Ik had half om half gehakt al een verhaal klaar staan over hoe je kinderen kunt betrekken bij je ceremonie, toen ik vanmorgen een afspraak had bij de tandarts.

Om half tien.

Ik moest vijf minuutjes wachten. In een wachtkamer die verder leeg was. Met twee lelijke schilderijen aan de muur van een vrouw die friet eet – inderdaad, het is friet, geen patat – met een tijdschrift in het rek dat al zo oud was dat ik Linda de Mol op de cover zonder botox niet eens herkende en … met speelgoed op het tafeltje in de hoek.

En toen was ie daar: de brain flash.

Jeroen jongen, je moet hier toch geen serieuze verhalen gaan schrijven over hoe je kinderen gaat betrekken bij de ceremonie! Al die info staat overal op internet. Alle clichés zijn al lang en breed uitgeperst, het onderwerp is compleet afgedroogd en opgedroogd, niet meer interessant.

Dus waarom zou je zo’n verhaal willen schrijven? Voor de vindbaarheid, om mee te doen met de mainstream babsen en sites, om bezoekers toch het idee te geven dat je ook serieus kunt zijn?

Jongen, kom op!

Want op het tafeltje voor de kinderen lag een draak, zo eentje waar je de tanden van moet trekken en als je dan net de verkeerde trekt dan klapt zijn bek dicht, lagen drie dinosaurussen en lag een hoopje Lego.

Meer niet.

Datzelfde speelgoed lag er vorige keer.

Lag er vijf jaar geleden.

Lag er vijftien jaar geleden.

Het kan zomaar zijn dat ik er zelf nog mee heb gespeeld!

Weet je, kinderen vermaken zich wel tijdens de ceremonie. Meestal zijn ze onder de indruk van wat er allemaal gebeurt, horen ze maar al te graag de smeuïge verhalen van de trouwambtenaar over papa en mama en anders … lopen ze gewoon wat rond. Prima toch?

Niks om je zorgen over te maken.

En ja, er zijn keiveel leuke manieren om je kinderen een rol te geven tijdens de ceremonie. Vaak komen ze de ringen brengen, tekenen ze een akte en zelf laat ik ze vaak met mijn hamer slaan als ze dat willen, zodat zij papa en mama écht hebben getrouwd!

Maar weet je, uiteindelijk zijn kinderen van nu niet anders dan vroeger: ze spelen in de wachtruimte nog steeds met de draak, met drie dinosaurussen en met Logo.

Dus …

Dankjewel tandarts voor je inzichten!

En wil je weten of ik een gaatje heb – in mijn agenda hè – bel of mail me gerust!

The post Over de tandarts, een draak en een belangrijk inzicht appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik zit met twee ondernemers aan tafel, voor een interview. Dat doe ik in opdracht van een nieuwe klant: een ondernemersvereniging, die elke maand twee leden in de spot wil zetten, via een duo-interview.

Leuk gesprek met twee ondernemers die elkaar niet eerder hadden ontmoet.

Het begint formeel, over het bedrijf, de uitdagingen, maar al snel ‘dalen’ we af naar de mens achter de ondernemer. En – wat mij betreft – dan wordt het pas echt interessant.

Ze zijn allebei rond de vijftig, vertellen dat ze hun leven lang altijd heeeeel veel uren in de week hebben gewerkt. De een vaak zeven dagen in de week, de ander minimaal 80 uur. Ze stonden altijd aan. Maar … ze hebben geleerd om dingen los te laten.

Overlap met gesprek met een bruidspaar

Ik was midden twintig toen ik voor het eerst voor de krant op pad werd gestuurd voor een interview. Ik herinner me dat gesprek nog precies. De boerderij, de keukentafel, het onderwerp, de vragenlijst die ik bij me had.

Sindsdien heb ik duizenden mensen geïnterviewd. Life. Telefonisch. In alle kleuren en alle smaken.

Ik hoef me intussen amper nog voor te bereiden op een interview. Stap een gemiddeld gesprek met wie dan ook net zo blanco in als mijn schrijfblok, zonder vragenlijst sowieso.

En het blijft mooi als een gesprek vervolgens de diepte in gaat, net een laagje onder de bovenkant. Als mensen net iets meer van zichzelf durven laten zien. Dat levert per definitie mooiere verhalen op.

Zo gaat dat met bruidsparen ook.

