Komt misschien omdat de voorbereidingen op het nieuwe trouwseizoen weer van start zijn gegaan. De afgelopen weken heb ik weer een paar kennismakingsgesprekken gehad, de eerste ceremonies voor 2027 staan al gepland en ik ben gestart met het inplannen van de afspraken met bruidsparen voor dit jaar.

Leuk! Nee, keileuk.

Het kriebelt weer.

En dan gaat het als vanzelf ook weer borrelen in mijn hoofd. Want een tijdje terug heb ik een verkorte ceremonie in de avond gedaan. Het bruidspaar wilde geen openingsdans, had geen zin om de handen te schudden van alle ruim 200 gasten, maar wilde dat het direct bal was op de dansvloer. En dus stond ik er om 20.00 uur, maakte het bruidspaar onder gejuich zijn entree, deed ik een verkorte ceremonie, werd er al volop gelachen, klonk nog eens het jawoord, was er confetti, trok de dj van leer en was de dansvloer direct gevuld.

Supermooi!

Maar … als dit bruidspaar hier al zo van genoot, zouden er dan niet meer bruidsparen zijn die er mee dubben hoe ze de avond moeten openen? En kan ik dan iets voor hen betekenen? Dus dat je misschien overdag een ambtenaar van de gemeente hebt en ’s avonds nog een verkorte ceremonie waar de energie van afspat?

Kan heeeeel vet zijn!

Nog zoiets:

Het trouwseizoen loopt ruwweg van april tot en met september. Maar ook in de wintermaanden wordt volop getrouwd. Kan ik mijn seizoen oprekken?

En het gros van ‘mijn’ stellen komt uit het zuiden van het land. Aanvragen van boven heb ik vaak nog wat afgehouden. Maar waarom eigenlijk?

Ik heb verschillende keren stellen ‘opnieuw’ getrouwd. Die waren dan 25, 50 of zelfs 60 jaar geleden getrouwd en wilden dat nog een keer over doen. Met liefde, maar vooral met een hele dikke knipoog.

Ook weer: zo veel gelachen!

Het borrelt. Het bruist.

En eigenlijk zit mijn agenda voor dit trouwseizoen al mooi gevuld. Maar toch … dan komt er afgelopen week nog een aanvraag voor juni dit jaar. Gewoon via app. Had over mij gehoord. Heb je tijd? En dan is het toch verrekte lastig kan ik je zeggen om nee te zeggen. Want: dit is wat ik moet doen. Het trouwen. Het optreden. Het mensen blij maken. Vooral dat laatste. Ken je het nummer Kleine Jongen van André Hazes? Daar zit die ene regel in, die ik voor mezelf als leidraad in mijn leven heb gepakt: ‘Maak de mensen blij, dan zul je echt gelukkig zijn!’

Ik geloof daar in.

Zoals ik ook in de titel van dit snelle blogje geloof.

Die komt van de Franse clown Rémi Gaillard, die jarenlang viral ging met stunts en grappen die hij uithaalde. C’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui. Dat is zijn leus.

Ik vind hem fantastisch. Vrij vertaald: Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand!

Dat is het. Toch?

Dat geldt voor alles wat je doet. Thuis, naar je partner toen, in het opvoeden van je kinderen, in het werk, in je sport … Als je zomaar wat doet, dan maak je geen verschil. En dat is wat je wilt, toch? Iedereen. Je wilt er toe doen.

Dat zit hem niet in grote daden. Niet iedereen kan een Nobelprijs winnen. Maar gewoon: in het kleine. Gewoon: thuis al. Dat je er bent, aandacht schenkt, liefde geeft, zorgt, houdt van, oprecht houdt van!

Je wilt er toe doen.

Maar … dat gaat niet vanzelf. Dat gebeurt niet zomaar. Daar moet je moeite voor doen.

Nou ja … ehm, ieder zijn eigen leuze natuurlijk. Ik ga hier niet de hippe coach uit lopen hangen die precies weet hoe het allemaal in elkaar steekt. Dus veel wijzer word je niet van dit verhaal. Behalve dat je weet dat ik weer ontzettend uitkijk naar het nieuwe seizoen. En dat als je me inschakelt als babs, ik niet zomaar iets doe …

The post Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Een strikte opdracht was het. Want: ze kenden elkaar al zo lang, gaan deze zomer een knalfeest geven, twee dagen op rij, maar willen dat aftrappen met een ceremonie waarin zeer zeker ook gelachen moet worden.

