoals ze dat zelf zei. Dus ze twijfelde al wat langer. Maar dat Valentijnsdag er aan kwam, gaf de doorslag. Want, vertelde ze, ze had dus echt geen zin om een cadeautje voor hem te kopen.

Heerlijk toch!

Dit jaar is Valentijnsdag toch net wat anders

Mijn jongste dochter heeft sinds kort een vriendje. ‘Ik mag blijven slapen’, vertelde ze gisteren. ‘Mag dat van jullie?’

#slik

Kleine meisjes worden groot. Weet ik. Maar mag dat alsjeblieft iets minder snel, vraagt de papa die het loslaten af en toe nog wat lastig vindt?

Dit jaar is Valentijnsdag toch net wat anders

Want Valentijnsdag … De dag van de liefde. Het zal allemaal wel. Voor mij is het een dag als iedere andere. Als mijn vrouw straks thuis komt van het werk, geef ik haar een knuffel, een dikke kus, zorg ik dat er lekker eten op tafel komt en doen we daarna samen een kop thee.

Een dag als alle andere …

Ware het niet … dat ik zojuist werd gebeld door een bruidspaar met wie ik afgelopen woensdag een kennismakingsgesprek heb gehad. Ze trouwen pas over anderhalf jaar. Maar zojuist lieten ze me weten dat ze heel graag mij als hun trouwambtenaar willen hebben.

Ik heb al verschillende data in 2026 in optie staan, maar het eerste bruidspaar is nu definitief. Dat is toch een momentje … En dat op Valentijnsdag. Mijn eerste bijzondere Valentijnsdag in al die jaren -)

The post mijn eerste bijzondere valentijnsdag in jaaaaaaren appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik zit met twee ondernemers aan tafel, voor een interview. Dat doe ik in opdracht van een nieuwe klant: een ondernemersvereniging, die elke maand twee leden in de spot wil zetten, via een duo-interview.

Leuk gesprek met twee ondernemers die elkaar niet eerder hadden ontmoet.

Het begint formeel, over het bedrijf, de uitdagingen, maar al snel ‘dalen’ we af naar de mens achter de ondernemer. En – wat mij betreft – dan wordt het pas echt interessant.

Ze zijn allebei rond de vijftig, vertellen dat ze hun leven lang altijd heeeeel veel uren in de week hebben gewerkt. De een vaak zeven dagen in de week, de ander minimaal 80 uur. Ze stonden altijd aan. Maar … ze hebben geleerd om dingen los te laten.

Overlap met gesprek met een bruidspaar

Ik was midden twintig toen ik voor het eerst voor de krant op pad werd gestuurd voor een interview. Ik herinner me dat gesprek nog precies. De boerderij, de keukentafel, het onderwerp, de vragenlijst die ik bij me had.

Sindsdien heb ik duizenden mensen geïnterviewd. Life. Telefonisch. In alle kleuren en alle smaken.

Ik hoef me intussen amper nog voor te bereiden op een interview. Stap een gemiddeld gesprek met wie dan ook net zo blanco in als mijn schrijfblok, zonder vragenlijst sowieso.

En het blijft mooi als een gesprek vervolgens de diepte in gaat, net een laagje onder de bovenkant. Als mensen net iets meer van zichzelf durven laten zien. Dat levert per definitie mooiere verhalen op.

Zo gaat dat met bruidsparen ook.

We beginnen aan de oppervlakte, maar naarmate het gesprek vordert, dalen we af naar waar de ‘schatten’ liggen. Dan duiken we de mooiste verhalen op.

Zal ik het vragen?

Het gesprek met de twee ondernemers gisteren duurt iets meer dan een uur. En op een gegeven moment vertelt een van hen, degene die zeven dagen per week werkte, een partner tegen is gekomen. Dat die hem anders naar het leven heeft laten kijken. En … dat hij dit jaar gaat trouwen.

Sowieso: mooi toch?

Dat een gesprek met drie mensen die elkaar nooit eerder spraken, die bij elkaar zitten om over business te praten, dat we dan uitkomen op de liefde, om het maar eens in trouwambtenarentaal te zeggen.

En ik sta op het punt …

Want hij gaat trouwen. Zou hij al een trouwambtenaar hebben, flitst er door mijn hoofd. Moet ik zeggen dat ik babs ben?

Nee, ik doe het niet.

Want het gaat hier niet over mij. Het gaat over deze twee ondernemers. Het is hun verhaal. Het mijne doet er niet toe. Ik ben slechts de interviewer. Degene die de schatten opduikt om die door een ander te laten exposeren.