We beginnen aan de oppervlakte, maar naarmate het gesprek vordert, dalen we af naar waar de ‘schatten’ liggen. Dan duiken we de mooiste verhalen op.

Zal ik het vragen?

Het gesprek met de twee ondernemers gisteren duurt iets meer dan een uur. En op een gegeven moment vertelt een van hen, degene die zeven dagen per week werkte, een partner tegen is gekomen. Dat die hem anders naar het leven heeft laten kijken. En … dat hij dit jaar gaat trouwen.

Sowieso: mooi toch?

Dat een gesprek met drie mensen die elkaar nooit eerder spraken, die bij elkaar zitten om over business te praten, dat we dan uitkomen op de liefde, om het maar eens in trouwambtenarentaal te zeggen.

En ik sta op het punt …

Want hij gaat trouwen. Zou hij al een trouwambtenaar hebben, flitst er door mijn hoofd. Moet ik zeggen dat ik babs ben?

Nee, ik doe het niet.

Want het gaat hier niet over mij. Het gaat over deze twee ondernemers. Het is hun verhaal. Het mijne doet er niet toe. Ik ben slechts de interviewer. Degene die de schatten opduikt om die door een ander te laten exposeren.

En ik laat het moment aan me voorbij gaan.

Is dat attent?

Is dat bescheiden?

Allebei, denk ik wel.

Maar … ook niet echt zakelijk -)

The post elk interview is weer een duik naar de mooiste schatten appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

‘Wat onderscheidt jou?’

En ik onderdruk een scheldwoord.

Afgelopen vrijdag heb ik een kennismaking met een bruidspaar bij mij op kantoor. In ‘het hok’, zoals mijn kinderen dat noemen. Een ruimte van zo’n twintig vierkante meter bij ons in de tuin. Gescheiden van het huis. Veel lichtinval. En een vloerverwarming die al bijna een jaar kapot is, waarvan ik sindsdien al elke week een notitie maak voor mezelf – contact opnemen met de warmteboer – maar wat ik pas vorige week heb gedaan en wat totaaaal niet relevant is voor dit verhaal.

Bij mij thuis dus.

Koffie, thee, iets fris? Biertje misschien al, vraag ik? Het is immers vrijdagmiddag.

Wat is er dat voor een, die babs?

Zo’n kennismaking is altijd heel relaxed. We praten wat heen en weer. Beetje snuffelen aan elkaar. Beetje aftasten. Wat is er dat voor een, die babs? Wat is het voor een stel?

Zo gaat het ook nu.

Totdat die ene vraag komt, die ik altijd probeer te vermijden: wat doe jij anders dan een andere trouwambtenaar?

Ik praat makkelijk, maar dan weet ik het dus even niet meer.

Of nee, dat vind ik dus lastig om te vertellen. Zo zeg ik het beter.

Want ik ken de andere trouwambtenaren niet. Ik weet niet hoe zij optreden, welke sfeer zij neerzetten tijdens een ceremonie, hoe luchtig, hoe formeel of hoe romantisch zij zijn.

En al zou ik het weten: ik wil me helemaal niet vergelijken met een andere trouwambtenaar. Mijn ceremonies zijn persoonlijk, losjes en met wat humor er in verweven. Zo heb ik dat onlangs op mijn kaartje laten zetten. Maar bezoek alle sites en profielen van alle honderdduuzend trouwambtenaren in Nederland maar eens. Ik wed dat je in 99,99% van de babsen deze woorden tegenkomt.

Wat maakt mij anders als babs?

Schiet mij maar lek.

Ik maak er iets moois van. Iets onvergetelijks.

(Zoals iedere babs dat ongetwijfeld probeert te doen)

Mijn ceremonies zijn liefdevol. Warm.

(Zoals de meeste ceremonies dat wel zullen zijn)

Het stel kijkt mij intussen aan. Het verwacht natuurlijk wel een antwoord. De man is een ondernemer. Dat zijn vaak mensen die nadenken over hun USP’s, over wat hen onderscheidt in de markt.

Ik probeer wat tijd te rekken.

‘Nog wat drinken?’

En intussen denk ik na.

Misschien is het feit dat ik geen echte babs ben wel wat mij dan per se anders maakt. Ik heb altijd het gevoel dat veel babsen zwijmeltypes zijn, tenminste als ik op hun berichtjes en foto’s afga. Met teksten als dat ze toch zo’n heerlijk stel hebben mogen trouwen. Dat ze zo veel liefde hebben mogen ervaren bij een stel.