Maar ja, wat is humor? Wat is grappig?

Ik heb er hier vaker over geschreven.

Want het is niet het enige bruidspaar dat een babs zoekt die wat humor toevoegt aan de ceremonie. Maar er is gewoon geen éénduidige definitie van humor te geven. Waar de een van onder de stoel kan rollen van het lachen, daar blijft de ander stoïcijns zitten.

Wat is humor?

Ik ben sowieso geen moppentapper, zeg ik altijd. Kan maar duidelijk zijn.

Meestal glimlacht een bruidspaar dan. Want nee, zo iemand zoeken ze zeker niet: iemand die oude grapjes van stal haalt.

Ik ben zeker ook geen clown.

Ik trek geen gekke bekken, verkleed me niet koddig om in ieder geval al de illusie te wekken dat ik grappig ben en ik sta al helemaal niet te stuiteren achter mijn deskje alsof ik net een traytje energydrank naar binnen heb gekieperd.

Nee.

Mijn humor is persoonlijk. Subtiel ook, denk ik.

Maar dat is dus het lastige: hoe omschrijf je je eigen humor? En sowieso: hoe suf is het om van jezelf te zeggen dat je grappig bent!?

Maar gelukkig is daar dan die weddingplanner.

Want of de weddingplanner een grappige trouwambtenaar kende, zo was dus het verzoek van het bruidspaar. Ja hoor, die kende ze. Waarna ze met een lijstje kwam met daarop drie namen. En je raadt het al: ik was een van die drie …

Wanneer ben je een grappige trouwambtenaar

Het bruidspaar kreeg 3 namen door …

Mooi natuurlijk dat ik daar tussen sta. Want een weddingplanner kent de branche, heeft ontelbaar veel trouwambtenaren meegemaakt (stel ik me zo voor), kent ook het stel, dus dat je dan naar voren popt als het verzoek komt of zij een grappige trouwambtenaar kan regelen … dat vind ik al mooi!

Maar 3 namen …

Dan moet je als bruidspaar nog steeds kiezen.

En dus vroegen ze het de weddingplanner maar recht voor zijn raap: ‘Wie van die drie vind jij als babs het grappigst?’

Nou ja – kuch – afgelopen vrijdag had ik dus als enige van die drie een kennismakingsgesprek met het bruidspaar.

The post Wanneer ben je een grappige trouwambtenaar? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Vraag me niet hoe ik op het idee kwam.

Voor de fun, denk ik.

Of … nou ja, misschien zat er toch wel iets anders onder. Want de concurrentie in babsenland is moordend. Volgens mij zit er op iedere hoek van de straat in Nederland wel een trouwambtenaar: twee per straat dus -)

Echt, bijna wekelijks krijg ik mails van mensen met vragen of tips over hoe zij trouwambtenaar kunnen worden. En prima hè. Ik help graag.

En soms surf ik dan een rondje langs sites van trouwambtenaren en over social media. Gewoon om eens te kijken wat er aan babs-talenten in Nederland zit.

Wat mij dan opvalt: al die profielen vertonen veel overlap. Zo zijn bijna alle trouwambtenaren ontzettend grappig. Althans: dat lees ik.

En wederom: prima.

Lijkt ook een gewilde eis te zijn van stellen die gaan trouwen: dat hun babs grappig is. Eerder deze maand had ik een kennismakingsgesprek met een stel. Telefonisch. We hadden elkaar pas net aan de lijn toen ze me vroegen hoe grappig ik dan wel niet ben …

‘Ehm …’

Volgens mij hakkelde ik iets van een antwoord dat ik geen moppentapper ben of zo. Ik kom niet aankakken met oud-belegen grapjes over schoonmoeders …

En toen wist ik het niet meer zo goed. Want hoe definieer je grappig?

Maar gelukkig is daar dan Google.

En gelukkig is het vandaag lekker rustig.

Want zo zoek ik dus, voor de lol maar ook om nu eindelijk eens duidelijkheid te krijgen: ‘wie is de grappigste trouwambtenaar van Nederland?’

Mag jij raden wat Google antwoordt!

Juist, mijn site staat bovenaan!

