Precies zoals voorspeld.

Ruim een uur eerder. Ik zit nog thuis. Spullen klaar gelegd. Pak al aan. Maar de stropdas hangt losjes over de stoel heen. Ik heb nog tijd genoeg.

Denk ik.

Totdat de telefoon gaat. De ceremoniemeester.

‘Jeroen, in verband met de weersvoorspellingen willen we de ceremonie naar voren halen. Kun jij snel komen?’

‘Ehm ja, wat is snel?’

‘Nu?’

‘Oké!’

En terwijl ik mijn stropdas soepeltjes strik, denk ik aan die eerste keer dat ik mijn dubbele Windsor legde. Youtube moest het mij leren. Filmpjes genoeg daar van mannen die het uitlegden. Maar de een praatte te snel, de ander vloog met zijn handen over het scherm en bij weer een ander had ik het gevoel dat ik mijn handen in een knoop aan het leggen was in plaats van mijn stropdas.

Grrrrr. Hmffffpppspspfspspf. Krrrrrrrr. Ik vervloekte de kerel die het me uitlegde. Vervloekte de stropdas. Vervloekte de dubbele Windsor. Vervloekte YouTube.

Totdat ik na een klein uur toch nog iemand vond die in mijn taal en mijn tempo uit kon leggen hoe je de perfecte dubbele Windsor legt. En zowaar: mijn dubbele Windsor leek ook gewoon op een dubbele Windsor.

Ik haalde hem er direct weer uit en legde hem er weer in. En nog een keer. De eerste keren nog met YouTube aan, de laatste keer met mijn ogen dicht (nou ja, soort van).

Vandaag pak ik mijn stropdas, fluit ik hem in een dubbele Windsor en vertrek naar de ceremonie.

‘Fijn dat je meteen kon komen’, zegt de ceremoniemeester na afloop. ‘Anders waren we nat geworden.’

‘Je hoeft mij niet te bedanken’, zeg ik. ‘Bedank Youtube maar …’

[Wil je ook de dubbele Windsor leren strikken? Deze kan ik aanraden. Als het mij is gelukt …]

The post Hoe YouTube de trouwceremonie redde appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.