Neem deze:

‘Wat een schatten. Wat een lieve leukerds! Wat een knapperds! Wat een geluk!’

Dat lees ik bij een foto van een stel, op Instagram gepost door een trouwambtenaar.

Echt, al zou ik het willen: mijn toetsenbord zou spontaan op slot schieten als ik dit zou willen intikken.

Of wat dacht je van deze:

‘Als trouwambtenaar leer ik mijn bruidsparen zó goed kennen dat afscheid nemen na de ceremonie bijna onmogelijk is.’

Ik krijg hier de kriebels van.

Zo’n tekstje smaakt toch naar egotripperij! Alsof een bruidspaar in tranen zou schieten als jij na de ceremonie vertrekt. ‘Nee, nee … niet gaan! Doe ons dat niet aan!’

Ik vind dat ik totaal ondergeschikt ben aan jullie als stel en al helemaal ondergeschikt ben aan de dag. Echt, ik doe er niet toe.

En dat is misschien wat mij dan onderscheidt als babs.

Serieus, ik ben een heel zachtaardige vent. Zie graag het mooie in de mensen. Ik houd ervan als iets puur is. En kan oprecht genieten van een mooie, intense kus of knuffel tijdens een ceremonie. Maar het kwijl loopt dan niet uit mijn mond.

En ik wil graag jullie babs zijn, maar als jullie op zoek zijn naar een nieuwe bestie met wie jullie voortaan elke maand een keer willen afspreken? Dan moet je toch echt verder zoeken.

Het stel wil een antwoord, zie ik.

En dus stamel ik een antwoord bij elkaar.

Dat ik misschien wel helemaal geen babs ben. Of nee, jawel, ik ben wel een babs. Natuurlijk. Maar geen typische babs. Tenminste, niet iemand die het doet zoals iedereen het doet. Nou ja, ik vertel wel ook jullie verhaal, maar … Nou ja, dat ik niet precies weet wat mij onderscheidt.

Dat er ongetwijfeld heel veel trouwambtenaren zijn die er iets moois van willen maken, iets moois van kunnen maken ook.

Dat het gaat om de klik.

Dat ze nu toevallig dan hier zitten. Maar dat ze ook bij een andere babs hadden kunnen zitten. En dat het dan …

Ik voel dat ik nu stil moet houden. Het moet niet overkomen alsof ik ze niet wil trouwen. Want jawel, dat wil ik. Zeker. Leuk stel.

‘Dus …’, zeg ik. ‘Zoiets …’

‘Ah oké’, zegt de bruidegom, die nu ook even niet zo goed weet wat hij moet zeggen. ‘Nou ja’, zegt hij, ‘ik wist anders ook niet zo goed wat ik moest vragen …’

Dus … willen jullie kennismaken met mij als babs?

Leuk. Keileuk. Doen we koffie, thee, fris of een biertje! Maar zullen we één ding afspreken: als het klikt, dan klikt het. Maar vraag me niet wat mij onderscheidt van al die andere trouwambtenaren …

Deal?

The post Vraag me alsjeblieft niet wat mij als babs onderscheidt van alle andere trouwambtenaren, oké? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Te beginnen maar eens met die bruiloft in Diepenheim.

Diepenheim, Jeroen, dat is Overijssel. Het land van de Tukkers. Wat doet jij als Brabantse jongen daar?

Weet je wat ik merk?

Dat veel mensen buiten Noord-Brabant het Brabants wel gezellig vinden klinken. Ik zeg dat altijd bij een kennismaking: als je mij als jullie trouwambtenaar willen hebben, krijg je er mijn accent bij. Dat wil zeggen: mijn zachte g.

En altijd zeggen ze dan: leuk!

Dit stel, allebei in de veertig, had dat in ieder geval wel. Ze hadden gegoogeld, waren bij mij uitgekomen, waren enthousiast geworden en na een korte kennismaking over de telefoon gold dat van beide kanten.

En toch merkte ik, bij de ceremonie in Overijssel, dat we als Noord-Brabanders bij de jongere bewoners van ‘buiten de provincie’ nog wat aan onze pr moeten doen.

Bij het gesprek dat aan de ceremonie voorafging was ook de jongste zoon thuis. Ik was er met de motor heen gereden. Dat vond hij sowieso al cool, want zijn moeder had vroeger zelf een naked bike gereden. Maar dat ik ook nog eens helemaal uit ‘Bramenland’ kwam, dat maakte misschien wel de meeste indruk.