Fijn. Dan hoef ik voortaan niet meer te hakkelen als ze me vragen of ik grappig ben. Ik hoef alleen maar te verwijzen naar allesweter Google: ‘Of ik als babs grappig ben? Jazeker! Google vindt mij zelfs de grappigste trouwambtenaar van Nederland! En die kan het weten, want Google kent álle trouwambtenaren!’

The post Wie is de grappigste trouwambtenaar van Nederland? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Mijn vrouw heeft haar renfiets verkocht. Al een paar jaar verhuisde die iedere keer naar een ander plekje in de schuur waar hij op dat moment het minst in de weg stond. Het zal zeker vijf jaar geleden zijn dat er voor het laatst op is gefietst. En dus verhuisde hij van de schuur naar Marktplaats.

Gisteren kwam een kijker: een man van mijn leeftijd met zijn volwassen dochter die op slag verkocht was toen ze de fiets zag. De fiets zelf alleen nog even niet. Of we iets met de prijs konden zakken? Tuurlijk, zeiden wij, zakelijk als we allebei zijn. Dat je iemand blij kunt maken met een fiets die bij haar past is meer waard dan vijftig euro extra op zak.

Mooi. Deal.

En toen keek de man mij dus nog even aan. ‘Ik ken jou ergens van’, zegt hij.

We kwamen er niet uit.

‘Dat is het nadeel als je een raar hoof hebt’, lach ik. ‘Dat vergeten mensen niet snel …’

(Eigenlijk zei ik: ‘Dat is ‘t nadeel als ge een aorig köpke hèt’. Maar ik weet dat er hier ook lezers komen uit minder ontwikkelde gebieden dan Brabant. Dus houd ik het maar even in ABN.)

Maar het was al de tweede keer in een week tijd dat me dit gebeurde.

Afgelopen maandag slenteren we wat door Den Bosch, willen we de Hema inschieten om nieuwe handschoenen te kopen als ik word aangeklampt door een man.

Hij excuseert zich. Wil ons vooral niet storen. Maar hij had mij een half jaar daarvoor zien optreden als babs bij vrienden van hem, was onder de indruk, vond dat ik de perfecte balans had gevonden tussen humor en liefde, was nu zelf gevraagd om een bevriend stel te trouwen en vroeg of hij mij eens mocht bellen voor wat antwoorden op vragen die hij had.

‘Ja natuurlijk’, zeg ik. En ik geef hem mijn nummer.

Hij bedankt me, excuseert zich nog eens voor het feit dat hij ons stoorde en wenst ons een fijne dag.

Ik hoor wel eens dat stellen er heel bewust voor kiezen om door een bekende Nederlander te worden getrouwd. Waarom, denk ik dan altijd? Wat voegt bekendheid toe aan je talenten?

Dat wil ik graag zo blijven zeggen.

Maar ja, dan moet ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik zelf geen bekende Nederlander ga worden. Misschien moest ik in ieder geval al eens wat anoniemer over straat gaan. Handschoenen heb ik alvast -)

The post Een BN’er als trouwambtenaar? Nog even geduld a.u.b.! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Het is woensdagavond. De repetitie met het orkest zit erop. Tijd voor de derde helft. Waar ik aan de bar aan de praat raak met een andere bezoeker in het café. Hij heeft de afgelopen jaren een paar ceremonies van mij bijgewoond en is enthousiast.

Maar … is zelf ook ondernemer.

Of misschien moet ik zeggen: hij is zelf wél ondernemer.

Hij wilde weten wat ik voor een ceremonie vraag.

‘Zo weinig? Echt, mijn vriendin is fan van jou. Die lacht keihard als ik haar vertel wat jouw tarief is. Kan je niet het dubbele vragen?’

Ik glimlach, zodat ik geen antwoord hoef te geven. Want wat is een billijk tarief? Voor elk bruidspaar ligt dat antwoord anders. En heel simpel: ik weiger pertinent om me te richten op de stellen met een grote portemonnee. Want dat zou kunnen hè: dat ik me wat exclusiever in de markt zou gaan zetten. Dat ik het dubbele zou gaan vragen, zoals hij me voorstelt. Dat zou mijn boekhouder misschien toejuichen, ik niet.

Sowieso past dat niet bij wie ik ben: ik ben trouwambtenaar Jeroen, maar ik ben vooral ook gewoon Jeroen, een simpele jongen, die elke dag schrijft, op de bas speelt, de hond uitlaat, een wasje draait, die met zijn gezin iets van het leven probeert te maken en ‘toevallig’ ook mensen trouwt.