En ik laat het moment aan me voorbij gaan.

Is dat attent?

Is dat bescheiden?

Allebei, denk ik wel.

Maar … ook niet echt zakelijk -)

The post elk interview is weer een duik naar de mooiste schatten appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

‘Wat onderscheidt jou?’

En ik onderdruk een scheldwoord.

Afgelopen vrijdag heb ik een kennismaking met een bruidspaar bij mij op kantoor. In ‘het hok’, zoals mijn kinderen dat noemen. Een ruimte van zo’n twintig vierkante meter bij ons in de tuin. Gescheiden van het huis. Veel lichtinval. En een vloerverwarming die al bijna een jaar kapot is, waarvan ik sindsdien al elke week een notitie maak voor mezelf – contact opnemen met de warmteboer – maar wat ik pas vorige week heb gedaan en wat totaaaal niet relevant is voor dit verhaal.

Bij mij thuis dus.

Koffie, thee, iets fris? Biertje misschien al, vraag ik? Het is immers vrijdagmiddag.

Wat is er dat voor een, die babs?

Zo’n kennismaking is altijd heel relaxed. We praten wat heen en weer. Beetje snuffelen aan elkaar. Beetje aftasten. Wat is er dat voor een, die babs? Wat is het voor een stel?

Zo gaat het ook nu.

Totdat die ene vraag komt, die ik altijd probeer te vermijden: wat doe jij anders dan een andere trouwambtenaar?

Ik praat makkelijk, maar dan weet ik het dus even niet meer.

Of nee, dat vind ik dus lastig om te vertellen. Zo zeg ik het beter.

Want ik ken de andere trouwambtenaren niet. Ik weet niet hoe zij optreden, welke sfeer zij neerzetten tijdens een ceremonie, hoe luchtig, hoe formeel of hoe romantisch zij zijn.

En al zou ik het weten: ik wil me helemaal niet vergelijken met een andere trouwambtenaar. Mijn ceremonies zijn persoonlijk, losjes en met wat humor er in verweven. Zo heb ik dat onlangs op mijn kaartje laten zetten. Maar bezoek alle sites en profielen van alle honderdduuzend trouwambtenaren in Nederland maar eens. Ik wed dat je in 99,99% van de babsen deze woorden tegenkomt.

Wat maakt mij anders als babs?

Schiet mij maar lek.

Ik maak er iets moois van. Iets onvergetelijks.

(Zoals iedere babs dat ongetwijfeld probeert te doen)

Mijn ceremonies zijn liefdevol. Warm.

(Zoals de meeste ceremonies dat wel zullen zijn)

Het stel kijkt mij intussen aan. Het verwacht natuurlijk wel een antwoord. De man is een ondernemer. Dat zijn vaak mensen die nadenken over hun USP’s, over wat hen onderscheidt in de markt.

Ik probeer wat tijd te rekken.

‘Nog wat drinken?’

En intussen denk ik na.

Misschien is het feit dat ik geen echte babs ben wel wat mij dan per se anders maakt. Ik heb altijd het gevoel dat veel babsen zwijmeltypes zijn, tenminste als ik op hun berichtjes en foto’s afga. Met teksten als dat ze toch zo’n heerlijk stel hebben mogen trouwen. Dat ze zo veel liefde hebben mogen ervaren bij een stel.

Neem deze:

‘Wat een schatten. Wat een lieve leukerds! Wat een knapperds! Wat een geluk!’

Dat lees ik bij een foto van een stel, op Instagram gepost door een trouwambtenaar.

Echt, al zou ik het willen: mijn toetsenbord zou spontaan op slot schieten als ik dit zou willen intikken.

Of wat dacht je van deze:

‘Als trouwambtenaar leer ik mijn bruidsparen zó goed kennen dat afscheid nemen na de ceremonie bijna onmogelijk is.’

Ik krijg hier de kriebels van.

Zo’n tekstje smaakt toch naar egotripperij! Alsof een bruidspaar in tranen zou schieten als jij na de ceremonie vertrekt. ‘Nee, nee … niet gaan! Doe ons dat niet aan!’

Ik vind dat ik totaal ondergeschikt ben aan jullie als stel en al helemaal ondergeschikt ben aan de dag. Echt, ik doe er niet toe.

En dat is misschien wat mij dan onderscheidt als babs.