Ik corrigeerde hem maar niet.

Brabant.

Bramenland.

Ach …

Toen zijn ouders hem uitlegden dat Noord-Brabant dat deel van het land is, waar je doorheen rijdt als je naar België gaat, greep ik wel even in. Hallo, wij zijn méér dan een doortrekplek!

Wij hebben de Peel, de Meierij, de Kempen. Wij zijn de Brainport van Nederland en snel ook van Europa. Wij hebben houdoe. Wij zijn feestvierders. Staan vrij in het leven. En als alles donker is in de wereld, brandt er bij ons nog licht!

Tijdens de ceremonie haalde ik dat foutje in de opvoeding nog maar eens even aan.

Weer had de jongen het daarna over ‘Bramenland’. Met een grote lach nu. Hij wist donders goed dat hij de naam van de provincie aan het verhaspelen was.

Ik speelde het spel mee.

‘Jullie weten wél waar Brabant ligt, toch’, vroeg ik aan de andere twee kinderen, die iets ouder waren.

Zeker wel, knikten ze.

‘En jullie weten natuurlijk ook al wat de hoofdstad van Brabant is?’

Ja, dat wisten ze ook: ‘Limburg!’

…

Overijssel. Het is anderhalf uur rijden vanaf waar ik woon. Maar wat mij betreft, ga ik er vaker trouwen. Ze houden er van de Brabantse gezelligheid!

Al overweeg ik wel een brief te schrijven naar alle scholen in Diepenheim en omgeving. Of ze toch eens wat meer aandacht aan onze mooie provincie willen schenken

The post Even voorstellen: Jeroen Vissers, zelfstandig trouwambtenaar uit ‘Bramenland’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Hé, dat is bijzonder. Google laat me dus als babs ook in Hilversum al zien. Cool.

Of … zou ik gewoon al langer op een shortlist staan van televisiemakend Nederland?

Is dat spotje waarin ik figureerde op de nationale televisie dan toch langs alle John de Mol-types gegaan en hebben ze gedacht: ‘Verrek, die vent heeft een vreselijk accent en is eigenlijk al te oud om nog door te breken, maar die kop! Zo markant. Zo karaktervol. Een echte televisiekop. Houd hem in de smiezen.’

Ik lees verder.

Ze hebben het idee dat het begrip ‘liefde’ aan het afkalven is, dat monogamie al lang geen vanzelfsprekendheid meer is en willen een ceremonie bijwonen waarin de liefde nog wel volop wordt gevierd.

Ik twijfel.

Dit kan als babs wel eens mijn doorbraak zijn bij het grote publiek.

Want het enige dat ik nu doe om in beeld te komen bij bruidsparen, is af en toe een verhaaltje schrijven op deze site, in de hoop dat ik daar op word gevonden. Mezelf naar voren schuiven via social media vind ik bijna gênant. (Dat is stom. Weet ik. Maar zo voelt het.) En me aansluiten bij een platform, vind ik zo plat. Ik wil het op eigen kracht doen. Dan krijg ik ook de bruidsparen die het beste bij me passen, zo blijkt tot nu toe.

Van de andere kant: één optreden en ik ben een bekende babs. Daar kunnen geen honderd verhalen tegenop.

Ik google vlug even op ‘bekende Nederlander als babs’.

Hahaaaa … Wist je dat een aantal bekende Nederlanders zich hebben verenigd in een collectief: celebabs. Anouk Smulders, Irene Moors, Ellie Lust, Jurgen Rayman, Dennis Weening … Ze zijn allemaal te boeken als spreker op jouw ceremonie.

Wil ik daar bij horen, vraag ik me af?

Dat Irene me belt: ‘Jeroen, jongen. Kom erbij. Dat is makkelijk verdienen. Mensen vullen een formulier in. Op basis van de antwoorden laten we een tekstschrijvertje de speech schrijven. Het enige wat wij hoeven te doen is die speech opdreunen. En het gaat de mensen niet eens om wat we zeggen, het gaat om ons. Dat ze kunnen zeggen dat hun idool hen heeft getrouwd. Kom op. Doe mee! Want jij bent als babs op televisie geweest en bent nu ook een bekende Nederlander!’

Wil ik dat ook?

Ik weet het antwoord al.