En daarnaast: ik heb de afgelopen jaren zo veel mooie mensen mogen trouwen, die ik niet had leren kennen als ik veel hoger zou zijn gaan zitten met mijn tarief. Ik heb zo veel stellen mogen trouwen die hebben moeten sparen voor hun bruiloft, maar die heel bewust voor mij kozen als hun babs, vanwege mijn stijl.

Hij kijkt mij aan, wacht op een antwoord.

‘Ja, ongetwijfeld kan ik meer vragen’, zeg ik.

Hij ziet dat ik niet van mijn stuk te brengen ben.

‘Maar heb je dan een standaard format voor je speeches?’

Want, zo denkt hij waarschijnlijk, dan kun je in ieder geval besparen op je uren en word je er per saldo beter van.

‘Nee’, zeg ik nu heel resoluut.

Heb ik niet. Wil ik niet. Past totaal niet bij hoe ik in de wedstrijd sta. Want je trouwt één keer, zo is het vaste voornemen altijd. Elk stel is anders. Elk bruidspaar verdient een op maat gesneden speech, waarin elk woord bewust is gekozen. Een format? Nee. Dat werkt niet. Elke ceremonie moet zijn eigen kleur hebben, met eigen details die kraak en smaak geven. Want dat wil je toch, als je zelf trouwt: een babs die gaat voor origineel!?

Moest hij me gelijk in geven. Hij was laatst daggast bij een stel waar ik het huwelijk mocht doen. Prachtige dag. Maar de ceremonie was toch echt wel het hoogtepunt, vond hij.

‘Dat is toch mooi’, zeg ik nu, om hem van mijn eigen gelijk te overtuigen. ‘Dat ik dat heb mogen doen. Dat is toch geweldig! Dat had ik met een formatje nooit bereikt!’

Nu is hij het die glimlacht.

‘Misschien denk ik inderdaad wel te veel als ondernemer’, zegt hij.

Ja, denk ik, dat doe je.

Van de andere kant …

Misschien denk ik juist te weinig als ondernemer. Dus mocht je nog een babs zoeken, stuur mij vandaag nog een mail. Voor ik me morgen bedenk over mijn tarief -)

The post ‘Want dat wil je toch, als je zelf trouwt: een babs die gaat voor origineel!?’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Met als toetje op het geheel: live muziek.

Had de bruidegom geregeld, als verrassing. Hij had de zangeres ooit op horen treden, was onder de indruk en had haar nu geregeld. Ze kwam all the way from Noord-Holland.

Ik begreep direct waarom: wat een prachtige stem!

Leuke vrouw ook, die ik na afloop van de ceremonie nog even spreek. Waar ze mij vraagt of ik ook in Noord-Holland optreedt als babs. Want als zij ooit gaat trouwen, wilde ze mij als trouwambtenaar.

Trouw ik in Noord-Holland?

Dat blijft een lastige vraag voor me …

De meeste stellen die ik trouw komen ‘gewoon’ uit Noord-Brabant. Logisch. Veel stellen komen toch via via bij me. En Google is intussen volgens mij zo afgericht dat zij resultaten geeft die voor jou het meest relevant zijn, ook qua locatie.

Toch slib ik er in de zoekresultaten af en toe doorheen, met name als een bruidspaar heel specifiek gezocht heeft. Zoek je op ‘grappige trouwambtenaar’ bijvoorbeeld, dan scoor ik volgens mij best hoog.

Maar wat ik wil zeggen:

Ik vind dat prima. Trouwen in Noord-Brabant … dat is voor mij als Brabander natuurlijk ook het meest praktisch. Om een bruidspaar te leren kennen, spreken we vrijwel altijd bij het bruidspaar af. Dat kost dus al reistijd. Hoe minder reistijd, hoe fijner, vind ik.

En toch … ben ik intussen als babs veel in Gelderland geweest, verschillende keren in Utrecht, in Limburg, in Zeeland en Zuid-Holland, in Overijssel, meerdere malen in België, een keer op Corsica en jawel … ook al een paar keer in Noord-Holland. Maar dat reizen … dat blijft dan toch wel een dingetje voor mij. Ik vind er echt niks aan, aan dat autorijden. En dat je dan een paar uur onderweg bent voor een ceremonie … Liever niet.