Serieus, ik ben een heel zachtaardige vent. Zie graag het mooie in de mensen. Ik houd ervan als iets puur is. En kan oprecht genieten van een mooie, intense kus of knuffel tijdens een ceremonie. Maar het kwijl loopt dan niet uit mijn mond.

En ik wil graag jullie babs zijn, maar als jullie op zoek zijn naar een nieuwe bestie met wie jullie voortaan elke maand een keer willen afspreken? Dan moet je toch echt verder zoeken.

Het stel wil een antwoord, zie ik.

En dus stamel ik een antwoord bij elkaar.

Dat ik misschien wel helemaal geen babs ben. Of nee, jawel, ik ben wel een babs. Natuurlijk. Maar geen typische babs. Tenminste, niet iemand die het doet zoals iedereen het doet. Nou ja, ik vertel wel ook jullie verhaal, maar … Nou ja, dat ik niet precies weet wat mij onderscheidt.

Dat er ongetwijfeld heel veel trouwambtenaren zijn die er iets moois van willen maken, iets moois van kunnen maken ook.

Dat het gaat om de klik.

Dat ze nu toevallig dan hier zitten. Maar dat ze ook bij een andere babs hadden kunnen zitten. En dat het dan …

Ik voel dat ik nu stil moet houden. Het moet niet overkomen alsof ik ze niet wil trouwen. Want jawel, dat wil ik. Zeker. Leuk stel.

‘Dus …’, zeg ik. ‘Zoiets …’

‘Ah oké’, zegt de bruidegom, die nu ook even niet zo goed weet wat hij moet zeggen. ‘Nou ja’, zegt hij, ‘ik wist anders ook niet zo goed wat ik moest vragen …’

Dus … willen jullie kennismaken met mij als babs?

Leuk. Keileuk. Doen we koffie, thee, fris of een biertje! Maar zullen we één ding afspreken: als het klikt, dan klikt het. Maar vraag me niet wat mij onderscheidt van al die andere trouwambtenaren …

Deal?

The post Vraag me alsjeblieft niet wat mij als babs onderscheidt van alle andere trouwambtenaren, oké? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Te beginnen maar eens met die bruiloft in Diepenheim.

Diepenheim, Jeroen, dat is Overijssel. Het land van de Tukkers. Wat doet jij als Brabantse jongen daar?

Weet je wat ik merk?

Dat veel mensen buiten Noord-Brabant het Brabants wel gezellig vinden klinken. Ik zeg dat altijd bij een kennismaking: als je mij als jullie trouwambtenaar willen hebben, krijg je er mijn accent bij. Dat wil zeggen: mijn zachte g.

En altijd zeggen ze dan: leuk!

Dit stel, allebei in de veertig, had dat in ieder geval wel. Ze hadden gegoogeld, waren bij mij uitgekomen, waren enthousiast geworden en na een korte kennismaking over de telefoon gold dat van beide kanten.

En toch merkte ik, bij de ceremonie in Overijssel, dat we als Noord-Brabanders bij de jongere bewoners van ‘buiten de provincie’ nog wat aan onze pr moeten doen.

Bij het gesprek dat aan de ceremonie voorafging was ook de jongste zoon thuis. Ik was er met de motor heen gereden. Dat vond hij sowieso al cool, want zijn moeder had vroeger zelf een naked bike gereden. Maar dat ik ook nog eens helemaal uit ‘Bramenland’ kwam, dat maakte misschien wel de meeste indruk.

Ik corrigeerde hem maar niet.

Brabant.

Bramenland.

Ach …

Toen zijn ouders hem uitlegden dat Noord-Brabant dat deel van het land is, waar je doorheen rijdt als je naar België gaat, greep ik wel even in. Hallo, wij zijn méér dan een doortrekplek!

Wij hebben de Peel, de Meierij, de Kempen. Wij zijn de Brainport van Nederland en snel ook van Europa. Wij hebben houdoe. Wij zijn feestvierders. Staan vrij in het leven. En als alles donker is in de wereld, brandt er bij ons nog licht!

Tijdens de ceremonie haalde ik dat foutje in de opvoeding nog maar eens even aan.

Weer had de jongen het daarna over ‘Bramenland’. Met een grote lach nu. Hij wist donders goed dat hij de naam van de provincie aan het verhaspelen was.

Ik speelde het spel mee.

‘Jullie weten wél waar Brabant ligt, toch’, vroeg ik aan de andere twee kinderen, die iets ouder waren.

Zeker wel, knikten ze.

‘En jullie weten natuurlijk ook al wat de hoofdstad van Brabant is?’