‘Dank voor het verzoek’, antwoord ik per mail aan BNN/VARA. ‘Maar ik zie er van af. Heel veel succes met jullie programma!’

Ik vind het te leuk om de mensen zelf te spreken. Om bij hen thuis op bezoek te komen. Om hun verhaal zelf te vangen in een speech. Om zelf de grappen te bedenken. Ik vind het te leuk om authentiek en origineel te zijn. Te leuk om gewoon Jeroen te zijn in plaats van een bekende Nederlander.

Ik wil pas na de ceremonie jullie idool worden, niet al ervoor

The post Hoe ik als babs een bekende Nederlander kon worden, maar weigerde appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik laat een kleine stilte vallen.

Terechte vraag, zeg ik, en ik zie mezelf voorover buigen, de ellebogen op tafel planten en de vingertoppen tegen elkaar vouwen.

‘Wisten jullie’, zeg ik, terwijl ik het bruidspaar strak aankijk, ‘dat ik al bij vier of vijf ceremonies met een glas bier in de hand heb gestaan in plaats van een glas water? Maar dat er dus nog steeds relatief meer ceremonies zijn waar ik water drink?’

Het meisje schuift wat op haar stoel en kijkt haar vriend zonder haar hoofd te bewegen vlug vanuit de ooghoeken aan.

Ik vervolg, met een felle blik in de ogen nu. ‘En wisten jullie dat André Hazes mijn favoriete zanger is? De ouwe bedoel ik dan hè! De jonge, daar heb ik niet veel mee. Dat ik dit jaar aan een dansshow mee heb gedaan in het theater? Dat ik ooit prins carnaval ben geweest en elke carnavalskraker van voor tot achter mee kan lallen? Dat ik laatst bij een concert van Sepultura ben geweest en binnenkort met mijn kinderen naar Nick & Simon ga? Dat ik afgelopen winter 5,5 weken een baard heb gehad, daar verrassend veel lovende kritieken op heb gekregen, maar een foto van mezelf terugzag en die baard dezelfde dag nog van schaamte af heb geschoren … Wisten jullie niet hè?’

Ik laat even een stilte vallen en leun achterover.

‘En dát’, zeg ik, weer iets ontspannen, ‘maakt mij zo bijzonder. Want sla er de gemiddelde website van een trouwambtenaar maar op na: ze schrijven allemaal dat ze leuk zijn, ze hebben allemaal humor, ze maken een ceremonie allemaal op en top persoonlijk. Maar er is er geen een zoals ik. Want ik … ben trouwambtenaar Jeroen!”

#slaatzichzelfopdeborst

(#enraakteentikkeltjeontroerd)

…

Zo zie ik het voor me dat ik antwoord.

In werkelijkheid antwoord ik dat ik een errug leuke trouwambtenaar ben, die de liefde voorop stelt, maar vindt dat de liefde best gepaard mag gaan met een glimlach. Dat ik die babs ben die het heel persoonlijk maakt, de kinderen erbij betrekt en die wil dat alle gasten van de ceremonie genieten.

Tot nu toe werkt dat antwoord nog altijd.

Maar er komt een keer dat ik dat andere antwoord ga proberen! Dus mocht je een afspraak willen plannen om kennis te maken: wees alvast voorbereid!

The post Jeroen, wat maakt jou zo bijzonder als babs? appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

De trouwlocatie was bekend, de gastenlijst opgesteld, ze hadden een optie op een band, het menu voor de gasten was zelfs al grotendeels klaar … Een van de weinige dingen die nog geregeld moest worden, was het vinden van een leuke trouwambtenaar.

En toen zagen ze Jamai Loman op tv en viel het kwartje.

‘Hoe gaat zou het zijn als Jamai ons zou willen trouwen’, zeiden ze zo ongeveer tegelijkertijd tegen elkaar.

Even Googelen, want ze wisten niet zeker of Jamai wel trouwambtenaar was. En toen … kwamen ze op mijn site terecht.

Hoe?

Vraag het me alsjeblieft niet. Ik lijk niet op Jamai, spreek niet als Jamai, maar kan natuurlijk wel beter zingen dan hem (nee, dat is flauw ). Maar kennelijk schuift Google mij naar voren als iemand haar vraagt naar ‘trouwambtenaar Jamai’.

In ieder geval:

ze lazen de berichten op mijn weblog als trouwambtenaar, waarbij ze vooral het bericht over trouwambtenaar Xander de Buisonjé hilarisch vonden, en belden me de volgende dag op: ‘We hebben zo veel gein gehad op je site dat we Jamai al niet meer als babs willen hebben … We willen jou!’