En toch … voel ik me ook wel weer vereerd als mensen van ‘zo ver weg’ juist mij als hun trouwambtenaar willen hebben. En als het dan ook nog eens klikt met een stel, dan is het al helemaal moeilijk om nee te zeggen.

Bij elke aanvraag van buiten Brabant maak ik dan ook telkens opnieuw de afweging: is het me de reistijd waard?

Na de ceremonie bij De Toren hoefde ik niet lang na te denken …

De zangeres had tranen met tuiten gelachen, vertelde ze me. Ze hield daarvan, zo’n heerlijk relaxte, nuchtere sfeer tijdens de ceremonie, waar volop gelachen mag worden.

‘Trouw jij ook in Noord-Holland’, vraagt de zangeres me na afloop van de ceremonie.

‘Ja hoor’, zeg ik. ‘Jou wel!’

The post ‘Trouw jij ook in Noord-Holland?’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Doet hij goed, denk ik.

Want ik weet dat er ook geen een trouwambtenaar is die meer geld vraagt dan hij voor een ceremonie. Dus dan moet je dat ook wel een beetje kunnen verantwoorden natuurlijk.

Al denk ik ook: 7 tot 9 dagen? Dan typt hij waarschijnlijk met één vinger zijn speeches uit!

Trouwen voelt niet als werk

Zodra je gaat trouwen, stap je een wereld binnen die rete commercieel is. Wil je gebakjes voor de gasten? Ja hoor, kan. Doen we. Wil je daar dan bordjes bij? Prima. Komt er een euro extra per gebakje bij. Ook vorkjes? Tellen we iets extra’s voor, maar kan.

Zo extreem is het natuurlijk niet overal. Maar ik heb wel degelijk verhalen als deze gehoord van een bruidspaar.

En weet je: ze hebben het volste recht.

Als ze jou willen, specifiek jou, dan mag je daar geld voor vragen. En toch … vind ik dat zelf nog steeds lastig. Trouwen is intussen een serieus onderdeel van mijn werk geworden, maar ik vind het lastig om het ook zo te zien. Het voelt niet als werk. Het is iets waar ik zelf van geniet. Als ik een bruidspaar zie ontspannen, als ik zie dat een van de gasten het hoofd in de nek gooit van het lachen, als er eens een traantje wordt weggepinkt, alle reacties achteraf … Dat is machtig mooi!

‘Mag ik een brutale vraag stellen’, vroeg de vrouw me die me belde omdat ze zelf overwoog om babs te worden. ‘Wat vraag jij voor een ceremonie?’

Ik vertelde haar dat ik ooit voor een paar honderd euro ben begonnen, dat het toen écht nog hobby was, dat dit totaal niet reëel was, dat ik elk jaar mijn prijs een beetje verhoogd heb en … dat ik het alleen maar drukker heb gekregen als babs.

Je bent iets waard.

En als je ergens in uitblinkt, dan ben je meer waard dan dat je iets gewoon of gewoon goed doet.

Ik weet zeker dat ik meer geld kan vragen. En misschien ga ik dat ook nog wel doen. Maar ik ben geen babs geworden om er rijk van te worden.

En weet je, ik heb al zo veel mooie, leuke stellen mogen trouwen. Soms stellen die financieel onafhankelijk zijn. Maar meestal stellen die serieus voor hun bruiloft hebben moeten sparen. En allebei de ‘doelgroepen’ koester ik.

Ik wil een verschil maken, ongeacht de grootte van de portemonnee.

Trouwambtenaar met typediploma

En die trouwambtenaar die 7 tot 9 dagen aan jullie als bruidspaar besteedt …? Hij heeft waarschijnlijk een volle agenda en verdient er een goede boterham mee. Dus doet hij goed. Absoluut.

Maar 7 tot 9 dagen? Sowieso heb ik ooit nog eens mijn typediploma gehaald …

En nu ik dat zo opschrijf …

Misschien moet ik ook wel een filmpje maken. En dat ik dan vertel dat ik zeker weet dat er geen enkele trouwambtenaar is met meer aanslagen per minuut dan ik … 

The post trouwambtenaar met typediploma appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Of zaterdag. Dat de kinderen die de ringen moeten komen brengen foetsie blijken te zijn. Het duurde hen allemaal wat te lang. Ze besloten de feestlocatie maar eens te gaan verkennen.

‘Als teken van jullie liefde en trouw willen jullie elkaar de ring omdoen’, zeg ik.