Ja, dat wisten ze ook: ‘Limburg!’

…

Overijssel. Het is anderhalf uur rijden vanaf waar ik woon. Maar wat mij betreft, ga ik er vaker trouwen. Ze houden er van de Brabantse gezelligheid!

Al overweeg ik wel een brief te schrijven naar alle scholen in Diepenheim en omgeving. Of ze toch eens wat meer aandacht aan onze mooie provincie willen schenken

The post Even voorstellen: Jeroen Vissers, zelfstandig trouwambtenaar uit ‘Bramenland’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Maar ja, van Erp naar Texel en terug … dat doe je niet tussen de soep en de piepers.

Wilde ik hen dus wel trouwen, vroeg ik me af? Even naar het Ibiza van het noorden en terug om een ceremonie te leiden? Hoe leuk ik dat ook vind en hoe leuk het stel ook was, ik twijfelde.

Totdat mijn vrouw zei: ‘Gewoon doen. Dan maken we er een weekend van met zijn vieren!’

En dus parkeerde ik de auto op vrijdagmiddag op de boot. Dat was op een paar dagen na vijftien jaar geleden dat ik dat voor het laatst deed. Want naar Texel hadden wij een deel van onze huwelijksreis gepland.

Dat moest worden gevierd. Op de boot. Met een mooi glas Texels bier.

Oké, even naar het dek dan. Want de kinderen wilden zien hoe het was op het water. Naar de wc? Prima, maar snel dan. Even aarzelden de kinderen natuurlijk wat ze wilden drinken. Terwijl ik mijn drankje al lang had zien staan: de Texelse Skuumkoppe. Die had ik lang niet gedronken. #zinin

Eindelijk zaten we.

Met liefde schonk ik mijn glas Texels speciaalbier in. Hier ging ik eens even van genieten. Met de drie knapste vrouwen van de wereld om me heen. Op ‘reis’ om als trouwambtenaar de liefde te bezegelen en daarvoor en daarna als papa heerlijk van het eiland te genieten.

‘Proost, dames’, zei ik.

En net toen ik het glas aan mijn lippen wilde zetten, klonk het uit de luidsprekers: ‘Wij arriveren in enkele ogenblikken op Texel. Wij verzoeken u vriendelijk om naar het autodek te gaan …’

Het is waarschijnlijk voor het eerst dat iemand een heerlijke Skuumkoppe heeft geat

(En terwijl ik op ‘verhaal publiceren’ klik, bedenk ik me dat ik nog niet zo lang geleden ook al een verhaal over een trouwambtenaar met bier heb geschreven. Dat was toen ik trouwde met Heineken … Hoop niet dat je een verkeerd beeld van me krijgt )

The post Als trouwambtenaar met de boot naar de bruiloft appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

De trouwlocatie was bekend, de gastenlijst opgesteld, ze hadden een optie op een band, het menu voor de gasten was zelfs al grotendeels klaar … Een van de weinige dingen die nog geregeld moest worden, was het vinden van een leuke trouwambtenaar.

En toen zagen ze Jamai Loman op tv en viel het kwartje.

‘Hoe gaat zou het zijn als Jamai ons zou willen trouwen’, zeiden ze zo ongeveer tegelijkertijd tegen elkaar.

Even Googelen, want ze wisten niet zeker of Jamai wel trouwambtenaar was. En toen … kwamen ze op mijn site terecht.

Hoe?

Vraag het me alsjeblieft niet. Ik lijk niet op Jamai, spreek niet als Jamai, maar kan natuurlijk wel beter zingen dan hem (nee, dat is flauw ). Maar kennelijk schuift Google mij naar voren als iemand haar vraagt naar ‘trouwambtenaar Jamai’.

In ieder geval:

ze lazen de berichten op mijn weblog als trouwambtenaar, waarbij ze vooral het bericht over trouwambtenaar Xander de Buisonjé hilarisch vonden, en belden me de volgende dag op: ‘We hebben zo veel gein gehad op je site dat we Jamai al niet meer als babs willen hebben … We willen jou!’

Binnenkort hebben we een kennismakingsgesprek.

Benieuwd of de klik er niet alleen online is, maar ook in het echie.

En tot die tijd …

… ben ik druk aan het oefenen met dansen en zingen. Want als mensen mij kennelijk vinden als alternatief voor Jamai, dan schitter ik binnenkort misschien wel niet alleen achter een trouwdesk, maar ook in een musical of op tv …

The post ‘We wilden eigenlijk Jamai als trouwambtenaar’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.