Binnenkort hebben we een kennismakingsgesprek.

Benieuwd of de klik er niet alleen online is, maar ook in het echie.

En tot die tijd …

… ben ik druk aan het oefenen met dansen en zingen. Want als mensen mij kennelijk vinden als alternatief voor Jamai, dan schitter ik binnenkort misschien wel niet alleen achter een trouwdesk, maar ook in een musical of op tv …

The post ‘We wilden eigenlijk Jamai als trouwambtenaar’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Ik was vereerd natuurlijk.

Maar ik was meer dan dat: ik was ook lichtelijk verbijsterd.

Sinds drie jaar doe ik aan bootcamp. Iedere zaterdagochtend mat ik een uur lang mijn lange lijf af in de buitenlucht. Dat is heerlijk. Dat is gezellig. En dat loont. Schoot ik in het begin al na tien seconden in de kramp bij het planken, tegenwoordig vraag ik de trainster na drie minuten of ze bovenop me komt zitten om het nog maar enigszins zwaar te maken …

(Dat is niet helemaal waar, maar het gaat er even om dat ik duidelijk maak dat ik verder ben dan drie jaar geleden!)

Nooit verwacht dat het bootcampen mij als trouwambtenaar zo veel zou brengen

Ik ben fit. Ik ben sterk. Ik ben scherp. En dat komt mede door het bootcampen. Daar ben ik van overtuigd.

Maar ik wist niet dat ik al zo ver was dat het anderen kennelijk ook opvalt.

Zoals dit bruidspaar dus. Het moet mij hebben gezien op foto’s, vermoedde ik. Mijn vitaliteit moet van het scherm af hebben gespat toen ze mijn website bezochten. Het moet hen zijn opgevallen dat hier een op en top mannelijke trouwambtenaar aan het werk was. Top!

Nooit verwacht dat het bootcampen mij zoveel zou brengen.

#doetvlug40pushsupstussendoor

Na de afspraak met het bruidspaar bleek het toch net iets anders te liggen.

Het bruidspaar zocht inderdaad een mannelijke trouwambtenaar, maar hoe die man er uitzag … dat deed er niet toe. (Gelukkig maar, anders had ik niet zo veel bruiloften. Ik hoor het je denken. Ik zal het zelf maar zeggen!)

Zij gaven eenvoudigweg de voorkeur aan een mannelijke babs boven een vrouwelijke babs.

Kleine tegenvaller dus …

Ik had al wilde plannen om al mijn uiterlijke mannelijkheid eindelijk eens te gelde te gaan maken. Die plannen gaan even de ijskast in.

Gelukkig heb ik mijn bestelling van die slim fit toga nog kunnen annuleren!

——————————————————————————————–

Leestip:

In een van mijn columns voor de krant schreef ik over hoe het is om in een boom te hangen tijdens het bootcampen:
http://www.jeroenvissers.nl/alsof-boom-mij-vasthoudt-plaats-andersom/

The post ‘Wij willen een mannelijke trouwambtenaar’ appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Dat wil zeggen: er was een groot feest, omdat hij veertig werd. Onder dat motto waren zo’n tweehonderd gasten uitgenodigd, in een feesttent aan huis.

Het eerste contact met het bruidspaar

Het bruidspaar was het feest vorig jaar al aan het plannen.

In mei 2018 kreeg ik al een mailtje: “We houden van ‘gewoon is al gek genoeg’, niet van standaard en traditioneel, maar wel weer van een goeie dosis humor. We kwamen jou als trouwambtenaar tegen op internet. Heb je tijd?”

We belden, er was een klik en de ‘deal was gesloten’. Ik zou hen gaan trouwen. Niet standaard. Niet traditioneel. Met humor.

Ideale ingrediënten wat mij betreft!

De afspraak met het bruidspaar

Een paar weken voor het feest hadden we onze eerste afspraak, in het café aan huis. Wat een leuk stel. En wat een leuke opdracht vervolgens voor mij als trouwambtenaar: vang dat verhaal dat zij mij aan de toog hadden verteld in een unieke ceremonie van een half uurtje.

Ook bij mij groeit de spanning vervolgens.

Het bruidspaar verwacht immers wat van je. Je wilt die verwachtingen waarmaken, liefst overtreffen.