‘Ringen’, zie ik de moeder van de twee kinderen verschikt denken.

Het kwam allemaal goed.

Of dat de ceremonie op het punt staat te beginnen en een van de twee bruiden ontdekt dat ze haar gelofte kwijt is. Ik sta al klaar, in mijn toga, met gevoelstemperatuur op Sahara-niveau, als de gelofte nog even opnieuw geprint moet worden.

Geen probleem. We wachten wel even.

En ook afgelopen vrijdag moet ik toch ook weer even lachen. Om iets heel kleins. Ik ben op een werkelijk prachtige locatie: Bovendonk in Hoeven, een voormalig klooster. Ik houd van de serene sfeer die daar hangt. Eigenlijk zou de ceremonie buiten zijn, op het binnenhof, maar omdat er regen werd voorspeld, werd die verplaatst naar de kapel. Zoooo mooi!!!

Dat de gasten gaan zitten, in afwachting van het bruidspaar dat komen gaat, dat je het geluid even test, ‘kan iedereen me duidelijk verstaan’, dat een oudere man in een van de middelste rijen zijn vinger opsteekt.

‘Kunt u wat harder praten?’

Ik stem de microfoon nog even af.

‘Zo beter?’

Ik krijg een duim.

En vertel dat de telefoons uit mogen en dat de mensen geen foto’s hoeven te maken. Er is immers een professionele fotograaf aanwezig.

En dat diezelfde man weer opstaat, naar voren loopt en met zijn telefoon even een paar ‘kiekjes’ schiet. Met de telefoon, met het hoesje naar onderen uitgeklapt, met bijna gestrekte armen op ooghoogte voor hem. Je ziet het voor je, denk ik.

‘En er is nog een professionele fotograaf aanwezig’, zeg ik.

De man gaat weer zitten.

‘Dat is opa’, zegt een vrouw op de voorste rij. ‘Die wil zijn vriendin waarschijnlijk een paar foto’s sturen’, lacht ze.

Ik houd daar zo van. Al die kleine, spontane dingen die een ceremonie nog wat extra kleur geven. Dat zegt allemaal ook iets over de sfeer, vind ik. Dat die lekker ongedwongen is. Precies zoals het, voor mijn gevoel, ook moet zijn.

Het maakt elke ceremonie opnieuw weer zo persoonlijk en zo bijzonder. En het maakt, tenminste zo ervaar ik dat, mijn werk als trouwambtenaar of ceremoniespreker zo leuk: al die verschillende locaties, met al die verschillende mensen!

The post elke ceremonie levert weer nieuwe verhaaltjes op appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik heb altijd gevoetbald, tien jaar in het plaatselijke vaandelteam zelfs, ik ben jaren trainer geweest van de jeugd en de afgelopen zes jaar nog heb ik het meisjesteam waar ook mijn dochter in speelde getraind en gecoacht.

En toch … kijk ik nooit voetbal op tv.

Ik trek dat gewoon niet. Anderhalf uur lang naar een wedstrijd zitten kijken tussen twee teams waar ik niks mee heb. Want dat is het vooral: ik heb geen favoriete team. Ik ben geen fan van een club.

En dan mag je ineens een supporter van Willem II trouwen. Een fanatiek supporter, mag ik wel zeggen. Zo eentje waar de aderen op de nek komen te staan als hij in het stadion zijn cluppie aanmoedigt.

Dus als je je voorbereidt op de ceremonie, dan verdiep je je ook in die club. En dan stuit je dus op het volgende clublied:

Gezapiger kun je het niet hebben, toch?

Geen wonder dat ze afgelopen jaar gedegradeerd zijn, dacht ik, toen ik dit hoorde. Dat is niet echt een tekst waarmee je je team aanmoedigt om het vuur uit de schenen te lopen.

Dus wilde ik dat zo ook vertellen tijdens de ceremonie en zette ik zingend de eerste regel van het lied in:

‘Hup Willem II stoere kerels, trots van het voetballand.’

Wat denk je dat er gebeurt?

Er zijn zo’n vijftig gasten bij de ceremonie aanwezig. Die zetten hem zo ongeveer alle vijftig uit volle borst mee in. En … maken zingend ook even de rest van het lied af!

Ik kon alleen maar keihard lachen!