De dag van de bruiloft

Om 20.00 uur pik ik de gemeentebode op met de auto: “Ik heb van mijn collega’s gehoord dat jij er altijd iets bijzonders van maakt.”

Spanning stijgt nog iets meer nu

Om 20.30 uur staan de bode en ik verdekt opgesteld op de parkeerplaats. In de tent start het filmpje dat het bruidspaar zelf heeft gemaakt. Supergrappig. Een levensloop is het. Tenminste, dat denken alle gasten. Totdat in het laatste shot bruid en bruidegom onthullen dat ze gaan trouwen.

‘Trouw niet voor je veertig bent’, knalt uit de boxen.

Het zeil van de tent gaat open.

En daar kom ik binnen, de babs, met de bode. Gejuich stijgt op. Wat een topsfeertje hangt er. Al komt dat ongetwijfeld ook omdat de eerste biertjes al om zes uur zijn getapt

De spanning glijdt na de eerste woorden van mijn toga af.

Vroeg ik me in de auto op de heenweg nog af: waarom doe ik dit ook alweer? Tijdens de ceremonie wordt me weer eens duidelijk waarom ik hier zo veel plezier aan beleef. Het bruidspaar geniet, de zaal lacht!

Het blijft gaaf om dat voor elkaar te krijgen.

Dus trouwseizoen 2019: ik heb er weer ongelofelijk veel zin in!!!

Oh … en wil je zelf jouw gasten verrassen door jouw partner het jawoord te geven op jullie feest? Bel of mail. Ik denk heel graag met jullie mee om er een onvergetelijke ceremonie van te maken! Intussen heb ik al verschillende stellen zo mogen trouwen. Ik weet dus ook hoe je een geheim moet bewaren

The post Niemand weet, niemand weet … dat ik straks anders heet! appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.

Heerlijk, helder weer bovendien.

En dan een supermooi bruidspaar, met twee stoere kinderen!

Dat beeld. Heb je het?

Mooi. Maar wat doet dan dat blikje Heineken daar op de katheder?

Dat zal ik je vertellen.

De eerste keer dat ik het bruidspaar sprak, was om kennis te maken. Zij kenden mij niet, ik hen niet. Maar al heel snel bleek dat we een gedeelde ‘liefde’ hadden: de muziek van André Hazes. Zij gingen vroeger ieder jaar minimaal één keer naar een concert van hem. Ik ook; tien jaar lang gedaan.

Zij zijn naar zijn uitvaart in de Amsterdam Arena geweest. Ik ook.

(Sorry, Hazes is en blijft een guilty pleasure. Ik heb destijds zelfs mijn vrouw ten huwelijk gevraagd tijdens een concert van hem )

Je begrijpt in ieder geval: de klik was er. En de volgende ochtend al, volgens mij was het nog geen half negen, had ik bericht: ‘Jeroen, wij willen heel graag dat jij onze trouwambtenaar wordt.’

Een klein jaar later kwam ik weer op bezoek, als voorbereiding op het huwelijk. Keigezellig gekletst, met op de achtergrond de hele avond muziek van André Hazes.

Dan mag de ceremonie zelf ook wel een tintje Hazes hebben, toch? Geen glaasje water daarom om de spraakdorst te lessen, maar – helemaal in stijl van Hazes – een blikje Heineken!

En dat jongetje op de foto?

Dat is Senn, zoon van het bruidspaar. Als een bruidspaar kinderen heeft, maak ik vaak een kinderacte, als het bruidspaar dat tenminste ook leuk vindt. Superleuk als ook kinderen ‘toestemming’ mogen geven aan het huwelijk door hun eigen krabbel te zetten.

Maar hoe leuk is het als de kinderen daarnaast zelf de klap met de hamer mogen geven om het huwelijk officieel te bezegelen. Senn vond het in ieder geval fantastisch!

‘Dan verklaar ik jullie tot man en vrouw’.

BAM!

Het zijn vaak juist de kleine dingen die een ceremonie nóg leuker maken …

Zin in zo’n ceremonie? Bel me. Of vul dit formulier in. Zet daarin ook even jullie trouwdatum. Dan kan ik direct ook zien of ik die dag nog beschikbaar ben.

The post Trouwen met een blikje Heineken appeared first on “Jeroen is echt de meest fantastische trouwambtenaar ever!!! Wauw zeg… zo gaaf!!!!! Aanrader voor iedereen!!!”.