Ineens klonk dat suffe lied toch ook wel indrukwekkend. Maar … wist ik ook dat ik in de rest van de tekst nog wat kwinkslagen naar de club uit Tilburg had staan. Ik laat me niet kennen, dacht ik. Als ze zingen over stoere kerels, dan ook laten zien dat ik er zelf ook een ben!

Maar dus kon ik deze opmerking tijdens de borrel na afloop ook wel verwachten, toen een vriend van het bruidspaar tegen zijn zoontje zei:

‘Deze meneer mag je gerust een keer per ongeluk op zijn teen gaan staan …’

The post stoere kerels appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

De concurrentie is moordend. Het aantal trouwambtenaren groeit tegenwoordig volgens mij harder dan het aantal kabinetsleden dat er de brui aan geeft of van partij wisselt.

Ik merk dat. En dan vooral aan het aantal mailtjes dat ik krijg van mensen die ook zelfstandig trouwambtenaar willen worden. Wat ze daarvoor moeten doen? Of ik tips heb? En hoe dat zit met de beëdiging bij de rechtbank?

Antwoord ik die mailtjes?

Ja natuurlijk. Het vak is ook gewoon fantastisch. En als iemand denkt dat er een geweldige trouwambtenaar in hem of haar schuilt: proberen, doen, ga ervoor! Heb ik ook gedaan. Op mijn manier.

En dat … is denk ik de beste tip: als je er voor gaat, doe het dan op een manier die bij jou past!

Deze week krijg ik weer een mailtje binnen van een site die alle informatie bundelt over trouwen in Noord-Brabant. Een vergaarbak van leveranciers is het. Of ik tegen betaling ook op hun site wil staan, vragen ze? Met de belofte voor meer zichtbaarheid en meer huwelijken.

Ik heb het mailtje niet eens tot het einde gelezen.

Want nee, wil ik niet.

Het zal best een prima initiatief zijn, die site, zeker als je je als bruidspaar aan het oriënteren bent op wat er zoal te koop is. En je zult er als ‘leverancier’ zeker weten ook wel een paar aanvragen op binnen krijgen van bruidsparen. Wil ik best geloven. Zoals het ongetwijfeld ook een goed idee zal zijn om los te gaan op social media. Ook dan zul je aanvragen krijgen.

Maar dat past allebei niet bij mij.

Dit is mijn plekje, deze site. Mijn eigen site. Daar schrijf ik verhalen, die ik dan weer niet eens deel in een netwerk of zo. Dat is mijn tactiek. Mijn enige. Heel karig. Maar wel een uit overtuiging. Omdat dit mijn vak is als zelfstandig trouwambtenaar: verhalen schrijven en verhalen delen. Op deze site wil ik laten zien dat ik dat vak, de kern van het trouwambtenaar-zijn als je het mij vraagt, beheers.

Is dat slim om me te beperken tot dit kleine medium?

Geen idee. Maar het past bij mij. Zoals het niet bij mij past om op een site te staan die boordevol clichés staat over de mooiste dag van jullie leven.

En nogmaals: ieder zijn ding. Dat is geen oordeel. Je moet als zelfstandig trouwambtenaar vooral doen waar je je goed bij voelt.

En toch … is het dan toch ook wel lekker dat je deze week een kennismaking hebt met een bruidspaar, telefonisch, dat hij vertelt dat hij online marketeer is, dat hij alles online zoekt en bestelt, dat hij online leeft zo ongeveer, dat hij bij hun zoektocht naar een trouwambtenaar dus ook googelde, bij mij uitkwam, zag dat de site waarschijnlijk niet door een professioneel webdesigner zou zijn ontworpen, toch enthousiast werd, juist vanwege de verhalen, en contact opnam.

Volgend jaar mag ik hen trouwen.

Wat ik maar wil zeggen …

Prima dat er sites zijn waar je tegen betaling als trouwambtenaar in de kaartenbak van trouwambtenaren uit Noord-Brabant mag komen zitten, maar:

• Ik word gevonden.
• Mensen die contact opnemen zijn enthousiast, ook na de kennismaking.
• En mijn agenda voor 2026 loopt mooi vol.

Voor mij nog eens de bevestiging dat je lekker je eigen ding moet doen, bij alles wat je doet, ook als je trouwambtenaar in Noord-Brabant bent of wilt worden.

PS Credits voor de foto bij dit verhaal zijn voor Tessa Gielen Photography

The post Waarom ik niet in de kaartenbak van trouwambtenaren uit noord-brabant zit appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.